بر لب آمد جـــــــان من از شیوه مستانه ات

شمع من کم ناز کن بی جان شده پروانه ات

من چه گویم تا به تو صد سال راهم فاصـله

تو به دسـتت باده و من هم خــمار افتاده ات

تا رســــم در کـوی تـو ای لـیـلی زیـبای من

ترســـم از مجــنون شود خالی دل حنانه ات

غـــم دگر شـــرمنده شد از این صبوری دلم

کی شـــود ای یار من قـلبم شود غم خانه ات

عاشــقت محزون شـده اندر دلش صد واهمه

کای عزیزم کی شـود عاقل به ره دیوانه ات

چون درین بی عقلی ام هـمواره هم پیمان تو

عـــقـلم آخـر کی کــند نزدیک بر کاشانه ات

من گـــدای کـوی تـو خـود شاه این قلب منی

در برت مـســـکن بـده بیچـاره این آواره ات

نوشتن دیدگاه