خدایا ! به تو پناه میبرم از ذکری که نهایتش فراموشی ست و شکری که عاقبتش آتش

خدایا ! مگذار راهی را بپیمایم که شروعش با نام تو آغاز میگردد اما به دوری از تو می انجامد

خدایا ! چه بسیار کسان که نه "در راه تو" بلکه "از راه تو" رفتند

خدایا ! شکر در راه تو رفتن کجا و شکر از راه تو رفتن ؟!

خدایا ! چه خشنود و عاقبت به خیراند آنها که شکری نکردند و کفری هم گفتند

کفرانی که بخشش تو و جنت المأوی انتهایش بود

و چه مغبون و سیاه بخت اند آنها که کفرانشان شکر بود و حمد

شکر و حمدی که آخرش تباهی بود و آتش

خدایا ! کفر همه جا را فرا گرفته و درحال غالب شدن است چه خوشبخت اند کافران و چه نگون بخت اند مومنان

و من درمانده ای هستم که از تو نه ایمان بلکه کفر می طلبم !

خدایا ! مرا کافری مؤمن قرار بده نه مؤمنی کافر که ایمان در کفر رستگاری و کفر در ایمان خساران ابدی ست

خدایا ! وقت تنگ و راه تنگ و کوتاه و آتش در پیش و جز تو نه پناه و پناهگاهی ندارم

مرا از نام خویش به نام خویش و از خویشتن به خویشتن پناه ده

فراهم آور خواهشم را ای مهربان ترین

نوشتن دیدگاه