اعمال ماه رجب برگرفته از مفاتیح الجنان

دعای ماه رجب در هر روز بعد از فرائض

بگو در هر روز از رجب در صبح و شام و در عقب نمازهاى روز و شب

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

به نام خداى بخشاينده مهربان

يا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْر وَآمَنُ سَخَطَهُ

اى كه براى هر خيرى به او اميد دارم و از خشمش

عِنْدَ كُلِّ شَرٍّ يا مَنْ يُعْطِى الْكَثيرَ بِالْقَليلِ يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَئَلَهُ يا

در هر شرى ايمنى جويم اى كه مى دهد (عطاى) بسيار در برابر (طاعت) اندك اى كه عطا كنى به هركه از تو خواهد اى

مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى

كه عطا كنى به كسى كه از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمت بخشى و مهرورزى عطا كن به من

بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ خَيْرِ الدُّنْيا وَجَميعَ خَيْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى

به خاطر درخواستى كه از تو كردم همه خوبى دنيا و همه خوبى و خير آخرت را و بگردان از من

بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ شَرِّ الدُّنْيا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوص ما

به خاطر همان درخواستى كه از تو كردم همه شر دنيا و شر آخرت را زيرا آنچه تو دهى چيزى كم ندارد (يا كم نيايد) و

اَعْطَيْتَ وَزِدْنى مِنْ فَضْلِكَ يا كَريمُ

بيفزا بر من از فضلت اى بزرگوار

راوى گفت پس گرفت حضرت محاسن شريف خود را درپنجه چپ خود وخواند اين دعا را به حال التجا و تضرّع به حركت دادن انگشت سبّابه دست راست پس گفت بعد از اين

يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا ذَاالنَّعْمآءِ

اى صاحب جلالت و بزرگوارى اى صاحب نعمت

وَالْجُودِ يا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَيْبَتى عَلَى النّارِ

و جود اى صاحب بخشش و عطا حرام كن محاسنم را بر آتش دوزخ

***********************************

فصل اوّل در فضيلت و اعمال ماه مبارك رجب است بدانكه اين ماه و ماه شعبان و ماه رمضان در شرافت تمامند و روايت بسيار در فضيلت آنها واردشده بلكه ازحضرت رسول(صلى الله عليه وآله)روايت شده كه ماه رجب ماه بزرگ خداست وماهى در حرمت و فضيلت به آن نميرسد و قتال با كافران در اين ماه حرامست و رجب ماه خداست و شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه امّت من است كسى كه يك روز از ماه رجب را روزه دارد مستوجب خشنودى بزرگ خدا گردد و غضب الهى از او دور گردد و درى از درهاى جهنّم بر روى او بسته گردد و از حضرت موسى بن جعفر(عليه السلام) منقول است كه هر كه يكروز از ماه رجب را روزه بدارد آتش جهنّم يكساله راه از او دور شود و هر كه سه روز از آنرا روزه دارد بهشت او را واجب گردد و ايضاً فرمود كه رجب نام نَهرى است در بهشت از شير سفيدتر و از عسل شيرين تر هر كه يكروز از رجب را روزه دارد البتّه از آن نهر بياشامد و از حضرت صادق(عليه السلام)منقول است كه حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) فرموده كه ماه رجب ماه استغفار اُمّت من است پس در اين ماه بسيار طلب آمرزش كنيد كه خدا آمرزنده و مهربان است و رجب را اَصَبّ مى گويند زيرا كه رحمت خدا در اين ماه بر اُمّت من بسيار ريخته مى شود پس بسيار بگوئيد اَسْتَغْفِرُ اللهَ وَاَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ، و ابن بابويه بسند معتبر از سالم روايت كرده است كه گفت رفتم بخدمت حضرت صادق(عليه السلام) در اواخر ماه رجب كه چند روز از آن مانده بود چون نظر مبارك آن حضرت بر من افتاد فرمود كه آيا روزه گرفته اى در اين ماه گفتم نه والله اى فرزند رسول خدا فرمود كه آنقدر ثواب از تو فوت شده است كه قدر آنرا بغير خدا كسى نمى داند بدرستيكه اين ماهيست كه خدا آنرا بر ماههاى ديگر فضيلت داده و حُرمت آنرا عظيم نموده و براى روزه داشتن آن گرامى داشتن را بر خود واجب گردانيده پس گفتم يَابْنَ رَسُولِ اللهِ اگر در باقيمانده اينماه روزه بدارم آيا ببعضى از ثواب روزه داران آن فايز مى گردم فرمود اى سالم هر كه يكروز از آخر اين ماه روزه بدارد خدا او را ايمن گرداند از شدّت سَكَراتِ مرگ و از هَوْل بعد از مرگ و از عذاب قبر و هر كه دو روز از آخر اين ماه روز دارد بر صراط بآسانى بگذرد و هر كه سه روز از آخر اين ماه را روزه دارد ايمن گردد از ترس بزرگ روز قيامت و از شدّتها و هَوْلهاى آنروز و بَرات بيزارى از آتش جهنّم به او عطا كنند و بدانكه از براى روزه ماه رجب فضيلت بسيار وارد شده است و روايت شده كه اگر شخص قادر بر آن نباشد هر روز صد مرتبه اين تسبيحات را بخواندتا ثواب روزه آن را دريابد

سُبْحانَ الاِْلهِ الْجَليلِ سُبْحانَ مَنْ لا يَنْبَغِى التَّسْبيحُ اِلاّ

منزه است خداى بزرگ منزه است آنكه تنزيه و تسبيح جز براى او شايسته نيست

لَهُ سُبْحانَ الاَْعَزِّ الاَْكْرَمِ سُبْحانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَهُوَ لَهُ اَهْلٌ

منزه است خداى برتر و كريمتر منزه است آنكه لباس عزت در بردارد و شايسته آن است

و امّا اعمال آن پس بر دو قسم است: قسم اوّل اعمال مشتركه آن است كه متعلّق به همه ماه است و اختصاصى بروز معيّن ندارد و آن چند امر است اوّل آنكه در تمام ايّام ماه رجب بخواند اين دعا را كه روايت شده حضرت امام زين العابدين(عليه السلام) در حجر در غُرّه رجب خواند:

يا مَنْ يَمْلِكُ حَوآئِجَ السّآئِلينَ

اى كه مالك حاجات خواستارانى

ويَعْلَمُ ضَميرَ الصّامِتينَ لِكُلِّ مَسْئَلَة مِنْكَ سَمْعٌ حاضِرٌ وَجَوابٌ

و اى كه نهاد خاموشان دانى براى هر خواسته اى از جانب تو گوشى شنوا و پاسخى آماده است

