سوال :
راجع به حسن ظن سوال دارم.اینکه همش حدیث و غیره درباره حسن ظن گفته میشه برای چه مواقعیه؟آیا به دشمن هم باید حسن ظن داشت؟آیا جایی که خوف اتفاق بد پیش بیاد بازم باید حسن ظن داشت؟آیا حسن ظن زیادی خرفتی نمیاره؟
استاد طباطبایی:
سوال دقیق و صحیح نیست اما هر چیزی قطعا باید زمینه ش و امکانش باشه. هیچ عاقلی نمیگه و نگفته با دشمن حسن ظن داشته باشه. بلکه اینها توصیه های اخلاقی در جامعه ست نا شکافها کمتر بشه و مودت و دوستیها بیشتر بشه و جاش در میدان جنگ نیست
سوال :
تو همون خود جامعه.الان شرایط طوریه که آدم کمه.مثلا من به نود درصد کسایی که میبینم سوظن دارم آخرش هم درست از آب در میاد.
آیا حسن ظن زیادی بین مردم خودمون یه جور سادگی و عوامی نیست؟اصل سوالم این بود
مثلا آیت الله خامنه ای یه مدت مدام درباره حسن ظن میگفت.من اینو هرجور با شرایط جامعه میخواستم تطبیق بدم نمیشد.شرایط جوریه که باید گفت هیچ کس خوب نیست مگه اینکه خلافش ثابت شه.شرایط جوریه که نباید حسن ظن داشت.چون باعث ضعف خودمون و احیانا دردسر میشه.میخواستم بدونم اینطور زندگی کردن تو شرایط الان به خاطر عرف حاکم بر جامعه که همه جا رو فساد و حیله گری گرفته ایرادی نداره؟اگه داره پس راه حل چیه؟
استاد طباطبایی:
چه نیازی به این همه ارتباط و تداخل هست که بعد ناچار به تجسس و قضاوت بشیم که تقریبا همش هم غلط و خلافه حقه؟!
اگر فکر میکنید نمیتونید با جامعه ارتباط برقرار کنید به مسائل دیگه ربطش ندید و قضاوت نکنید. بلکه ارتباطات رو تصحیح و محدود کنید.
سوال :
اتفاقا من دوست دارم رابطه ها رو کم و محدود کنم.این جور محدود کردن که ایرادی نداره؟درسته؟
استاد طباطبایی:
بله. لازمه
سوال :
یعنی ربطی به صله رحم نداره؟محدود کردن رابطه ها در حکم قطع صله رحم که نیست؟
استاد طباطبایی:
محدودیت با قطع کردن، زمین تا آسمون فرق داره. محدودیت یعنی غیر لازم ها رو کنار گذاشتن و صله رحم از واجبات و الزامات دینی و اخلاقی و انسانی ست.