آنقـدر آتش دل شــــعله کشــــیده است مگو

جز به دودی و به آهی اثری هســــت مجو

جگر از تشـــــــــنگی دوری رویش سوزان

باده وصل و خوشی نیست تهی گشت سبو

سـاقه بشـکسـته و افـتاده و این سان مرده

برگ وگل پرپر و این بوی گلاب است مبو

رشــــته وصـل دل و دـلبر دیرینه گســـست

گام بی مهــــری او بر دل و دل گشـت عدو

من تو را راز دلم گفــــــتم و خود می دانی

که ز راز د ل من بی خـبری هســــــت مجو

چه شـــود گر بزند کوس انا الحق چو منی

تو انا الحق منی دار جز این اســــــت مگو

در میان کلمـــاتی که به غم مشــــــــــهورند

ناله و غصه و غم جور و جفا هسـت مجو

راه من دادن جان بود و ســـــــــپردم بروم

تو بمان زنده و شــــاداب ره این است مپو

نوشتن دیدگاه