هـر کـه دل آرام بـود یـا کـه دلـش رام بود

مـی رهـد از دسـت غــــم ســــیره ایام بود

من که دلم رام نیسـت روزی ام آرام نیست

بـاز نشـــســتم زپا بـس کـه بـه ره دام بـود

سهم کسی همچو من وصل تو دلدار نیست

چون تو کــسی ماهـرو در پی خوشنام بود

گــــر پـی آرامــشی روز تــو بـایـد ســـپید

روز ســــــــیه را کـــجا راحتی شـــام بود

در شــب ظـلـمـانی و سـردی فـصل خزان

آنـکه بـود بـرف بیــش بیشـــترش ـبام بود

زنـدگی اش شــــهد بـار عـاقـبتـــش خوبتر

هـر کـه دل آرام بـود یـا کـه دلـش رام بود

نوشتن دیدگاه