عَتيدٌ اَللّـهُمَّ وَمَواعيدُكَ الصّادِقَةُ واَياديكَ الفاضِلَةُ ورَحْمَتُكَ

خدايا به حق وعده هاى راستت و نعمتهاى بسيار و رحمت

الواسِعَةُ فَاَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد واَنْ تَقْضِىَ

وسيعت از تو خواهم كه درود فرستى بر محمد و آل محمد و

حَوائِجى لِلدُّنْيا وَالاْخِرَةِ اِنَّكَ عَلى كُلِّشَىْء قَديرٌ

حوائج دنيا و آخرتم را برآورى كه براستى تو بر هرچيز توانايى

دويّم بخواند اين دعا راكه حضرت صادق(عليه السلام) در هر روز ماه رجب مى خواندند

خابَ الوافِدُونَ عَلى غَيْرِكَ

نوميد شدند آنان كه بر ديگرى

وَخَسِرَ المُتَعَرِّضُونَ اِلاّ لَكَ وَضاعَ المُلِمُّونَ اِلاّ بِكَ وَاَجْدَبَ

جز تو وارد شدند و زيانكار شدند كسانى كه به غير از تو رو كردند و تباه گشتند آنانكه جز به درگاه تو فرود آمدند

الْمُنْتَجِعُونَ اِلاّ مَنِ انْتَجَعَ فَضْلَكَ بابُكَ مَفْتُوحٌ لِلرّاغِبينَ وَخَيْرُكَ

و گرفتار قحطى شدند كسانى كه جز از فضل تو پوييدند در خانه ات به روى مشتاقان باز و خير و نيكيت

مَبْذُولٌ لِلطّالِبينَ وَفَضْلُكَ مُباحٌ لِلسّآئِلينَ وَنَيْلُكَ مُتاحٌ لِلأمِلينَ

به خواستاران عطا شده و فضل و بخششت براى خواهندگان مباح و آزاد است عطايت براى آرزومندان مهياست

وَرِزْقُكَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصاكَ وَحِلْمُكَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ ناواكَ عادَتُكَ

و روزيت حتى براى كسانى كه نافرمانيت كنند گسترده است و بردباريت حتى در مورد آنكه به دشمنيت

الاِْحْسانُ اِلَى الْمُسيئينَ وَسَبيلُكَ الإِبْقآءُ عَلَى الْمُعْتَدينَ اَللّـهُمَّ

برخاسته شامل است شيوه ات نيكى به بدكارانست و راه و رسمت زندگى دادن به سركشان است خدايا

فَاهْدِنى هُدَى الْمُهْتَدينَ وَارْزُقْنىِ اجْتِـهادَ الْمُـجْتَهِـدينَ

پس مرا به راه راه يافتگان رهبرى كن و كوشش كوشايانرا روزيم كن

وَلاتَجْعَلْنى مِنَ الْغافِلينَ الْمُبْعَدينَ واغْفِرْلى يَوْمَ الدّينِ

و قرارم مده از بى خبران دور شده از دربارت و در روز جزا گناهم بيامرز

سيّم شيخ در مصباح فرموده مُعَلَّى بن خُنَيْس از حضرت صادق(عليه السلام) روايت كرده كه فرمود بخوان در ماه رجب

اَللّـهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ صَبْرَ الشّاكِرينَ لَكَ وَعَمَلَ الْخائِفينَ مِنْكَ وَيَقينَ

خدايا از تو خواهم شكيبايى سپاسگزارانت را و كردار ترسانندگانت را و يقين

الْعابِدينَ لَكَ اَللّـهُمَّ اَنْتَ الْعَلِىُّ الْعَظيمُ وَاَنـَا عَبْدُكَ الْبآئِسُ الْفَقيرُ

پرستندگانت را خدايا تو والا و بزرگى و من بنده مستمند بى نواى توام

اَنْتَ الْغَنِىُّ الْحَميدُ وَاَنـَا الْعَبْدُ الذَّليلُ اَللّـهُمَّ  صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ

تويى بى نياز ستوده و منم بنده خوار درگاه خدايا درود فرست بر محمد و آلش

وَاْمْنُنْ بِغِناكَ عَلى فَقْرى وَبِحِلْمِكَ عَلى جَهْلى وَبِقُوَّتِكَ عَلى

و منت نِه بوسيله توانگريت بر فقر و نداريم و به بردباريت بر نادانيم و به نيرويت بر

ضَعْفى يا قَوِىُّ يا عَزيزُ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ الاَْوصيآءِ

ناتوانيم اى نيرومند و اى با عزت خدايا درود فرست بر محمد و آل او آن اوصياء

الْمَرْضيِّينَ وَاكْفِنى ما اَهَمَّنى مِنْ اَمْرِ الدُّنْيا وَالآخِرَةِ يا اَرْحَمَ

پسنديده و كفايت كن آنچه از كار دنيا و آخرتم كه مرا به اندوه انداخته اى مهربانترين

الرّاحِمينَ مؤلف گويد: كه سيّد بن طاوُس نيز اين دعا را در اقبال روايت كرده و از روايت مهربانان او ظاهر مى شود كه اين دعا جامعترين دعاها است و در همه اوقات مى توان خواند چهارم و نيز شيخ فرموده كه مستحبّ است بخوانند در هر روز اين دعا را

اَللّـهُمَّ يا ذَاالْمِنَنِ

خدايا اى داراى

السّابِغَةِ وَالاْلاءِ الْوازِعَةِ والرَّحْمَةِ الْواسِعَةِ وَالْقُدْرَةِ الْجامِعَةِ

عطاهاى فراوان و نعمتهاى بخش شده و رحمت گشاده و نيروى تام و تمام

وَالنِّعَمِ الْجَسْيمَةِ وَالْمَواهِبِ الْعَظيمَةِ وَالاَْيادِى الْجَميلَةِ والْعَطايَا

و نعمتهاى بزرگ و موهبتهاى سترگ و بخششهاى نيكو و دهشتهاى كامل

الْجَزيلَةِ يا مَنْ لا يُنْعَتُ بِتَمْثيل وَلا يُمَثَّلُ بِنَظير وَلا يُغْلَبُ بِظَهير يا

