این روزها مابین دو رویداد بزرگ اسلامی و تاریخ ساز قرار داریم ؛ عید غدیر خم ، روز اکمال دین و روز ولایت و عاشورای حسینی روز حماسه و شهادت ؛ بارها پیرامون این دو واقعه ی عظیم تاریخ اسلام سخنها به میان امده و از جهات مختلفی به بحث گذارده شده اند و چه بسا نقاط اشتراک متعددی نیز از آنها بیان شده باشد .
در این نوشتار کوتاه نیز ضمن بیان نقطه یی کلیدی و مشترک بین دو حماسه ی جاوید اسلامی از منظری نو ، نه تنها به مبحثی اعتقادی اشاره میگردد بلکه مهمترین بحث ریشه یی و اساسی در تربیت اسلامی نیز مطرح می شود .
در آیات شریفه ی ابتدایی سوره مبارکه مائده به دفعات از خوراک حلال و حرام و وجوه مختلف آن سخن به میان امده و همچون تعداد کثیری از آیات کتاب الله به ضرورت حلیّت و پاکیزگی خوراک مؤمنین اشاره فرموده است . گذشته از تفاسیر مختلفی که در مورد ارتباط این آیات با آیه ولایت و اکمال – آیه 5 سوره مائده_ مطرح شده است با دقت نظر در این مفاهیم آسمانی و زیبا و حکیمانه در خواهیم یافت کلیدی ترین نکته در باب پذیرش ولایت حلال خوری و رعایت حدود الهی در خوردن و تغذیه جسمانی است چه اینکه در روایاتی که در ذیل این آیات شریفه و پیرامون مباحث مربوطه وارد شده است ، دوستان اهل بیت علیهم السلام را حلال زادگان و حلال خوران و دشمنان ایشان را حرام زادگان و تعدی کنندگان به حدود الهی خصوصا در باب اکل و شرب معرفی فرموده اند . لازم به ذکر است در پاره یی از روایات استفاده از خوراک حلال یکی از ریشه های حلال زادگی بیان شده است .
از سوی دیگر هم در داستان جانگداز شهادت حضرت امام حسین علیه السلام کلیدی ترین نکته در هدایت و سعادت حسینی ها و گمراهی و شقاوت یزیدیان دقیقا همین حلال خوری است . انجا که در گرماگرم نبرد و هنگامیکه اکثر اصحاب و اولاد حضرت به شهادت رسیده اند و حسین علیه السلام بنابر رحمت و کرم نامتناهی و الهی اش باز هم با قوم ظالم لب به سخن گشوده و در حالیکه در محاصره حرامیان قرار دارد در خطبه یی به پند ارزشان پرداخته و در فرازی مهم علت گمراهی آنها و در افتادنشان با حجت خدا و جانشین رسول خدا را چنین بیان میفرماید که : ”... فقد ملئت بطونکم من الحرام و طبع علی قلوبکم ! ویلکم ! الا تنصتون ؟ الا تسمعون ؟ پس بدرستیکه شکم هایتان از حرام پر شده است و بر قلبهایتان مهر شقاوت زده شده است ! وای بر شما آیا گوش شنوا ندارید ؟ ایا سخنان مرا نمی شنوید ؟ ... ”1
پس بنابر آنچه به اختصار گذشت بوضوح درمی یابیم شیعیان حقیقی و رستگاران واقعی کسانی هستند که در کسب مال حلال و تامین معاش و خوراک روزه مره ی خود و خانواده ی خویش بیشترین دقت نظر را نموده و همه ی تلاش و توجه خود را معطوف ” اطمینان از حلال بودن خوراک ” می نمایند . البته این مقوله نیز همچون دیگر مسائل از وجود آفتی مهلک رنج می برد که اگر مؤمنی در تهیه ی روزی حلال گرفتار آن شود از این اصل مهم و ریشه وامانده و راه را به اشتباه خواهد رفت و آن آفت خطرناک افتادن در دام توجیه و مصون دانستن خود از گرفتار درآمد و مال حرام شدن است .
بر این اساس مؤمن واقعی به جهت تاثیر زیاد و مهمی که خوراک حلال و پاک در سعادت دنیا و آخرت انسان دارد از افتادن در ورطه ی توجیه و مسا محه در کسب مال حلال شدیداً پرهیز می کند و در حد توان بر پاکی و حلّیت خوراک مواظبت می نماید .
از سوی دیگر هم روشن شد که ریشه ی همه ی بد بختی ها و گمراهی ها ،حرام خواری و بی توجهی به پاکی و حلّیت خوراک است و شقی ترین و گمراهترین افراد که دستان کثیف و شیطانی شان به خون مطهر سیّد الشهدا و دیگر معصومان و اولیای دین علیهم السلام آغشته گشت ، اگر از حرام زادگان نبوده باشند قطعا از جمله کسانی بوده اند که حدود الهی در حلال و طیّب بودن خوراک را رعایت نکرده و از راه حرام خواری و اکل خوراک ناپاک اسیر وسوسه ی شیطان و پیروی از هوای نفس شده و به دشمنی با خدا و اولیاء الله پرداخته اند .
و ختم و مغز کلام اینکه مگر هدف از تربیت صحیح جز رسیدن به سعادت دنیا و آخرت و رهایی از گمراهی و شقاوت است ؟
و مگر جز خداوند متعال و انبیاء و اولیای الهی کسی هدایتگر و تربیت کننده ی حقیقی بشر است ؟
پس وظیفه ی اصلی ما در تربیت خود ، خانواده و فرزندانمان توجه و مواظبت بر " حلال و پاک خوری " بدون گرفتاری در دام توجیه و مسامحه است تا زمینه ی تاثیر سیره و کلام معصومین ، تنها پرورش دهندگان راستین بشریت ، بر قلوب ما فراهم شده و خود و فرزندانمان به سعادت حقیقی دست یابیم . ان شا الله