بسم الله الرحمن الرحیم

اَللّهُمَّ صَحِّحْ اَبْدانَنا مِنَ الْعِلَلِ وَاَعِنّا عَلى مَا افْتَرَضْتَ عَلَینا مِنَ الْعَمَلِ حَتّى ینْقَضِىَ عَنّا شَهْرُک هذا وَقَدْ اَدَّینا مَفْرُوضَک فیهِ عَلَینا

 

بعد از مقدماتی که در ابتدای این دعای شریف بیان گردید و به نوعی موانع ورود به ماه مبارک رمضان و بهره نبردن از میهمانی خدا، تشریح گردید، در فراز بعدی از خدا درخواست "سلامتی جسم" و هم یاری خدا" برای توفیق روزه گرفتن را داریم.

گرچه این دو خواسته در ظاهر ساده و سطحی به نظر میرسند اما با کمی دقت و توجه، در می یابیم که جسم های ناسالم - به جز بیمارانی که شرعا معذور هستند- نه اینکه صرفا توان روزه گرفتن ندارند بلکه، توفیق روزه داری نیز از آنها سلب میشود. به زبان ساده تر، چه بسیار کسانی که از نظر ظاهری جسم سالمی دارند اما چون به حلال و طیب بودن خوراک، بی توجهی کرده اند، لایق روزه داری نیستند. پس بحث سلامتی و صحت جسم و بدن، فراتر از سلامتی ظاهری ست و در 3 سطح جسمانی، روانی و معنوی، وجود دارد که می بایست همواره مد نظر انسان باشد و راه تامین این سلامتی، استفاده از خوراکیهای حلال و طیب است.

اما خواسته دوم یاری از جانب خدا برای روزه داری ست. به بیان دیگر هیچ مومنی به تنهائی نمیتواند روزه بگیرد و روزه داری از جمله عباداتی ست که محتاج همراهی و هم یاری خداوند متعال است که البته درک این مطلب، نیازمند ایمان قوی و عمیق ست. چه بسا حدیث قدسی مشهور در خصوص پاداش روزه دار،(الصوم لی و انا اجزی به)  از همین باب باشد و فهمیده شود. چرا که خداوند در این حدیث میفرماید: من خودم پاداش روزه دار را میدهم و اگر کلمه "اجزی" مجهول فرض و خوانده شود معنایش این است که خدا، خود پاداش روزه داری ست!

اما سومین نکته این فراز این است که امام جواد علیه السلام،

در نگاهی جالب و زیبا "روزه" را به عنوان امانتی الهی معرفی میکنند که در ابتدا ماه مبارک رمضان به مومن سپرده میشود و در پایان ماه از او تحویل گرفته میشود. گوئی همچنان که ما مهمان سفره خدا هستیم، روزه مهمان جسم و جان ماست. و هرکس جسم و روان و نفس پاک تر و سالمتری داشته باشه، میزبان بهتری خواهد بود و از این سفره، پر بار تر بیرون خواهد رفت.

Template Design:Dima Group