Leader
31 شهریور 1396 ساعت 07:49

شرح دعای شب اول ماه مبارک رمضان 4

بسم الله الرحمن الرحیم

اَللّهُمَّ اجْعَلْنا مِمَّنْ نَوى فَعَمِلَ وَلاتَجْعَلْنا مِمَّنْ شَقِىَ فَکسِلَ وَلا مِمَّنْ هُوَ عَلى غَیرِ عَمَلٍ یتَّکلُ

 

بی شک یکی از مهمترین مباحث معرفتی که به نوعی ریشه همه مباحث کاربردی و عملی ست، بحث مهم "نیّت" است. اینکه نیت اعمال می بایست چه باشد و چگونه باشد و چه آثاری دارد، از مهمترین مباحثی ست که هر مومنی به دانستن آن نیازمند است.

در فراز دوم از این دعای شریف با یک ظرافت و دقت خاصی به مسئله ای مهم در خصوص نیت اشاره شده که اتفاقا ارتباط مستقیمی با روزه و رمضان دارد. همانطور که در متن دعا موجود است، امام به حالتی بین "نیّت" و "عمل" توجه میدهند. حالتی که از یکسو، نتیجه ی یک "نیت" خوب و صادقانه است و از سوی دیگر، اگر چنین حالتی در فرد وجود داشته باشد، به انجام "عمل" صالح نیز موفق خواهد شد.

"عزم" در معارف شیعه و آیاتی از قران کریم، مورد توجه خاص قرار گرفته از اهمیتی والایی برخوردار است و هیچ مومنی بدون داشتن عزم، نمیتواند به انجام اعامال صالحه موفق گردد.

امام جواد علیه السلام در این فراز، از خدا میخواهد که خدایا حالتی را برای من ایجاد کن که هرگاه نیت کردم بتوانم به نیتم عمل هم بکنم. به این حالتی که در فاصله نیت کردن تا انجام آن نیت وجود دارد، عزم گفته میشود.

عزم به زبان ساده یعنی برطرف کردن موانع انجام کار و فراهم کردن شرایط لازم برای انجام کار. به عبارت دیگر وقتی انسان مومن نیت انجام کاری را دارد باید زمینه انجام آن کار را نیز فراهم کند و موانع احتمالی را نیز از پیش رو بردارد تا بتواند به درستی، عمل مورد نظر را انجام دهد. به کسانی که چنین تدبیر و دور اندیشی ای را دارند انسان صاحب عزم گفته میشود.

چرا که بسیاری از مومنین واقعا نیت های خوب و صادقانه ای برای انجام کارهای خوب و خداپسندانه دارند، اما کمتر موفق به انجام آن عمل میشوند، علت این عدم موفقیت، نداشتن "عزم" است.

پس در این دعای شریف امام علیه السلام از خداوند متعال داشتن "عزم" را طلب میکنند.

اما نکته جالب ارتباط داشتن عزم با روزه است. روزه به عنوان یک عبادت چند جانبه و وسیع و عمیق، به صرف نیت کردن یا اصلا انجام نمیگیرد یا اینکه با نقصان و ضعف و مشکلاتی فراهم میشود. اگر مومنی بخواهد روزه مد نظر و مقبول و نتیجه بخشی بگیرد، قطعا می بایست موانع گرفتن روزه و عواملی که برای یک روزه خوب و کامل مورد نیاز است را، از قبل فراهم کند. این حالت که همان عزم برای روزه است، در کمتر افرادی موجود است. لذاست که بسیاری از روزه داران جز از آثار وضعی روزه و رمضان، نتیجه و اثری دریافت نمیکنند و با پایان ماه مبارک، به حال و روز سابق خویش باز میگردند.

اصولا تشریع و قرار دادن دو ماه رجب و شعبان در قبل از ماه مبارک برای همین فراهم کردن عوامل لازم و رفع موانع احتمالی ست تا مومن بتواند از سفره الهی برخوردار و متنعّم گردد.

البته این عزم در طول ماه مبارک هم می بایست وجود داشته باشد و تا وقتی که نیت هست و انجام کار هست، نیاز به عزم نیز هست! انسان مومنِ روزه دار می بایست از حضور در جاهایی که روزه اش را با خطر مواجه میکند. یا در همنشینی با افرادی که ایمانش را سست یا به روزه اش دست اندازی میکنند، دوری کند همچنان که می بایست با دوری از گناهان و حتی افکار و ذهنیات ناپسند، دل و جان را برای دریافت حقیقت و نورانیت در ماه مبارک رمضان اماده سازد.

پس از این دعای شریف، یاد گرفتیم که داشتن عزم برای روزه داری صحیح و مقبول و موثر، ضروری است و همواره باید از خدا چنین حالت مطلوبی را درخواست کرد.

Template Design: