هو الرفیق

ای دوست ! کاش بجای دو چشم ، چهار چشمم داده بودی تا با دو چشم بر خود و با دو چشم دیگر بر چشمان مستت می نگریستم و حاجت روا می شدم . چون تو با منی و در من و من تا خود را نبینم ، تو را ندیده ام و آنگاه که خود را دیده ام ، تو را دیده ام .

ولی حیف و صد حیف که از این ناداده تو، مرا نصیبی سوء رسیده ، و آن خودبینی است . چه اینکه در محضر تو دم از خود میزنم . با اینکه میدانم من هم تویی و خودی هم تویی و تو هم تویی .پس ایکاش همه هستیم رابگیری و دو چشمم دهی تا تو را که هستی هستی هستی ، ببینم :

الهی هب لی کمال الانقطاع الیک و انور ابصار قلوبنا بضیائ نظرها الیک حتی تخرق ابصار القلوب حجب النور فتصل الی معدن العظمه(مناجات شعبانیه)

نوشتن دیدگاه