یا اول الاولین و یا آخرالاخرین
سلام بر دوست.
از خویش خوشحالم که در جدال خود با تو همیشه جانبدار تو بوده ام و سر بر دار تو و بهتر بگویم نه از خویش ، بلکه از تو خوشحالم ، چرا که آن خودی که تو را بر خویش ترجیح میدهد ،نیست مگر تو.
پس خوشا بحالت که اینقدر خوب و دوستداشتنی هستی و خوشا بحال من که تو هستم و تو که منی و ما که تو!
بسی شکر که اجازه دادی تو باشم . هم خود از تو هستم ، هم فطرتم از فطرت تو و هم از تو آمده و پیش تو باز میگردم . پس سلام خسته ای را اینگونه بشنو و کریمانه بپذیر که :
سلام بر تو که بهترین دوستی برای من و سلام بر تو که تنها دوست و دوستداری برای من و سلام بر تو که تمام هستی من از توست و سلام بر تو که من هستی . مرا ببخش که خود ندانستم که چه گفتم . فقط دانستم که جز تو هیچ نیست حتی هیچ .
و من نیز سرمست از آنم که از تو هستم و بسوی تو باز می آیم :
«یا من بدا خلقی و ذکری و تربیتی و بری و تغذیتی (دعای کمیل)»