مـن شــــكـوه ز تاريـكي ايـن راه نـدارم
زين شكوه شود شهره كه من ماه ندارم
گر غصــــه نصيبم شد و از پاي نشستم
زيـرا كـه مهــين يـاور دلخــــــواه ندارم
هركس كه مرا ديد گمان برد كه شـــادم
خـــنـدانـم و در ســـــينه به جز آه ندارم
هرچند نظرهاست ز ليلي سوي مجـنون
مجـنـون بـه بـيابـانم و هـــــــمراه ندارم
در چـــنبره عـشــق گرفـــتار و اســيرم
مـن ســوخـته ام ســـاخـته ام راه نـدارم
زيباي جهان هستي و حق بود نســازي
مـن زشـــت تـرين بودم و اكــراه ندارم
بي پـا و ســــري از ازلم بود چه چاره
مـن قـدرت جـنـگـيدن بـا شـــــاه نـدارم