شيخ کليني در کافي از حضرت صادق عليه السلام روايت کرده که

فرمود مي گويي در دهه آخر ماه رمضان در هر شب :
اَعُوذُ بِجَلالِ وَجْهِکَ الْکَريمِ اءنْ يَنْقَضِيَ عَنّي شَهْرُ رَمَضانَ اَوْ يَطْلُعَ
پناه مي برم به جلال ذات بزرگوارت از اينکه ماه رمضان از من بگذرد يا سپيده امشب بر من
الْفَجْرُ مِنْ لَيْلَتي هذِهِ وَلَکَ قِبَلي ذَنْبٌ اَوْ تَبِعَةٌ تُعَذِّبُني عَلَيْهِ

طلوع کند و باز هم از من در پيش تو گناه يا چيزي که پاداشش بد است مانده باشد که بدان عذابم کني

کفعمي درحاشيه بلد الا مين نقل کرده که

حضرت صادق عليه السلام در هر شب از دهه آخر بعد از فرايض ‍ و نوافل مي خواند:
اَللّهُمَّ اَدِّعَنّا حَقَّ ما مَضي مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ وَاغْفِرْ لَنا
خدايا اداء کن از ما حق ايام گذشته ماه رمضان را و بيامرز
تَقْصيرَنا فيهِ وَتَسَلَّمْهُ مِنّا مَقْبُولاً وَلا تُؤ اخِذْنا بِاِسْرافِنا عَلي اَنْفُسِنا
تقصير ما را در اين ماه و آن را پذيرفته از ما دريافت کن و مگير ما را به زياده رويهايي که بر نفس خويش کرديم
وَاجْعَلْنا مِنَ الْمَرْحُومينَ وَلا تَجْعَلْنا مِنَ الْمَحْرُومينَ
و قرارمان ده از رحمت شدگان و قرارمان مده از محرومان

به بهشت خوش آمدید

دوباره درهای بهشت باز شد و میتوان از این هُرم زندگی سوزِ دنیا به سایه سار رضوان پناه برد . دوباره زمزمه ی گوشنواز جاریِ مهر ، آرامشی دلخواه را به ارمغان آورده است و دوباره سبزینه های دیده آرا جام ارغوانی شده ی دل را شستشو میدهد . دوباره آسمان شانه از بار سنگین عشق خالی میکند تا قرعه بنام یک زمینی افتد  و دوباره دست زمین به عرش میرسد تا دامنگیر نور شود آری بهشت به خاک آمده با آغوشی باز ؛ پایکوبان و رقص کنان خفتگان و مدهوشان را نه ! عاشقان و تشنگان وصل را به خویش میخواند و اکنون ای عزیز درهای بهشت باز است قدمی پیش نه تا شهد لبان و بکر وصالش را دریابی ! و این نوای عاشقانه را سر ده که اللهم رب شهر رمضان ...

                                   اعمال ماه مبارک رمضان

 نزدیک شدن به روز رهایی و نجات بشریت از ظلم و فساد اگرچه عدالت خواهان و صالحان را خشنود میسازد اما بسیاری از مردمان در جای جای گیتی از چنین رستاخیز عظیمی در هراسند...