یا محی الاموات
خدایا ! درباره خلقتم فرمودی :"فاذا سویته و نفخت فیه من روحی..."و من عرضه میدارم که دمیدن روحت در من بحق ، چون دمیدن در نی است . چرا که دمیدن در نی را دو مقصود است : اول تکلم نی حرف دل را ، دوم نی یعنی نیستی و با این دمیدن او نیز هست میشود . آری ! من نیز اینگونه ام . با دمیدن روحت در من هم هستم کرده ای و هم آنچنان در آتش عشقت دلم و هستیم را سوخته ای که هر لحظه در یادت میسوزم و مینالم که ای مولای من :
« و ان ادخلتنی النار اعلنت اهلها انی احبک»
بسوزان هر طریقی می پسندی که آتش از تو و خاکستر از من