شفاعت

بسم الله الرحمن الرحیم

شفاعت دست آویز الهی

مقدمه؛

هاتفی از گوشه میخانه دوش گفت ببخشند گنه می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر تا می لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند هرقدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست نکته سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب با کرم پادشه عیب پوش

داور دین شاه شجاع آنکه کرد روح قدس حلقه امرش بگوش

ای ملک العرش مرادش بده

وزخطر چشم بدش دار گوش

سخن در شفاعت است ، در رسیدن به منزلگاه نجات ، نجات از خود، نجات از تنهایی و خلاصه نجات از هرچه غیر خداییست .

آیا می شود از خودی خویش جدا بود تا دستی از غیب برون آید و کاری بکند؟ راستی چگونه ممکن است ؟ چگونه می توان این جسم و روح خسته و سنگین از گناه را که بسته به دنیای دون است بسوی کمال پرواز داد؟ آیا با اعمالی که بهترینش به قصد کسب مقامات و درجات و لذایذ دنیایی و یا در نهایت اخرویست1

می توان آزاد گشت و آزاد بود؟ آیا آزادی در بین دیوارهای سخت و بلند معصیت میسور است ؟!!

هیهات ، هیهات اینگونه نخواهد شد . چرا که پرهای پرواز از ادنی به اعلی و از ملک به ملکوت به تیرهای سهمگین امیال و هوسهای نفس دون شکسته و توانی هم برای پرواز باقی نمانده است.

اما انگار ندای دلربایی بگوش جان می رسد « قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمۀ الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفورالرحیم »2

عجب نوای خوشی .

1- اشاره به غزلی عرفانی از حضرت امام خمینی ره با نام دعوی اخلاص

2- زمر/53

[1] - اشاره به غزلی عرفانی از حضرت امام خمینی ره با نام دعوی اخلاص

[1] - زمر/53

[1]- آل عمران/103

[1] - دعای توسل

[1] - زمر/ 39

[1] - البته همانطور که در بحث لغوی اشاره شد منظور از شفاعت پدیده ایست که از سه بخش کلی تشکیل گشته : بخش اول: علت. بخش دوم: معلول. بخش سوم: نتیجه عمل می باشد که همان دستگیری از مستشفع است.

[1] - اینچنین حالت روحی یا فطری و یا در کل قوه درونی در امیدوارکنندگی در هنگام ناامیدی حتی در حیوانات هم مشهود است

[1] - فطرۀ الله التی فطر الناس علیها

[1] - همین عالم مادیکه صفات و ویژگیهای آن شناخته شده است بر خلاف آخرت و امور معنوی مربوط به آن

[1] - منظور ادیان الهی است که در طول تاریخ حیات انسان همواره تنها ملاک سعادت بشر و بهترین راهنما برای او بوده و می باشد.

[1] - دین الهی- اشاره به علل و حکم اوامر و نواهی الهی که تشکیل دهنده یک دین میباشد که فهم آن از دسترس آدمی بدور است

[1] - ما حکم به الشرع حکم به العقل

[1] -

[1] - منظور اصلی امکان تعالی و تکامل است البته در نتیجه اعمال صالح و نیک

[1] - زمر/44

[1] - طه/109

[1] - انبیاء/ 26 و 27 و28

[1] - نهج البلاغه خطبه 206 قسمت 5

[1] - شعراء / 97تا 100

[1] - مدثر/42 تا 48

[1] - انعام 70

[1] -. امالی شیخ صدوق رحمه الله علیه مجلس 49 سخن 3

[1] - امالی شیخ صدوق مجلس چهل ونهم سخن 10

[1] - همان ماخذ مجلس دوم سخن چهارم

[1] - من لا یحضره الفقیه ج 3 ص 376

[1] - خصال شیخ صدوق ره باب 3 گانه

[1] - نهج البلاغه خطبه 175 قسمت 10 بقلم فیض الاسلام علیه الرحمه

[1] - تفسیر مجمع البیان ذیل آیه شریفه 100 از سوره مبارکه شعراء – مناقب ابن شهرآشوب ج 2 ص 14

[1] - اشاره به روایتی منقول از امام حسن عسکری علیه السلام بحارالانوارج8 ص 44

[1] - زیارت جامعه کبیره

تالیفات

شفاعت