اى كه به تمثيل و مثال آوردن وصفت نتوان كرد و اى كه به نظيرى تشبيهت نتوان نمودن و اى كه با كمك گرفتن هم مغلوب

مَنْ خَلَقَ فَرَزَقَ وَاَلْهَمَ فَاَنْطَقَ وَابْتَدَعَ فَشَرَعَ وَعَلا فَارْتَفَعَ وَقَدَّرَ

نشوى اى كه آفريد و روزى داد و الهام كرده گويايش كرد و ابداع كرده سپس شروع كرد و برتر شد پس مرتفع گرديد و اندازه

فَاَحْسَنَ وَصَوَّرَ فَاَتْقَنَ وَاحْتَجَّ فَاَبْلَغَ وَاَنْعَمَ فَاَسْبَغَ وَاَعْطى فَاَجْزَلَ

گرفت و نيكو گرفت و نقش بندى كرد پس محكم ساخت و حجت آورد و آنرا رساند و نعمت داد و فراوانش كرد و عطاكرده وآنرا

وَمَنَحَ فَاَفْضَلَ يا مَنْ سَما فِى الْعِزِّ فَفاتَ نَواظِرَ الاَْبْصارِ وَدَنا فِى

افزون كرد و بخشيد و زياده بخشيد اى كه در عزت چنان بالا است كه از ديدگاه چشمها در گذشته و در

الُّلطْفِ فَجازَ هَواجِسَ الاَْفْكارِ يا مَنْ تَوَحَّدَ باِلْمُلكِ فَلا نِدَّ لَهُ فى

لطف چنان نزديك است كه از آنچه در افكار خطور كند گذشته اى كه در فرمانروايى يكتا است كه همتايى براى او در

مَلَكُوتِ سُلْطانِهِ وَتفَرَّدَ بِالاْلاءِ وَالْكِبرِيآءِ فَلا ضِدَّ لَهُ فى جَبَرُوتِ

قلمرو سلطنتش نيست و به بخششها و بزرگوارى يگانه است كه رقيبى براى او در جبروت

شَاْنِهِ يا مَنْ حارَتْ فى كِبْرِيآءِ هَيْبَتِهِ دَقايِقُ لَطـايِفِ الاَْوْهامِ

مقامش نيست اى كه در بزرگى هيبتش ريزه كاريهاى دقيق انديشه ها سرگردان گشته و ديده هاى تيزبينان در مقام

وَانْحَسَرَتْ دُونَ اِدْراكِ عَظَمَتِهِ خَطـايِفُ اَبْصارِ الاَْنامِ يا مَنْ عَنَتِ

ادراك عظمتش وامانده است اى كه چهره ها در برابر هيبتش زبون گشته و گردنها در

الْوُجُوهُ لِهَيْبَتِهِ وَخَضَعَتِ الرِّقابُ لِعَظَمتِهِ وَوجِلَتِ الْقُلُوبُ مِنْ

مقابل عظمتش خاضع شده و دلها از ترسش هراسان گشته است از

خيفَتِهِ اَسئَلُكَ بِهذِهِ الْمِدْحَةِ الَّتى لا تَنْبَغى اِلاّ لَكَ وَبِما وَاَيْتَ بِهِ

تو خواهم به حق همين ستايشى كه جز براى تو شايسته ديگرى نيست و بدانچه

عَلى نَفْسِكَ لِداعيكَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ وَبِما ضَمِنْتَ الإِجابَةَ فيهِ عَلى

بر عهده خود گرفته اى براى خوانندگانت از مؤمنين و بدانچه اجابت آنرا بر

نَفْسِكَ لِلدّاعينَ يا اَسْمَعَ السّامِعينَ وَاَبْصَرَ النّاظِرينَ وَاَسْرَعَ

خويش ضمانت كرده اى براى خوانندگان اى شنواترين شنوايان و اى بيناترين بينايان و اى سريعترين

الْحاسِبينَ يا ذَاالْقُوَّةِ الْمتينَ صَلِّ عَلى مُحَمَّد خاتَمِ النَّبِيّينَ وَعَلى

حسابگران اى كه داراى نيرويى محكم هستى درود فرست بر محمد خاتم پيمبران و بر

اَهْلِ بَيْتِهِ وَاقْسِمْ لى فى شَهْرِنا هذا خَيْرَ ما قَسَمْتَ وَاحْتِمْ لى فى

خاندان او و قسمت من كن در اين ماه بهترين قسمتهايى كه كرده اى و مسلّم كن برايم در آنچه

قَضآئِكَ خَيْرَ ما حَتَمْتَ وَاخْتِمْ لى بِالسَّعادَةِ فيمَنْ خَتَمْتَ وَاَحْيِنى

مقدر كرده اى بهترين چيزى را كه مسلّم كرده اى ومُهركن زندگيم را به خوشبختى در زمره كسانى كه زندگيشان را مُهر كرده اى

ما اَحْيَيْتَنى مَوْفُوراً وَاَمِتْنى مَسْرُوراً وَمَغْفُوراً وَتوَلَّ اَنْتَ نَجاتى

و زنده ام بدار تا زمانى كه زنده ام دارى پرروزى باشم و در حال شادمانى و آمرزيدگى بميرانم و خودت عهده دار نجاتم

مِنْ مُسائَلَةِ الْبَرْزَخِ وَادْرَأْ عَنّى مُنْكَراً وَنَكيراً وَاَرِ عَيْنى مُبَشِّراً

از سؤال و جواب برزخ بشو و منكر و نكير را از من دفع كن و مبشر

وَبَشيراً وَاجْعَلْ لى اِلى رِضْوانِكَ وَجِنانِكَ مَصيراً وَعَيْشاً قَريراً

و بشير (دو فرشته رحمت) را به چشمم آر و قرار ده برايم راهى بسوى رضوان و بهشتت و زندگى خوش و خرّمت

وَمُلْكاً كَبيْراً وَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ كَثيراً

و فرمانروايى بزرگت و درود فرست بر محمد و آلش بسيار

مؤلف گويد: كه اين دعائى است كه در مسجد صَعْصَعهْ نيز خوانده ميشود پنجم شيخ روايت كرده كه بيرون آمد از ناحيه مُقَدّسه بر دست شيخ كبير ابى جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد (رض) اين توقيع شريف بخوان در هر روز از ايّام رجب:

بنام خداى بخشاينده مهربان

اَللّـهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِمَعانى جَميعِ ما يَدْعُوكَ بِهِ وُلاةُ اَمْرِكَ

