بنام او

مرا ببر به سیر جهانی که خلق کردی

مگر که نیست عاشقت را دل جهانگردی

جهان وسیع و دلم کوچک چه خوش باشد

تو هم میان عرش و فرش رفته و برگردی

چه قوس دل انگیزیست کمان ابرویت

بسان گاهواره ماند مرا درآن بپروردی

به قول و غزل کی بوصفت درآیم من جاهل

ازین سخن تو گذر کن بحق آنکه جوانمردی

جوانی ام همه در سیر حسن تورفت و شوق وصال

چرا برابر آتش دل سلسبیلی سردی

چه سخت شد ز عشق و کرشمه و لبت سخن گفتن

بتاب که خلق ببینند به آسمان رود گردی

خدا را ترحمی بحال مریض عشق فرما

هلا طبیب خدایی دوا بدوش میگردی

نوشتن دیدگاه