بنام او
داد ندا عاشـــــــقی بر ســـــر بازار دوش
ای هـــــمه عاشـــقان جـــمله نمائید گوش
دلــــــبر زیبـا رخـی از بر مـا رفـــته است
شــهر ندارد صـــــفا گشــته زمان خروش
تـا کـه نـیاید مــــــــــــیان نـام دل آرای او
هر چه لسان باد سنگ سخت بگیرید گوش
بـلـبل بـاغ دلـم از نفــــس افـــــــتاده است
گل بنگــــر پرپر و دیگ گــلابش به جوش
باد خزان می وزد ســـــــبزه و برگی نماند
صــیحه سرما رسید بانگ هزاران خموش
دوری او سخت گشت لرزه به جــــانم فتاد
فـــصل بهارم چو دی روز دلم همچو دوش
چشم به ره مانده ام گشــته چو برفی سپید
اشک زمژگان چکید خون بدلم کرده جوش
در صــف آن عاشــــقان داد ندایی کســی
غـصـــه به پایان رســید با قدم می فروش
نوبت ازین غــــم شود شـــادی دل میرسد
غصــــــه ز دل می رود گاه نزول سروش
دی رود اســــــفند هم زآتش دل دود شـــد
فصــــل بهــــار آید و موسم هر باده نوش
خــنده معشـــوق را کیســت که حاشــا کند
گریه زچشم رقیب چون تو رود همچو دوش
عاشــق و معشــوق را روز وصـــال آمده
در برش از کف دهــید جمله عشاق هوش