خدايا از تو خواهم به حق معانى تمام آنچه بوسيله آنها واليان فرمان تو را خوانند

الْمَاْمُونُونَ عَلى سِرِّكَ الْمُسْتَبْشِرُونَ بِاَمْرِكَ الْواصِفُونَ لِقُدْرَتِكَ

آنان كه امين بر سر پنهانى تو هستند و به دستورت مژده جويند و نيرويت را توصيف كنند و عظمتت

الْمُعْلِنُونَ لِعَظَمَتِكَ اَسئَلُكَ بِما نَطَقَ فيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ فَجَعَلْتَهُمْ

را آشكارا اعلام كنند از تو خواهم بدانچه گويا شده درباره ايشان از اراده ات و بدين سبب ايشان را

مَعادِنَ لِكَلِماتِكَ وَاَرْكاناً لِتَوْحيدِكَ وَآياتِكَ وَمَقاماتِكَ الَّتى

معادن كلمات خويش و پايه هاى يگانگى و نشانه ها و مقامات خويش قرارشان دادى آن مقاماتى كه در هيچ جا

لاتَعْطيلَ لَها فى كُلِّ مَكان يَعْرِفُكَ بِها مَنْ عَرَفَكَ لا فَرْقَ بَيْنَكَ

تعطيل ندارد و هركه تو را بشناسد بوسيله آنها شناخته ميان تو و آنها فرقى نيست

وَبَيْنَها اِلاّ اَنَّهُمْ عِبادُكَ وَخَلْقُكَ فَتْقُها وَرَتْقُها بِيَدِكَ بَدْؤُها مِنْكَ

جز اينكه ايشان بندگان تو و مخلوق توأند و فتق و رتق كارشان بدست تو است شروعشان از جانب تو

وَعَوْدُها اِلَيْكَ اَعْضادٌ واَشْهادٌ ومُناةٌ واَذْوادٌ وَحَفَظَةٌ وَرُوّادٌ فَبِهمْ

و بازگشتشان بسوى تو است كمك كاران و گواهان و ميزانها و مدافعان و نگهبانان وبازرسان هستند كه بديشان

مَلاَْتَ سَمآئَكَ وَاَرْضَكَ حَتّى ظَهَرَ اَنْ لا اِلـهَ إلاّ اَنْتَ فَبِذلِكَ اَسْئَلُكَ

آسمان و زمينت را پر كرده اى تا معلوم شد كه معبودى جز تو نيست پس بدان وسيله از تو مى خواهم

وَبِمَواقِعِ الْعِزِّ مِنْ رَحْمَتِكَ وَبِمَقاماتِكَ وَعَلاماتِكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى

و به جاهاى عزيز و ارجمند نزول رحمتت و به مقامات و نشانه هايت كه درود فرستى بر

مُحَمَّد وَآلِهِ واَنْ تَزيدَنى ايماناً وَتَثْبيتاً ياباطِناً فى ظُهُورِهِ وَظاهراً

محمد و آلش و ايمان و پايداريم را (در دين) بيفزايى اى كه در عين آشكارى نهانى و اى كه در عين نهانى

فى بُطُونِهِ وَمَكْنُونِهِ يا مُفَرِّقاً بَيْنَ النُّورِ وَالدَّيْجُورِ يا مَوْصُوفاً بِغَيْرِ

و مستورى آشكارى اى جداكننده نور و ظلمت اى كه بدون رسيدن به كنه و

كُنْه وَمَعْرُوفاً بِغَيْرِ شِبْه حآدَّ كُلِّ مَحْدُود وَشاهِدَ كُلِّ مَشْهُود وَمُوجِدَ

و حقيقت تو را وصف كنند و بدون شبيه تو را بشناسند اندازه گير هر چيز محدود و گواه هر گواهى شده و هستى ده

كُلِّ مَوْجُود وَمُحْصِىَ كُلِّ مَعْدُود وَفاقِدَ كُلِّ مَفْقُود لَيْسَ دُونَكَ مِنْ

هر موجود و شمارنده هر معدود و گم كننده هر گمشده معبودى جز تو نيست

مَعْبُود اَهْلَ الْكِبْرِيآءِ وَالْجُودِ يا مَنْ لا يُكَيَّفُ بِكَيْف وَلا يُؤَيَّنُ بِاَيْن

اى شايسته بزرگى و بخشش اى كه به وصف و چگونگى درنيايى و در جايى جايگير نشوى

يا مُحْتَجِباً عَنْ كُلِّ عَيْن يا دَيْمُومُ يا قَيُّومُ وَعالِمَ كُلِّ مَعْلُوم صَلِّ

اى در پرده از هر ديده اى جاويدان اى پايدار و اى داناى هر دانسته درود فرست

عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ وَعَلى عِبادِكَ الْمُنْتَجَبينَ وَبَشَرِكَ الُْمحْتَجِبينَ

بر محمد و آلش و بر بندگان برگزيده ات و انسانهايت كه در پرده اند

وَمَلائِكَتِكَ الْمُقَرَّبينَ وَالْبُهْمِ الصّآفّينَ الْحآفّينَ وَبارِكَ لَنا فى

و فرشتگان مقربت و گمنامان صف زده و مهياى فرمانت و مبارك كن بر ما در اين

شَهْرِنا هذَا الْمُرَجَّبِ الْمُكَرِّمِ وَما بَعْدَهُ مِنَ الاَْشْهُرِ الْحُرُمِ وَاَسْبِـغْ

ماه بزرگ و گرامى و ماههاى حرام و پس از آن و فراوان كن

عَلَيْنافيهِ النِّعَمَ وَاَجْزِلْ لَنافيهِ الْقِسَمَ وَاَبْرِرْ لَنافيهِ الْقَسَمَ بِاسْمِكَ الاَْعْظَمِ

در اين ماه بر ما نعمتها را و سرشار كن در آن براى ما سهمها را و سوگندهاى ما را در اين ماه به انجام رسان به حق نام اعظم

الاَْعْظَمِ الاَْجَلِّ الاَْكْرَمِ الَّذى وَضَعْتَهُ عَلىَ النَّهارِ فَاَضآءَ وَعَلَى اللَّيْلِ

و بزرگترت كه برتر و گرامى ترين نامها است آن نامى را كه بر روز نهادى و روشن گشت و بر شب گذاردى

فَاَظْلَمَ وَاغْفِرْ لَنا ما تَعْلَمُ مِنّا وَما لا نَعْلَمُ وَاعْصِمْنا مِنَ الذُّنُوبِ خَيْرَ

