Leader
30 مهر 1396 ساعت 22:43

شرح مناجات شعبانیه 13

...إِلَهِی هَبْ لِی قَلْبا یُدْنِیهِ مِنْکَ شَوْقُهُ وَ لِسَانا یُرْفَعُ إِلَیْکَ صِدْقُهُ وَ نَظَرا یُقَرِّبُهُ مِنْکَ حَقُّهُ

 

در این فراز از مناجات عارفانه و عاشقانه شعبانیه، نهایت توانمندی و کارآمدیِ قلب، زبان و چشم، بیان و از خدا خواسته میشود.

در این بیان زیبا، شوق و بی قراری عاشقانه، نهایت کارآمدی و ارزش قلب معرفی میشود و بنا بر این نگاه فهمیده میشود که محبت خدا و اولیاء الهی در قلبی جای میگیرد که بی قرار و درحال بال و پر زدن برای رسیدن باشد.

اما اوج توانائی و نهایت کارآمدی زبان، صدق و راستی بیان میشود و به همین دلیل صداقت و راستی در گفتار، تنها شرطی ست که خواسته ی بنده را به خدا میرساند و نتیجتا اگر دعا و خواسته ای بالا نمیرود و اجابت نمیشود، در حقیقت از روی صداقت و راستی بیان نشده است!

و نهایتا اینکه از خدا چشم و نگاهی طلب میشود که بتواند اهل نظر و دیدن عمیق و از روی رغبت باشد که در این صورت قطعا نزدیکی و تقرب به خدا، حاصل میشود.

بنابراین امام علی علیه السلام در این فراز اینگونه با خدا نجوا میکنند:

خدای من! به من قلبی هدیه کن و ببخش که بخاطر اشتیاق و شیدائی اش نسبت به تو،- مرا -به تو نزدیک سازد و زبانی به من ببخش که بواسطه راستی و صداقتش، خواسته و حرف -من- به سوی تو بالا رود و به من چشم و نگاهی ببخش که حقیقتا اهل نظر و دیدن از روی میل و رغبت به تو باشد تا بواسطه آن به تو نزدیک شود.

 

إِلَهِی إِنَّ مَنْ تَعَرَّفَ بِکَ غَیْرُ مَجْهُولٍ وَ مَنْ لاذَ بِکَ غَیْرُ مَخْذُولٍ وَ مَنْ أَقْبَلْتَ عَلَیْهِ{ک} غَیْرُ مَمْلُوکٍ [مَمْلُولٍ]،

 

بی شک یکی از مهمترین رازهای موفقیت انسان مومن در زندگی، درک جایگاه اولیاء الهی و خصوصا شناختن بندگان خوب و خالص امام گمنام خدا است و در مقابل، آن کس که از درک و شناخت اولیاء الهی خصوصا آنهائی که گمنام هستند، غافل است، به گرفتاریها و سختی ها و پیچش های عجیب و غریبی گرفتار میشود.

این قبیل افراد علیرغم داشتن سلامتی، بهره ای از زندگی نمی برند و علیرغم داشتن علم، توشه ای از دانائی شان کسب نمیکنند و همچنین با اینکه بسیاری از نعمات ظاهری و باطنی را در اختیار دارند اما کمترین سودی نخواهند برد و همه اینها به دلیل نشناختن اولیاء گمنام خدا و احتمالا بی توجهی، اجحاف و ستم های خواسته و ناخواسته به ایشان است.

بنابراین همواره باید از خداوند متعال نور و قدرت شناخت و بصیرتی طلب کنیم که به واسطه آن بتوان هم اولیاء شناخته شده و مشهور خدا را شناخت هم از بندگان خالص اما گمنام خدا، غفلت نورزید و حقوق و حدودشان را نادیده نگرفت.

در این فراز امام علی علیه السلام درباره بندگان خالص خدا که گمنام و مجهول هستند صحبت میکنند و صفات و ویژگیهای ایشان رو در قالب دعا توضیح میدهند. این سه نشانه و شاخص را برای بندگان خاص و گمنام خدا بر میشمرند:

1-به واسطه ارتباط قلبی و معرفتی با خدا، شناخته شده هستند یعنی بواسطه دنیا و پول و مقام و... مشهور نیستند بلکه بخاطر امور معنوی شهرت دارند؛ لذا اهل دنیا و غافلان که شهرت رو در دارائی و متمول بودن میبینند، از شناخت این اولیاء گمنام محروم وغافل هستند.

2- این بندگان خاص خدا قلبهای مملو از محبت و عشق به خدا دارند

3-ایشان صاحب نگاه و نظر بصیر و عمیق هستند.

این فراز درصدد توضیح این مساله است که اگر ملاک های زندگی هر کسی مادی باشد در شناخت اولیای خدا خصوصا عده ای از آنها که گمنام هستند ناتوان شده و برعکس کسانی که ملاک ها و شاخص های معنوی در زندگی آنها پررنگ تر است حداقل بطور ناخواسته هم که باشد نسبت به این بندگان خاص اما گمنام خدا بی حرمتی نمی کنند. متاسفانه بسیاری از ما بخاطر همین نشناختن و بی حرمتی های ناخواسته به اولیاء خدا گرفتاری های پیچیده و زیادی داریم که هم می بایست توبه کنیم و هم با کمک گرفتن از این مناجات معرفت خود را زیادتر کنیم.

بخش اول از این فراز اشاره به همین مسئله مهم داشته و دوستان خاص خدا را برای اهلش شناخته شده بیان میدارد. البته این فراز به این حد اکتفا نکرده و دو صفت و ویژگی دیگرِ اولیاء به ظاهر گمنام خدا را نیز بیان میکند. بر طبق این قسمت از مناجات شعبانیه، بندگان ناشناخته اما مقرب خدا از نظر اهل دنیا و فریب خوردگان و غفلت زدگان، افرادی خوار و بی ارزش قلمداد شده و زیر دست و گوشه نشین اند در حالیکه در حقیقت و از منظر اهل بصیرت و اهل درک و فهم، اولیاء خدا نه تنها از سیرت و صورت قابل شناسائی هستند بلکه ایشان عزتمندان حقیقی عالم و گردانندگان واقعی امور اصلی و تعیین کننده جهان هستند.

بنابراین حضرت در نجوائی عاشقانه، علاقه و توجه خویش به بندگان گمنام اما خالص و مقرب الهی را اینگونه بیان میکنند:

خدای من! بدرستیکه هرکس به واسطه تو-خدا- شناخته شد، گمنام و ناشناس نیست و هرکس به تو پنهانده گشت، خوار و بی مقدار نیست و آن کس که روی به سوی تو نهاد، افسرده و گوشه نشین-بی اثر- نیست!

 

Template Design: