...إِلَهِی کَیْفَ آیَسُ مِنْ حُسْنِ نَظَرِکَ لِی بَعْدَ مَمَاتِی وَ أَنْتَ لَمْ تُوَلِّنِی [تُولِنِی] إِلا الْجَمِیلَ فِی حَیَاتِی.إِلَهِی تَوَلَّ مِنْ أَمْرِی مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ عُدْ عَلَیَّ بِفَضْلِکَ عَلَى مُذْنِبٍ قَدْ غَمَرَهُ جَهْلُهُ إِلَهِی قَدْ سَتَرْتَ عَلَیَّ ذُنُوبا فِی الدُّنْیَا وَ أَنَا أَحْوَجُ إِلَى سَتْرِهَا عَلَیَّ مِنْکَ فِی الْأُخْرَى [إِلَهِی قَدْ أَحْسَنْتَ إِلَیَ] إِذْ لَمْ تُظْهِرْهَا لِأَحَدٍ مِنْ عِبَادِکَ الصَّالِحِینَ فَلا تَفْضَحْنِی یَوْمَ الْقِیَامَهِ عَلَى رُءُوسِ الْأَشْهَادِ

 

خدای من! چگونه نا امید شوم از نگاه {کریمانه و} خوبت، بعد از مرگم در حالیکه در ایام زندگی به زیبایی عهده دار امورم بودی؟

مطلب قابل توجه در این فراز از مناجات شریف شعبانیه این است که: یکی از ثمرات ایمان حقیقی و واقعی، زیبا دیدن دنیاست چرا که بنده مومن، دنیا و اتفاقاتش را ماموران معذور خدا میداند که برای خدمت به او اجیر شده اند و از آن بالاتر، خدا را آنطور شناخته که هم زیباست و هم هرچه میکند به زیبایی انجام میدهد. نقطه مقابل این وضعیت مطلوب، آنجایی ست که فرد، خدا را تحمیل گر بی رحمی میپندارد که صرفا به دنبال اهداف خود است. این خدا نمیتواند زیبا و دوست داشتنی باشد فلذا نمیتواند به او امید ببندد نه در دنیا نه در آخرت!

خدای من! آنچنان امورم را سرپرستی کن که اهلش هستی و آنچنان بر من سرکشی {و بازدید} کن که گویی گنهکاری سراپا جاهل را میبینی!

خدای من! گناهانم را در دنیا همواره پوشاندی؛{پس بدان} من به این پرده پوشی در آخرت محتاج ترم {پس پرده پوشی ات را در آن دنیا نیز ادامه بده} و همچنان که در این دنیا در نظر خوبان آبرویم را نبردی، در آخرت نیز در برابر نگاه همگان بی آبرویم مساز!

 

إِلَهِی جُودُکَ بَسَطَ أَمَلِی وَ عَفْوُکَ أَفْضَلُ مِنْ عَمَلِی إِلَهِی فَسُرَّنِی بِلِقَائِکَ یَوْمَ تَقْضِی فِیهِ بَیْنَ عِبَادِکَ إِلَهِی اعْتِذَارِی إِلَیْکَ اعْتِذَارُ مَنْ لَمْ یَسْتَغْنِ عَنْ قَبُولِ عُذْرِهِ فَاقْبَلْ عُذْرِی یَا أَکْرَمَ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَیْهِ الْمُسِیئُونَ .إِلَهِی لا تَرُدَّ حَاجَتِی وَ لا تُخَیِّبْ طَمَعِی وَ لا تَقْطَعْ مِنْکَ رَجَائِی وَ أَمَلِی

 

خدای من! بخشش تو آرزویم را گسترش داد{و زیاد کرد} و گذشت تو برتر از کار{حسنه} من است

خدای من! در روزی که بین بندگانت حکم میکنی{روز قیامت} مرا به دیدارت خوشحال ساز

خدای من! عذرخواهی همانند کسی است که بی نیاز از قبول عذرش نیست؛ پس عذر مرا بپذیر ای کسی که به شایستگی عذر بدکاران را می پذیری!

خدای من! درخواست مرا رد نکن و از آنچه {در نزد تو } طمع کرده ام، نا امیدم مساز و امید و آرزویم را از خودت قطع مفرما!

 

Template Design:Dima Group