پس تاريك شد و بيامرز براى ما آنچه تو از ما دانى و آنچه را ما ندانيم و نگاهمان دار از گناهان به بهترين

الْعِصَمِ وَاكْفِنا كَوافِىَ قَدَرِكَ وَامْنُنْ عَلَيْنا بِحُسْنِ نَظَرِكَ وَلا تَكِلْنا

نگهدارى و باكفايت خويش ما را از كفايت قضا و قدرت بى نياز كن و با نيك نظرى خود بر ما منت نه و ما را

اِلى غَيْرِكَ وَلا تَمْنَعْنا مِنْ خَيْرِكَ وَبارِكَ لَنا فيما كَتَبْتَهُ لَنا مِنْ

به غير خودت وامگذار و از خير و نيكيت منعمان مفرما و مبارك گردان براى ما در آنچه از

اَعْمارِنا واَصْلِحْ لَنا خَبيئَةَ اَسْرارِنا واَعْطِنا مِنْكَ الاَْمانَ وَاْستَعْمِلْنا

عمرمان مقدر فرموده اى و اصلاح گردان براى ما اسرار پوشيده مان را و از جانب خود به ما ايمنى و امان ببخش و ما را

بِحُسْنِ الاْيمانِ وَبَلِّغْنا شَهْرَ الصِّيامِ وَما بَعْدَهُ مِنَ الاَْيّامِ وَالاَْعْوامِ

با ايمان خوب به كار وادار و برسان ما را به ماه روزه و روزها و سالهاى بعد از آن

يا ذَا الْجَلالِ والإِكْرامِ

اى داراى جلالت و بزرگوارى

ششم و نيز شيخ روايت كرده كه بيرون آمد از ناحيه مقدسه بر دست شيخ ابو القاسم (رض) اين دعاء در ايّام رجب:

اَللّـهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ

خدايا من از تو خواهم

بِالْمَوْلُودَيْنِ فى رَجَب مُحَمَّدِ بْنِ عَلىٍّ الثانى وَابْنِهِ عَلِىِّ بْنِ مُحَمَّد

به حق دو مولود در ماه رجب يعنى محمد بن على دوم (حضرت جواد) و فرزندش على بن محمد آن امام

الْمُنْتَجَبِ وَاَتَقَرَّبُ بِهِما اِلَيْكَ خَيْرَ الْقُرَبِ يا مَنْ اِلَيْهِ الْمَعْرُوفُ

برگزيده و تقرب جويم بوسيله آن دو بسويت به بهترين تقرب اى كه از او احسان و نيكى

طُلِبَ وَفيـما لَدَيْهِ رُغِبَ اَسئَلُكَ سُؤالَ مُقْتَرِف مُذْنِب قَدْ اَوْبَقَتْهُ

جويند و همه آنچه را نزد او است راغبند از تو خواهم خواستن خطاكار و گنهكارى كه

ذُنُوبُهُ وَاَوْثَقَتْهُ عُيُوبُهُ فَطـالَ عَلَى الْخَطـايا دُؤُبُهُ وَمِنَ الرَّزايا

گناهانش او را به نابودى كشانده و عيبهايش او را در بند افكنده و شيوه اش بر خطاكارى طولانى شده وكارهايش با رنج وبلا

خُطُوبُهُ يَسْئَلُكَ التَّوْبَةَ وَحُسْنَ الاَْوْبَةِ وَالنُّزُوعَ عَنِ الْحَوْبَةِ وَمِنَ

آميخته از تو پذيرش توبه و نيكويى هنگام بازگشت و جدايى از گناه و رهايى از

النّارِ فَكاكَ رَقَبَتِهِ وَالْعَفْوَ عَمّا فى رِبْقَتِهِ فَاَنْتَ مَوْلاىَ اَعْظَمُ اَمَلِهِ

آتش و گذشتن تو را از آنچه در گردن دارد خواهان است پس تويى اى مولاى من بزرگترين آرزو

وَثِقَتُِهُِ اَللّـهُمَّ واَسئَلُكَ بِمَسآئِلِكَ الشَّريفَةِ وَ وَسآئِلِكَ الْمُنيفَةِ اَنْ

وتكيه گاهش خدايا از تو خواهم به حق مسأله هاى شريفت و وسيله هاى والايت كه مرا

تَتَغَمَّدَنى فى هذَا الشَّهْرِ بِرَحْمَة مِنْكَ واسِعَة وَنِعْمَة وازِعَة وَنَفْس

در اين ماه فراگيرى به رحمت وسيعت و نعمت بخش شده ات و نفس قانعى به من بدهى كه قانع باشد بدانچه

بِما رَزَقْتَها قانِعَة اِلى نُزُولِ الحافِرَةِ وَمَحَلِّ الاْخِرَةِ وَما هِىَ اِلَيْهِ

روزيش كرده اى تا آن هنگام كه به گور درآيد و به جايگاه آخرت و آنچه سرانجام او است

صآئِرَةٌ

بــرود

هفتم ونيز شيخ روايت كرده از جناب ابوالقاسم حسين بن روح (رض) كه نايب خاص حضرت صاحب الأمر(عليه السلام) است كه فرمود زيارت كن در هر مشهدى كه باشى از مشاهد مشرّفه در ماه رجب به اين زيارت مى گوئى چون داخل شدى:

اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى اَشْهَدَنا

ستايش خدايى را سزاست كه ما را

مَشْهَدَ اَوْلِيآئِهِ فى رَجَب وَاَوْجَبَ عَلَيْنا مِنْ حَقِّهِمْ ما قَدْ وَجَبَ

در ماه رجب به زيارتگاه اوليائش رسانيد و واجب كرد بر ما از حق ايشان آنچه را كه واجب بود

وَصَلَّى اللهُ عَلى مُحَمَّد الْمُنْتَجَبِ وَعَلى اَوْصِيآئِهِ الْحُجُبِ اَللّـهُمَّ

و درود خدا بر محمد برگزيده و بر اوصياء در پس پرده اش خدايا

فَكَما اَشْهَدْتَنا مَشْهَدَهُمْ فَاَنْجِزْ لَنا مَوْعِدَهُمْ وَاَوْرِدْنا مَوْرِدَهُمْ غَيْرَ

چنانچه ما را موفق به زيارت مرقدشان كردى پس وعده آنها را نيز درباره ما وفا كن و ما را در جاى ورود آنها

مُحَلَّئينَ عَنْ وِرْد فى دارِ الْمُقامَةِ وَالْخُلْدِ وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ اِنّى]قَدْ[

وارد كن نه اينكه ما را از ورود در خانه اقامت و خلود دور سازند سلام بر شما كه براستى

قَصَدْتُكُمْ وَاعْتَمَدْتُكُمْ بِمَسْئَلَتى وَحاجَتى وَهِىَ فَكاكُ رَقَبَتى مِنَ

من شما را مقصود خويش قرار داده و در خواسته و حاجتم به شما تكيه كردم و آن حاجت و خواسته ام آزاديم از

النّارِ وَالْمَقَرُّ مَعَكُمْ فى دارِ الْقَرارِ مَعَ شيعَتِكُمُ الاَْبْرارِ وَالسَّلامُ

آتش دوزخ و جايگير شدنم با شما است در خانه هميشگى با شيعيان نيكوكارتان و سلام

عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ اَنـَا سائِلُكُمْ وَآمِلُكُمْ فيـما

بر شما به خاطر آن شكيبايى كه كرديد و چه نيكو است سرانجام آن خانه بهشت، من از شما خواهم و آرزومند

اِلَيْكُمُ التَّفْويضُ وَعَلَيْكُمُ التَّعْويضُ فَبِكُمْ يُجْبَرُ الْمَهيضُ وَيُشْفَى

شمايم درآن چيزهايى كه دراختيار شما است وتعويض آن برعهده شمااست پس بوساطت شماجوش خورد استخوان شكسته

الْمَريضُ وَما تَزْدادُ الاَْرْحامُ وَما تَغيضُ اِنّى بِسِرِّكُمْ مُؤْمِنٌ

و درمان شود شخص بيمار و آنچه در رحم ها زياد گردد يا كم شود همانا من به راز شما معتقدم

وَلِقَوْلِكُمْ مُسَلِّمٌ وَعَلَى اللهِ بِكُمْ مُقْسِمٌ فى رَجْعى بِحَوائِجى

و به گفتار شما تسليمم و خدا را به شما قسم مى دهم كه از اينجا كه بازگردم حوائجم را گرفته

وَقَضائِها وَاِمْضائِها وَاِنْجاحِها وَاِبْراحِها وَبِشُؤُنى لَدَيْكُمْ

وبرآورده شده و به امضاء رسيده باشد و بدانها كامياب گشته و سختيش رفع شده باشد و نيز درباره كارهايم نزد شما

وَصَلاحِها وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ سَلامَ مُوَدِّع وَلَكُمْ حَوائِجَهُ مُودِ عٌ

و اصلاحش را از او خواهم و سلام بر شما سلام خداحافظى كننده اى كه حاجتهاى خود را نزد شما سپرده

يَسْئَلُ اللهَ اِلَيْكُمُ الْمَرْجِعَ وَسَعْيُهُ اِلَيْكُمْ غَيْرُ مُنْقَطِع وَاَنْ يَرْجِعَنى مِنْ

و از خدا خواهد كه دوباره نزد شما آيد و راهش بسوى شما بريده نشود و نيز خواهم كه خدا مرا از

حَضْرَتِكُمْ خَيْرَ مَرْجِع  اِلى جَناب مُمْرِع وَخَفْض مُوَسَّع وَدَعَة

محضر شما به بهترين وجهى برگرداند، برگرداند بسوى جايى سرسبز و خرم و زندگانى وسيع و گوارا

وَمَهَل اِلى حينِ الاَْجَلِ وَخَيْرِ مَصير وَمَحَلٍّ فى النَّعيمِ الاَْزَلِ

و در خوشى و آسايش تا هنگام رسيدن مرگ و بهترين سرانجام و جايگاه در بهشت پرنعمت ازلى

وَالْعَيْشِ الْمُقْتَبَلِ وَدَوامِ الاُْكُلِ وَشُرْبِ الرَّحيقِ وَالسَّلْسَلِ وَعَلٍّ

و زندگى آينده و خوراكيهاى هميشگى و نوشيدن شراب و آب پاكيزه و گوارا در چند بار

وَنَهَل لا سَاَمَ مِنْهُ وَلا مَلَلَ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكاتُهُ وَتَحِيّاتُهُ عَلَيْكُمْ

و يكبار كه نوشيدنش خستگى و ملال نياورد و رحمت خدا و بركات و تحيتهاى او بر شما باد

حَتّىَ الْعَوْدِ اِلى حَضْرَتِكُمْ والْفَوزِ فى كَرَّتِكُمْ وَالْحَشْرِ فى زُمْرَتِكُمْ

تا هنگام بازگشت من به نزد شما و رستگار شدن در زمان رجعت شما و محشور شدن در زمره شما

وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ وَصَلَواتُهُ وَتَحِيّاتُهُ وَهُوَ حَسْبُنا وَنِعْمَ

و رحمت خدا و بركاتش و درودها و تحياتش بر شما باد و او ما را بس است و نيكو

الْوَكيلُ

وكيلى است

هشتم سيّد بن طاوس روايت كرده از محمد بن ذكوان كه معروف به سجّاد است براى آنكه آنقدر سجده كرد و گريست در سجود كه نابينا شد گفت عرض كردم به حضرت صادق(عليه السلام) فداى تو شوم اين ماه رجب است تعليم بنما مرا دعائى در آن كه حقّ تعالى مرابه آن نفع بخشد حضرت فرمود بنويس

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

به نام خداى بخشاينده مهربان

بگو در هر روز از رجب در صبح و شام و در عقب نمازهاى روز و شب

يا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْر وَآمَنُ سَخَطَهُ

اى كه براى هر خيرى به او اميد دارم و از خشمش

عِنْدَ كُلِّ شَرٍّ يا مَنْ يُعْطِى الْكَثيرَ بِالْقَليلِ يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَئَلَهُ يا

در هر شرى ايمنى جويم اى كه مى دهد (عطاى) بسيار در برابر (طاعت) اندك اى كه عطا كنى به هركه از تو خواهد اى

مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى

كه عطا كنى به كسى كه از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمت بخشى و مهرورزى عطا كن به من

بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ خَيْرِ الدُّنْيا وَجَميعَ خَيْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى

به خاطر درخواستى كه از تو كردم همه خوبى دنيا و همه خوبى و خير آخرت را و بگردان از من

بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ شَرِّ الدُّنْيا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوص ما

به خاطر همان درخواستى كه از تو كردم همه شر دنيا و شر آخرت را زيرا آنچه تو دهى چيزى كم ندارد (يا كم نيايد) و

اَعْطَيْتَ وَزِدْنى مِنْ فَضْلِكَ يا كَريمُ

بيفزا بر من از فضلت اى بزرگوار

راوى گفت پس گرفت حضرت محاسن شريف خود را درپنجه چپ خود وخواند اين دعا را به حال التجا و تضرّع به حركت دادن انگشت سبّابه دست راست پس گفت بعد از اين

يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا ذَاالنَّعْمآءِ

اى صاحب جلالت و بزرگوارى اى صاحب نعمت

وَالْجُودِ يا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَيْبَتى عَلَى النّارِ

و جود اى صاحب بخشش و عطا حرام كن محاسنم را بر آتش دوزخ

نهم از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) روايت شده كه هر كه در ماه رجب صد مرتبه بگويد اَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذى لا اِلـهَ اِلاّ هُوَ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ وَاَتُوبُ اِلَيْهِ وختم كند آنرا به صدقه ختم فرمايد حقّ تعالى براى او برحمت و مغفرت و كسيكه چهارصد مرتبه بگويد بنويسد براى او اجر صد شهيد دهـم ونيز از آنحضرت مروى است كه كسيكه بگويد در ماه رجب هزار مرتبه لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ بنويسد خداوند عَزَّ وَجَلَّ براى او صدهزار حسنه و بنا فرمايد براى او صد شهر در بهشت يازدهم روايت است كسى كه در رجب در وقت صبح هفتاد مرتبه و در وقت پسين نيز هفتاد مرتبه بگويد اَسْتَغْفِرُ اللهَ وَاَتُوبُ اِلَيْهِ و چون تمام كرد دستها را بلند كند و بگويد اَللّـهُمَّ اغْفِرْ لى وَتُبْ عَلَىَّ پس اگر در ماه رجب بميرد خدا از او راضى باشد و آتش او را مسّ نكند به بركت رجب دوازدهم در جميع اين ماه هزار مرتبه بگويد اَسْتَغْفِرُ اللهَ ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ مِنْ جَميعِ الذُّنُوبِ وَالآثامِ تا خداوند رحمان او را بيامرزد سيزدهم سيّد در اقبال فضيلت بسيار از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) نقل كرده براى خواندن قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ ده هزار مرتبه يا هزار مرتبه يا صد مرتبه در ماه رجب و نيز روايت كرده كه هر كه در روز جمعه ماه رجب صد مرتبه قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ بخواند براى او نورى باشد در قيامت كه او را به بهشت بكشاند چهاردهم سيّد روايت كرده كه هر كه در ماه رجب يك روز روزه بدارد و چهار ركعت نماز گذارد بخواند در ركعت اوّل صد مرتبه آية الكرسى و در ركعت دوّم دويست مرتبه قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ نميرد تا جاى خود را در بهشت ببيند يا ديده شود براى او پانزدهم و نيز سيّد روايت كرده از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) كه هر كه در روز جمعه ماه رجب چهار ركعت نماز كند مابين ظهر و عصر بخواند در هر ركعتى حمد يك مرتبه و آية الكرسى هفت مرتبه و قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ پنج مرتبه پس ده مرتبه بگويد اَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذى لا اِلـهَ اِلاّ هُوَ وَاَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ بنويسد حقّ تعالى براى او از روزيكه اين نماز را گذارده تا روزى كه بميرد هرروزى هزارحسنه وعطا فرمايد او را به هر آيه اى كه خوانده شهرى در بهشت از ياقوت سرخ وبه هر حرفى قصرى در بهشت از دُرّ سفيد و تزويج فرمايد او را حور العين و راضى شود از او بغير سخط و نوشته شود از عابدين و ختم فرمايد براى او به سعادت و مغفرت «الخبر». شانزدهم سه روز از اين ماه را كه پنجشنبه و جمعه و شنبه باشد روزه بدارد زيرا كه روايت شده هر كه در يكى از ماه هاى حرام اين سه روز را روزه بدارد حقّ تعالى براى او ثواب نهصد سال عبادت بنويسد هفدهم در تمام ماه رجب شصت ركعت نماز كند به اين طريق كه در هـر شـب آن دو ركـعت بجا آورد بخواند در هر ركعت حمد يك مرتبه و قُلْ يا ايُّهَا الكافِرُونَ سه مرتبه و قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ يـك مرتبه و چـون سلام دهد دستها را بلند كند و بگويد:

لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ

معبودى نيست جز خداى يگانه اى كه شريك ندارد خاص او است فرمانروايى و مخصوص

الْحَمْدُ يُحْيى وَيُميتُ وَهُوَ حَىٌّ لا يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَهُوَ عَلى

او است ستايش مى ميراند و زنده كند و او است زنده اى كه نميرد هر چه خير است بدست او است و او بر

كُلِّشَىْء قَديرٌ وَاِلَيْهِ الْمَصيرُ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ

هر چيز توانا است و بسوى او است بازگشت و جنبش و نيرويى نيست مگر بوسيله خداى برتر و بزرگ

اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد النَّبِىِّ الاُْمِّىِّ وَ آلِهِ

