بنام او

پـرده بر افـــــتاد رنـگ رخ من پیـــدا شـــــد

عاشـــق بیچاره نمی خواست ولی رســوا شد

رسـم وفا بود چــنین خـــیره به یغما می رفت

راه جــفا بود و تطــــاول که همه بر جا شـــد

عــمر چو برگ گل من رفت به راهـــش امـا

بس عجب ازقصه چه سان بود ولی حاشا شد

بر رخ زیبــــــــاش نیــامد که ندارد رحـــمی

رحمت و انصـــاف کناری که دلم را دا شـــد

جان ز نگاهش به درون رگ من می جوشید

دیده خود را چو به هم زد بدل اتش جا شـــد

رنگ رخم سرخ چو رنگ می صافی می بود

می نه به کـــــام و خـون به دل دریـا شـــــد

رنگ ز رخــــــــساره پرید و رخ من زردتر

زردی رویم چو رخ شـــمس جهان آرا شــد

چونکه نهـفـــته است رخ مهر پس تیره ابر

خـــنده به لب باشد و اندر دل من غوغا شـد

عشـقم و رســـــوایی و مجنونی من را ببین

وه چـه خـوش آغـاز و چـه تن فرســــا شـد

عاقــبت این غصــه مرا می کشـدم بی گمان

عـشــــق نهـانی دلم از رخ من پیــدا شــــد

نوشتن دیدگاه