تیر از کمان نبود من آزاد می شدم

صیدش بهانه بود که ناشاد می شدم

عشقی گمان نبود غمی بود و ماتمی

شیرین بهانه بود که فرهاد می شدم

حرفی عیان نبود سکوتی خزان زده

بغضش نشانه بود که فریاد می شدم

دنیا چنان نبود که مهمانسرا شود

مهمان بهانه بود من آباد می شدم

دیگر زمان نبود که آتش فرو کشد

مهرش فسانه بود کجا شاد می شدم

خاکی میان نبود که برروی و سرکنم

عرشم گمانه بود که بر باد می شدم

گویی چنان نبود که عاشق یگانه است

یارم یگانه بود که از یاد می شدم

دعای عظم البلاء *

بسم الله الرحمن الرحیم

اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَ بَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْكَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ

خدایا بلاء عظیم گشته و درون آشكار شد و پرده از كارها برداشته شد و امید قطع شد

وَ ضاقَتِ الاْرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّماَّءُ

و زمین تنگ شد و از ریزش رحمت آسمان جلوگیرى شد

و اَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَ اِلَیْكَ الْمُشْتَكى وَ عَلَیْكَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ

و تویى یاور و شكوه به سوى تو است و اعتماد و تكیه ما چه در سختى و چه در آسانى بر تو است

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ

خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد

اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَ عَرَّفْتَنا بِذلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ

آن زمامدارانى كه پیرویشان را بر ما واجب كردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى

فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً كَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ

به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیك مانند چشم بر هم زدن یا نزدیكتر

یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ

اى محمد اى على اى على اى محمد

اِكْفِیانى فَاِنَّكُما كافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّكُما ناصِرانِ

مرا كفایت كنید كه شمایید كفایت كننده‌ام و مرا یارى كنید كه شمایید یاوران من

یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ

اى سرور ما اى صاحب الزمان

الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِكْنى اَدْرِكْنى اَدْرِكْنى

فریاد، فریاد، فریاد، دریاب مرا دریاب مرا دریاب مرا

السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ

همین ساعت همین ساعت همین ساعت ؛ زود زود زود ؛

یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرینَ.

اى مهربانترین مهربانان به حق محمد و آل پاكیزه‌اش .

·     *کفعمى در بلد الا مین فرموده این دعاء حضرت صاحب الامر علیه السلام است كه آن را به شخصى كه محبوس بود تعلیم فرمود پس خلاص شد .مفاتیح الجنان