دل در گــرو زلـف ســـیاه و غــم دلدار بمانم
تـا جــان بـه لـب و لـب بـه لـب یـار رســـانم
زلف سیه اش راه نجاتست مُکاری* من بیدل
گم گـشــته در راه وصـالم به که امداد رسـانم
بیـگانه بـود با غــم گیتی دل غم پرور عاشق
من نیز بـسی غـمــزده و دلـشده و زار بمانم
او هدیه دردانه هـستی سـت به درگاه خداوند
بی خـار گلی هدیه دهــندش اگرم خوار بمـانم
هـرکــس صـــنمی در کـف و بـر پیــش نهاده
هم دیده و پیشـانی من برکفت ای یار نشــانم
شـــاد از تـو شـــدن مـونـس قـبرم شـود آخر
دور از تـو چـه ناشــــادم و غـمــخـوار بمانم
هـســــتی تـو طـبـیبی کـه دل از گـل بشـناسی
پیمــانه زن و دلـــبر مـایی که گرفــتار بمانم
درمان نشناسم که چنین دردهزاران بفرستی
من ناله کنان چـشـم به راه تو پرسـتار بمانم
دیگر چـه خـوش این کـام فـرو بندم و مـیرم
تاکی ز ســر تب ســخنی گـفته و بیمار بمانم
مُکاری = کسیکه برای پیمودن راه به دیگران وسیله کرایه میدهد