وای ازین غـــصـــــه وامــانده که پایان نشـــد

جـــان مـن آمـد به لب و لب ز تو ارزان نشـــد

دیر شــــد آخــر بشـــکن مـهـــر لب غنچه را

زودتر از مــن دگـــــری بـهـــر تو قــربان نشــد

یک ز دو صد درد که درمـان نشــد از یاد رفـت

غم به دلی همچو دلم این همه مهمان نشد

دل ز دلــــم کــنده گریـزان شــدی از من چرا

چشـمه اشکم مگرت یکســره جوشان نشد

طـــعـنه تلخــی که رقیب از ســر کین میزدم

ســخت تر از خـــنـده دوشــینه ز جانان نشد

عاشق بی عشق چو من در همه گیتی مباد

ســـــنگدلی چون تو دگر سـرور خوبان نشـد

حیـــف ازین عــــمر گرانـمـــایه که بر باد شد

وای ازین غــصـــه وامــانده کـــه پایان نشـــد

نوشتن دیدگاه