دگر کن تو بخت نگون واژگون
بهاری کن این سینه لاله گون
ز چشمم رود اشک حسرت بیا
دراور ز جا دیده خصم دون
بدید او تو را من نبینم چرا
که این سان شود تخت و بختم نگون
دوصد فتنه زیر دو چشمان توست
مترسانم از فتنه مال و بنون
گرم داده ای عقل و دانش چه سود
ببینم تورابر سر افتد جنون
بنوشان مرا باده ناب ای ساقیا
خماری زسر خون زدل کن برون
مکن کیشم از بام خود دیگرم
مزن سنگ دیگر به بالم فزون
بوصلت دلم شاد کن نازنین
درآغوش خویشت بگیرم کنون
آذرماه 1388