Leader
08 فروردين 1396 ساعت 06:53

شرح مناجات شعبانیه 11

...إِلَهِی لَمْ یَکُنْ لِی حَوْلٌ فَأَنْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیَتِکَ إِلا فِی وَقْتٍ أَیْقَظْتَنِی لِمَحَبَّتِکَ وَ کَمَا أَرَدْتَ أَنْ أَکُونَ کُنْتُ فَشَکَرْتُکَ بِإِدْخَالِی فِی کَرَمِکَ وَ لِتَطْهِیرِ قَلْبِی مِنْ أَوْسَاخِ الْغَفْلَهِ عَنْکَ

 

شاید مناسب باشد که این فراز از مناجات زیبای شعبانیه را نقطه ثقل این نجوای عاشقانه و درگاهی برای ورود بنده به ساحتی بالاتر و قدسی تر بدانیم.

امام علی علیه السلام در این فراز، به اسراری از تقرب الهی اشاره میکنند که هرکس اهلش باشد و به درکش نائل آید، گوئی جواز ورود به مرحله بعدی دعا که سیری عرشی ست را دریافت خواهد کرد.

برای درک بهتر و کاملتر این فراز و اسرار نهفته در آن نکاتی را به عرض میرسانم:

1-نه تنها همه عالم بر اساس "محبت" و از روی "محبت" خلق گشته، بلکه هدف از خلقت هم چیزی جز "محبت" نیست و اساسا همه تضادها و تفاوتها، بر سر بودن یا نبودن محبت است. اگر کسی را "دشمن" میدانیم چون محبت ندارد و اگر کسی را دوست میدانیم، چون "محبت" در دل او جریان دارد. بهشت جز وادی محبت و جهنم جز جایگاه بُغض و نبودِ محبت نیست.

از این مقدمه کوتاه در می یابیم که هرکس بیشتر اهل محبت است کاملتر و راه یافته تر است و هرکس از محبت، تهی تر است از راه مانده تر است. البته شاخص و میزان اصلی این محبت، بغضی است که در مقابل آن قرار دارد، یعنی محبت به اهل محبت و بغض به اهل بغض!

2-سررشته محبت، بدست خداست و اولیاء الهی و فرستادگان خدا، اصالتا وظیفه ای جز پراکندن محبت، و نشان دادن علائم دوست داشتن و دوست داشته شدن از سوی خدا ندارند، اولیاء الهی کسی را هدایت میکنند که به او "محبت" دارند و به کسی "محبت دارند و دوستش میدارند که خدا او را دوست داشته باشد؛ پس اگر کسی را خدا دوست داشته باشد، قطعا نشانه های آشکاری دارد که مورد توجه اولیاءالهی قرار گرفته و از او دستگیری میکنند و همچنین در نقطه مقابل کسانی از هدایت محرومند که اهل بغض هستند و نشانه های آن در سراسر وجودشان هویداست.

3-گرچه مهمترین نشانه دوست داشته شدن از سوی خدا، دوست داشتن خداست و به عبارتی عشق و علاقه، همواره دو طرفه است؛ اما همین عشق دو طرفه نیز علائم و شرایطی دارد تا صحت آن مورد تایید قرار بگیرد.

اصولا مهمترین نشانه یک محبت دوسویه بین بنده و خدا، دوست داشتن اولیاء الهی از انبیاء عظام تا ائمه هدی و سرالاسرار عالم حضرت صدیقه طاهره است و البته این رشته ادامه دارد و در مراتب پایین تری نیز توزیع شده است یعنی محبت الهی > محبت انبیاء الهی> محبت اوصیاء الهی> محبت محبین

4-گذشته از نشانه هایی که برای دوست داشته شدن از سوی خدا و اولیاءالهی وجود دارد، این محبت دو سویه، آثاری نیز برجا میگذارد. مهمترین اثر عشق و محبت الهی، همرنگ شدن با خدا و اولیاء او خصوصا در محبت کردن است!!!

5-دوست داشتن مردم و همه انسانها جز اقلیتی که دشمن خدا و حق هستند و اهل بغض اند، دستاورد عجیب و زیبائی برای انسان به ارمغان می آورد. کسانی که در این شیوه تربیتی قرار گرفته و بدنبال آثار محبت الهی در قلب و جان خویش هستند، پس از مدتی در می یابند که هرمقدار به خویش مشغول و در حال عیب جوئی از خود هستند، نسبت به دیگران خوش بین و یا در صورت اطلاع از مشکلاتشان در حال پرده پوشی و گذشت می باشند!

این حالت الهی و زیبا، یک نتیجه بسیار مهم در سیر بندگی فرد دارد و آن " از بین بردن غفلت" است.

6-پس بنده بر اساس محبت الهی که در قلبش قرار داده شده، به ابراز محبت به اولیاء الهی میپردازد و با دریافت دوباره ی محبت از سوی خدا و اولیاء خدا، دامنه محبتش را به اطرافیان و بلکه همه انسانها، جز دشمنان خدا، تسری میبخشد و از این رهگذر هرگز دچار غفلت نشده یا به سرعت از چنگال غفلت و بی خبری رها میگردد اما نکته مهم در این باره این است که بنده همواره باید بداند و متذکر باشد که سررشته محبت از جانب خدا و بدون چشمداشت است و صرفا از روی لطف و کرم اوست که مورد محبت قرار گرفته است.گرچه وجدان بیدار، او را وادار به تشکر زبانی و عملی از این کرم و لطف الهی خواهد کرد اما هرگز فراموش نمیکند که :

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی!

با این توضیحات در خواهیم یافت که در این فراز شریف از مناجات شعبانیه، امام علی علیه السلام، محبت دوسویه با نشانه و اثر را راهگشا معرفی نموده و بندگان اهل محبت را نجات یافتگان اصلی میدانند لذا اینطور با خدا مناجات میکنند:

 

خدای من! من توان خارج شدن از نافرمانی تو را ندارم مگر اینکه با محبت تو بیدار گردم و آنچنان گردم که تو میخواهی؛ در این حال است که با شکرگزاری، وارد ساختنم به دریای کرم خویش و بیرون بردن قلب و جانم از پلیدی های غفلت را پاس میدارم.

Template Design: