بالا بـلـــــنـدا رحــــم کـن مـن زیـر پا افـــتـاده ام

دســــــتی بـگــــیـر از بـیـنوا من زیر پا افـتاده ام

روزی نـشـــســته در برت اوج فـلک مـاوای من

اکـنـون گـرفـــتـار زمــین از تخـت و تا افـتاده ام

پـرهــــای پـرّان تـا ســـما دســـتان پر نیروی من

بـنـگـر که از هـجـران تو بی دسـت و پا افتاده ام

دل را زبـان قـصـه نیسـت این قصه پر غـصه را

غـــمـناکی این قـصــــه بـیـن زآنجا کجا افـتاده ام

یـاران گـشـــودند بـالـــها از مـا جـــدا از ما رهـا

مـن هـم بـه دام ایـن دنـی از خـود جـــدا افـتاده ام

در این قـفــس از تو جــدا در حیرت و نالان منـم

بنگــر شــها بـر این گـــدا دســــت دغـا افـتاده ام

دیگـــر نـمــانـده فـرصــــتی برجا نمانده شـوکتی

رحــــــمی نـمـــا دلــدار من از دل به پا افـتاده ام

روزی رسـد پرّان شـود عاشق پرش همچون هما

گر چـه کنون بی بال و پر دور از شــما افتاده ام

نوشتن دیدگاه