تربیت واژه یی که صدها بار گفته و شنیده ایم ؛ واژه یی که خصوصا برای ما مسلمانان مفهومی ویژه و معنوی دارد . مفهومی که بیانگر تربیت کنندگی خداوند متعال است ؛ خدایی که شیوه ی تربیتی اش رحمت و رأفت و گذشت با بندگان می باشد و همه ی ما بنابر تکلیف دینی روزانه بارها این معارف را به زبان جاری کرده و بر پرورش دهندگی مهربانانه اش اقرار می کنیم که : الحمدلله رب العالمین الرحمن الرحیم ...
بر این اساس همگی ما بر این باور و عقیده ایم که خداوند مهربان بندگانش را به واسطه ی اولیاء مقرّب و تکامل یافته اش تربیت می کند و سسیره ی آن بزرگواران نشان دهنده و الگوی حقیقی تربیت الهی است .
در واقع ایمان به نبوت و امامت – در دو بعد شخصی و اجتماعی – ایمان به تربیت پذیری از خدا و جانشینان اوست و از این منظر ، تربیتی جز تربیت دینی و آسمانی وجود ندارد و سعی انسان برای تربیت خود یا فرزندان وشاگردانش و یا پرورش و هدایت جامعه ی بشری تلاشی بیهوده و نافرجام است و چه بسا در خلاف جهت سیره و سنّت اسوه های حسنه و الهی باشد ؛ مگر اینکه سنخیّتی با این مربّیان حقیقی بشر در بین بوده و در روش و منش ِتربیتی ، بنا را بر متابعت از ایشان بگذارد .
پدر و مادر که در دین اسلام از جایگاه و احترام ویژه یی برخوردارند و نیکی به آنها پس از توحید سرآمد تعالیم دینی است ؛ به شرط ایمان راستین و عمل صالح بهترین پرورش دهندگانی هستند که بدون هیچ چشمداشتی در پی ادای وظیفه ی فطری و الهی خویش ، نقش مهم ِواسطه ی فیض الهی در تربیت فرزند را بر عهده دارند .
فراموش نکنیم آنهایی که در دینداری استوارترند در هر عصر و عرصه جز به رضایت حضرت حق تعالی و جز به ادای تکلیف الهی خویش نمی اندیشند در حالیکه بسیاری از مسلمانان بر اثر ضعف ایمان ، تحت تاثیر تعالیم غیر الهی و بعضا ضد دینی قرار میگیرند و در انتخاب روش زندگی فردی و جمعی – خانوادگی- به نا اهلان و روشهای غلط تربیتی مراجعه میکنند. در این بین اصولا والدینی که به تقویت مبانی معرفتی و ایمانی خود توجّه چندانی ندارند و به یدک کشیدن نام مسلمانی و شیعه بودن اکتفا میکنند ، رفته رفته تحت تاثیر برخی ابزارها و رسانه هایی که بر خلاف مسیر دین و دینداری به ارائه ی الگوهای رفتاری و روشهای تربیتی مشغولند ، تربیت دینی را به فراموشی می سپرند .
متاسفانه گروهی از این دسته والدین که اهل مطالعه و دقت نظر نیستند در دام " بی روشیها و باری به هرجهتی های رایج در جامعه " گرفتار می شوند و گروه دیگر که دستی در تحقیق و مطالعه دارند نیز به دلیل گم کردن راه درست و که سیره مربیان حقیقی بشر و معصومین علیهم السلام است ؛ فریفته ی مکاتب ، روشها و نظریات اخلاقی و تربیتی غربی ها و غرب زدگان می شوند .
در این مختصر قصد ورود به بحث مهم و عمیق تربیت دینی را نداشتم و به ایجاد این سوال در اذهان والدین ارجمند که : چه کسی فرزند ما را تربیت میکند ؟! بسنده میکنم . والسلام