...إِلَهِی إِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ أَوْلَى مِنْکَ بِذَلِکَ وَ إِنْ کَانَ قَدْ دَنَا أَجَلِی وَ لَمْ یُدْنِنِی [یَدْنُ] مِنْکَ عَمَلِی فَقَدْ جَعَلْتُ الْإِقْرَارَ بِالذَّنْبِ إِلَیْکَ وَسِیلَتِی

إِلَهِی قَدْ جُرْتُ عَلَى نَفْسِی فِی النَّظَرِ لَهَا فَلَهَا الْوَیْلُ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَهَا

إِلَهِی لَمْ یَزَلْ بِرُّکَ عَلَیَّ أَیَّامَ حَیَاتِی فَلا تَقْطَعْ بِرَّکَ عَنِّی فِی مَمَاتِی

 

به این فرازهای مناجات شریف شعبانیه رسیدیم و با توجه به توضیحات پیش گفته، سعی میکنم صرفا به ترجمه اش اکتفا کنم:

 

ای خدای من! اگر ببخشی، چه کسی سزاوارتر از تو به بخشیدن ؟ ( یعنی هیچکس جز خدا توان و محبت بخشش کامل و بی منت را ندارد) و اگر مرگ من نزدیک شده است اما اعمالم مرا به تو نزدیک نساخته، پس من، اعتراف به گناهانم را وسیله ی {نزدیک شدن به تو} قرار میدهم.

*** نکته مهم این فراز از مناجات، اثر مهم اعتراف به گناه در نزد خداست یعنی اولا صرفا می بایست به خطاها و گناهان در نزد خدا اقرار و اعتراف کرد و نه هیچکس دیگر. ثانیا همین که کسی در نزد خدا به گناهانش اعتراف میکند باعث نزدیکتر شدن او به خدا خواهد شد.

***این نکته هم قابل توجه است که امام علیه السلام از لفظ "اقرار" استفاده میکنند و این بدین معناست که اعتراف می بایست زبانی و شفاف باشد، یعنی کلی گویی در توبه، فایده ی چندانی ندارد و باید بطور دقیق و واضح اعتراف در نزد خدا صورت بگیرد که به آن "اقرار" گفته میشود.

خدای من! بر خودم جنایت {و خیانت} کردم چرا که به خود نگریستم{خود بینی کردم}! پس وای بر این نفس، اگر او را نبخشی!

خدای من! نیکی کردنت بر من را در زمان زنده بودنم{علیرغم بدکاری من} کنار نگذاشتی؛ پس بعد از مرگ نیز این نیکی کردنت بر من را قطع نکن!

Template Design:Dima Group