من از قفس پریده ام به شوق کویش

در آسمان رها مکن عاشق رویش

بال و پرم خسته شد از بس که پریدم

راه نشان من بده پرم به سویش

دانه و آب و لانه ام تار دلم شد

رها شدم بسته شوم به تار مویش

عقل زسر دل ز کفم رود شتابان

شاه نشین خاطرم شود چو بویش

شهد لبش میکده من خمار مانم

خشکی لب تر نکنم گر از سبویش

کاش نگاه و ناله ام اثر گذارد

کبوتری تشنه رسد به آرزویش

بند به پا و دل رها در آستانش

راز عطش "سهم" ¹ من و دگر مجویش

زود رها نما دگر تیر تو صیاد

سر ببُر از من که منم سرّ مگویش

1- تیر

نوشتن دیدگاه