Leader
02 مرداد 1396 ساعت 01:11

شرح حدیث عنوان بصری قسمت اول

این حدیث از دستورالعملهای قابل اجرا و مهم و مفید عرفانی و اخلاقی ست که در تربیت مومن بسیار تاثیر داره.

قبل از ورود به متن اصلی حدیث نکته ی مهمی که مقدمه این حدیث و فرایند تربیت کنندگیش هست رو عرض میکنم-هرچند با خوندن متن حدیث هم این نکته عیان میشه- آنچه برای عنوان که فردی علم آموز و البته پیر و با تجربه باعث گشایش در امور معنوی شد و تونست خدمت امام صادق برسه و درسهای خاصی رو بگیره، انگیزه درونی و شوق و طلب زاید الوصوف او بود.

گرچه در آموختن هر علم و فنی اینطوره اما بطور خاص برای بهره بردن از شخص امام علیه السلام، چیزی که از همه مهمتره عشق و علاقه و شوق هست. بنابراین بر همه ما لازمه اول از بودن چنین انگیزی و شوقی در وجودمون مطمئن بشیم.

اگر کسی نسبت به امام خودش مشتاق باشه و شوق و علاقه ش رو به هر نحو ممکن نشون بده، امام فراتر از وظایف عادی امامت، نگاه ویژه ای به او میکنه و از باب عشق و محبت با او روبرو میشه و این میتونه موتور محرکه ای باشه که انسان راه صدساله رو یک شبه طی بکنه.

پس در درجه اول ببینیم آیا نسبت به امام زمانمون چنین شوقی داریم و برای بهره بردن از وجود او چنین انگیزه ی قویی داریم یا نه؟

داشتن شوق نسبت به امام ریشه در محبت به او داره و محبت، امری قلبی و تقلب ناپذیره. البته هرکس سالم تر باشه- از هر نظر- قطعا قلب سالمتر و پر محبت تری نسبت به همه انسانها و صاحبان حق خصوصا امام خودش داره اما حقیقت امر اینه که هرکسی با هر وضعیت اعتقادی و عملی ممکنه محب و عاشق و مشتاق امام خودش باشه.

مورد بعدی اینکه اگر این شوق نبود یا خیلی ضعیف بود راهش هدیه دادنه!! باید به امام هدیه داد. چه هدیه های معنوی که مهمترینش گناه نکردن و اخلاص در اعماله. چه هدیه های مادی و ظاهری که برای امام و در راه امام میشه اهداء کرد. گاهی یک خط شعر ناب و پرمعنا میتونه هدیه ی مناسبی باشی. گاهی کمک به یک دوستدار امام و... خلاصه هرکس به ذوق و طبع خودش و به میزان نیازی که داره می بایست سعی کنه ارتباط عاطفی خودش با امام رو تقویت کنه که بهترین و موثرترین راهش اهدای هدایای مادی و معنوی ست.

Template Design: