بسم الله الرحمن الرحیم
انقلاب شکوهمند اسلامی مان از معدود انقلاب هایی است که همه قشرها در پیروزی آن سهیم بوده اند و هنوز هم با گذشت 35 سال از سوی بسیاری از اقشار مورد حمایت بوده و در راه رسیدن به اهداف بلند خویش به پیش می رود.
سهم مردم مومن و روشن بین ایران اسلامی در ایجاد و پیروزی نهضت اسلامی از مبارزه با طاغوت پهلوی آغاز گشت و تا امروز با اهدای مال و جان و تلاش های طاقت فرسا در زمینه های مختلف ادامه یافته است. اما در این بین، شهیدان و خانواده های معظم آنها در این شکوفایی معنویت و درخشش دوباره توحید در جهان امروز بالاترین سهم را دارند.
شهیدانی از هر قشر و صنف و با هر شخصیت و جایگاه؛ از مردم کوچه و بازار گرفته تا متخصصین در رشته های پیشرفته، از طلاب علوم دینی گرفته تا دانشگاهیان و فرهیختگان و از نوجوانان تا پیرزنان و پیرمردان، جملگی بر سر آرمانهای بلند و نورانی این انقلاب شکوهمند، جان خویش را نهاده اند.
در بین شهدا بی شک آنها که اهل علم و معرفتند جایگاه رفیع تری دارند و با آگاهی بیشتری خون خویش را به پای این نهال نوپا ریخته اند. داشمندانی از حوزه و دانشگاه که در برابر ظلم و فساد گذشته از موانع مادی زندگی در دنیا، از حجاب علم نیز گذر کرده و جهاد در راه خدا را معنای بلند زندگی خویش قرار دادند.
5 دی ماه سالروز شهادت یکی از فرهیختگان دانشگاهی است که در اوج جوانی و در آغاز مسیر علم و مقام و شهرت، مبارزه بر ظلم را بر خود فرض دیده و قدم در راه مبارزه با طاغوت گذارد.
شهید استاد کامران نجات اللهی فرزند عبدالحسین، در سال 1330 هجری خورشیدی در بیجار گروس از توابع کردستان دیده به جهان گشود. وی تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان شکیبای شهرستان سنندج به پایان رساند و سپس برای ادامه تحصیل راهی تهران شد و در مدرسه دارالفنون مشغول تحصیل شد.
وی با انتخاب رشته راه و ساختمان در دانشگاه علم و صنعت مشغول به تحصیل شد و سپس در دانشگاه پلی تکنیک(امیرکبیر ) تا مقطع دکترا تحصیلات خود را ادامه داد. او پس از فراغت از تحصیل در دانشگاه پلی تکنیک به عنوان مدرس مشغول به تدریس شد و با انگیزه و شور و شوق فراوان اندوخته های علمی خود را در اختیار دانشجویانش قرار می داد.
دکتر نجات الهی که فعالیت های سیاسی خود را از زمان دانشجویی آغاز کرده بود؛ با لبیک به ندای مقتدای خویش امام خمینی (ره) همدوش با دیگر اقشار جامعه در مبارزات علیه رژیم پهلوی شرکت جست و در مقام استادی نیز دست از روشنگری اقشار مختلف اجتماع برنداشت و از هر فرصتی برای افشای حکومت ظلم و ستم رژیم پهلوی استفاده می کرد. با تشکیل سازمان ملی دانشگاهیان ایران، وی با عضویت در این سازمان در همه فعالیت های آن فعالانه شرکت می کرد.
همزمان با اوجگیری نهضت اسلامی مردم ایران علیه رژیم پهلوی، در دوم دیماه 1357، نزدیک به هفتاد تن از استادان و مدرسان دانشگاههای تهران در اعتراض به رفتار خشونتآمیز مأموران نظامی رژیم شاه و سرکوب مبارزات حقطلبانه مردم مبارز و مسلمان ایران و نیز تعطیلی دانشگاهها از طرف رژیم، در ساختمان مرکزی وزارت علوم در مرکز تهران اجتماع و تحصن کردند که شهید نجات اللهی از پیشگامان متحصنین بود.
متحصنین با صدور بیانیه ای به محاصره نظامی دانشگاه ها و بستن آنها بر روی دانشجویان، کارکنان و استادان و همچنین به سکوت مدیریت فرمایشی دانشگاه در مقابل رفتارهای ضد مردمی رژیم و همکاری با آن و اقدامات خشونت آمیز نسبت به استادان اعتراض کردند.
اساتید دانشگاه قصد داشتند حضور خود را تا بازگشایی کامل دانشگاه ادامه دهند که این اقدام خشم رژیم را بر انگیخت.
از دیگر مطالبات تحصن کنندگان، تخلیه فوری محوطه های دانشگاه و اطراف آنها از نیروهای نظامی، پلیس بود.
تاثیرات گسترده این تحصن که با حمایت مردم نیز همراه بود موجب رسوایی بیشتر رژیم شد.
شهید نجات اللهی در سومین روز از تحصن( 5 دیماه 1357)، هنگامی که در بالکن دانشگاه واقع در طبقه ششم حضور داشت از سوی فردی مود هدف گلوله قرار گرفت و مجروح شد. او پس از انتقال به بیمارستان به شهادت رسید.
نحوه شهادت شهید نجات اللهی نشان از طراحی دقیق این جنایت از قبل داشت به این معنا که گلوله از یکی از ساختمان های دورتر از محل توسط یک تیرانداز ماهر انجام گرفت.
فردای آن روز ـ ششم دیماه ـ با حضور دهها هزار نفر که در پیشاپیش آنها، آیتالله سیدمحمود طالقانی حرکت میکرد، پیکر شهید نجاتاللهی تشییع شد.
مراسم تشییع پیكر استاد نجاتاللهی، یکی دیگر از صحنههای خونین دوران انقلاب را رقم زد که با یورش مزدوران پهلوی، به شهادت بیش از 250 نفر از مردم مسلمان در میدان انقلاب تهران منجر شد.
سرانجام پیکر مطهر استاد شهید کامران نجاتاللهی در بهشت زهرا (س) به خاک سپرده شد و دانشگاه انقلاب یکی از اولین و بهترین مجاهدان خویش را در راه نهضت اسلامی فدا کرد.
بی شک شهید نجات اللهی که دغدغه تولید فکر و علم بومی را در سایه آزادی و استقلال حقیقی آرزو می کرد، از بزرگ مجاهدان عرصه علم، و پیشرو در جانفاشانی برای استقلال ایران اسلامی است و اگرچه خون شریفش در خیابان های انقلاب بر زمین ریخت و نام بلندش بر یکی از خیابان های پایتخت جمهوری اسلامی نقش بسته است اما دفاع او از آزادی دانشگاه و روشن بینی او در مقابله با ظلم طاغوت، او را به عنوان نخستین شهید جهاد علمی مفتخر کرده است.
37 روز پس از شهادت استاد نجات اللهی، امام خمینی به میهن اسلامی بازگشت و ده روز پس از آن در 22 بهمن 1357 خون شهیدان مظلوم میهن اسلامی به ثمر نشست و انقلاب شکوهمند اسلامی ایران به پیروزی رسید.
سلام و رحمت الهی بر شهیدان راه حق