خدايا درود فرست بر محمد پيامبر امى (درس نخوانده) و بر آلش

و بكشد دستها را بصورت خود از حضرترسول(صلى الله عليه وآله)مرويست كه كسى كه اين عمل را بجا آورد حقّ تعالى دعاى او را مستجاب گرداند و ثواب شصت حجّ و شصت عمره به او عطا فرمايد هيجدهم از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله)مروى است كسى كه در يك شب از ماه رجب بخواند صد مرتبه قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ در دو ركعت نماز پس گويا صد سال روزه گرفته در راه خدا و حقّ تعالى در بهشت صد قصر به او مرحمت فرمايد هر قصرى در جوار پيغمبرى از پيغمبران(عليهم السلام) نوزدهم ونيز از آن حضرت مرويست كه هر كه در يك شب از شبهاى رجب ده ركعت نماز كند بخواند در هر ركعتى حمد و قُل يا أيّهَا الْكافِرُونَ يكمرتبه و توحيد سه مرتبه بيامرزد حقّ تعالى هر گناهى كه كرده «الخبر». بيستم علاّمه مجلسى در زاد المعاد فرموده كه از حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام) منقول است كه حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) فرمود كه هر كه در هر شب و هر روز ماه رجب و شعبان و رمضان سه مرتبه هر يك از حمد و آية الكرسى و قُلْ يا اَيُّهَا الْكافِرُونَ و قُلْ هُوَ اللهُ أحَدٌ وقُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ الفَلَقِ وقُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النّاسِ بخواند و سه مرتبه بگويد سُبْحانَ اللهِ وَالْحَمْدُ للهِِ وَلا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وَاللهُ اَكْبَرُ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ و سه مرتبه بگويد اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد و سه مرتبه بگويد اَللّـهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُؤمِنينَ وَالْمُؤمِناتِ و چهارصد مرتبه بگويد اَسْتَغْفِرُ اللهَ وَاَتُوبُ اِلَيْهِ خداوند تعالى گناهانش را بيامرزد اگر چه بعدد قطره هاى باران و برگ درختان و كف درياها باشد «الخبر» ونيز علاّمه مجلسى فرموده كه در هر شب از شبهاى اين ماه هزار مرتبه لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وارد شده است و بدان كه شب جمعه اوّل ماه رجب را ليلة الرَّغائب مى گويند و از براى آن عملى از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله)وارد شده با فضيلت بسيار كه سيّد در اقبال و علاّمه در اجازه بنى زهره نقل كرده اند از جمله فضيلت او آنكه گناهان بسيار بسبب او آمرزيده شود و آنكه هر كه اين نماز را بگذارد چون شب اوّل قبر او شود حقّ تعالى بفرستد ثواب اين نماز را بسوى او به نيكوتر صورتى با روى گشاده و درخشان و زبان فصيح پس با وى گويد اى حبيب من بشارت باد تو را كه نجات يافتى از هر شدّت و سختى گويد تو كيستى بخدا سوگند كه من روئى بهتر از روى تو نديدم و كلامى شيرينتر از كلام تو نشنيده ام و بوئى بهتر از بوى تو نبوئيدم گويد من ثواب آن نمازم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجا آوردى آمدم امشب بنزد تو تا حقّ تو را ادا كنم و مونس تنهائى تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دميده شود من سايه بر سر تو خواهم افكند در عرصه قيامت پس خوشحال باش كه خير از تو معدوم نخواهد شد هرگز وكيفيت آن چنان است كه روز پنجشنبه اوّل آن ماه را روزه ميدارى چون قِسْمِ دُويّم در اعمال مَخصوصه اَيّام وليالى ماه رجب است شـب اوّل شـب شـريفى اسـت و در آن چند عمل است اوّل آنكه چون هلال را بيند بـگويـد:

اَللّـهُمَّ اَهِلَّهُ عَلَيْنا بِالاَْمْنِ وَالاْيمانِ وَالسَّلامَةِ وَالاِْسْلامِ رَبّى

خدايا اين ماه را بر ما نو كن به امنيت و ايمان و سلامت و دين اسلام پروردگار من

وَرَبُّكَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ

و پروردگار تو (اى ماه) خداى عزوجل مى باشد

و نيز از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) منقول است كه چون هلال رجب را مى ديد مى گفت

اَللّـهُمَّ بارِكْ لَنا فى رَجَب وَشَعْبانَ وَبَلِّغْنا شَهْرَ رَمَضانَ

خدايا بركت ده بر ما در ماه رجب و شعبان و ما را به ماه رمضان برسان

وَاَعِنّا عَلَى الصِّيامِ وَالْقِيامِ وَحِفْظِ اللِّسانِ وَغَضِّ الْبَصَرِ وَلا تَجْعَلْ

و كمكمان ده براى گرفتن روزه و شب زنده دارى و نگهدارى زبان و پوشيدن چشم و بهره ما را از آن ماه

حَظَّنا مِنْهُ الْجُوعَ وَالْعَطَشَ

تنها گرسنگى و تشنگى قرار مده

دويّم غسل كند چنانكه بعضى از علماء فرموده اند از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) مروى است كه هر كه درك كند ماه رجب را و غسل كند در اوّل و وسط و آخر آن بيرون آيد از گناهان خود مانند روزيكه از مادر متولّد شده سيّم زيارت كند حضرت امام حسين(عليه السلام) را چهارم بعد از نماز مغرب بيست ركعت نماز كند بحمد و توحيد و بعد از هر دو ركعت سلام دهد تا محفوظ بماند خود و اهل و مال و اولادش و از عذاب قبر در پناه باشد و از صراط بيحساب مانند برق بگذرد پنجم بعد از نماز عشاء دو ركعت نماز كند بخواند در ركعت اوّل حَمْد واَلَمْ نَشْرَحْ يك مرتبه و توحيد سه مرتبه و در ركعت دويّم حَمد و اَلَمْ نَشْرَحْ و توحيد و مُعَوَّذَتَيْن را و چون سلام نماز داد سى مرتبه لا اِلهَ اِلاّ اللهُ بگويد و سى مرتبه صَلَوات بفرستد تا حقّ تعالى گناهان او را بيامرزد مانند روزيكه از مادر متولّد شده ششم آنكه بخواند سى ركعت نماز در هر ركعت حمد و قُلْ يا اَيُّها الْكافِرُونَ يك مرتبه و توحيد سه مرتبه هفتم بجا آورد آنچه را كه شيخ در مصباح متهجّد ذكر نموده فرموده ذكر عمل شب اوّل رجب روايت كرده است ابوالبخترى وهب بنوهب از حضرت امام جعفرصادق از پدرش از جدّش از حضرت اميرالمؤمنين(عليهم السلام) كه آنحضرت را خوش مى آمد كه فارغ سازد خود را چهار شب در تمام سال يعنى اِحيا بدارد آن شبها را به عبادت و آن چهار شب: شب اوّل رجب و شب نيمه شعبان و شب عيد فطر و شب عيد قربان بود و روايت شده است از ابو جعفر ثانى حضرت امام محمَّد جواد(عليه السلام) كه فرمود مستحَبّ است كه هر آدمى بخواند اين دعا را در شب اوّل رجب بعد از عشاء آخرة:

اَللّـهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِاَنَّكَ مَلِكٌ وَاَنَّكَ عَلى كُلِّشَىْء مُقْتَدِرٌ وَاَنَّكَ

خدايا از تو خواهم بواسطه آنكه تو فرمانروايى و تو بر هر چيز توانايى و تو

ما تَشآءُ مِنْ أَمْر يَكُونُ اَللّـهُمَّ اِنّى اَتَوَجَّهُ اِلَيْكَ بِنَبِيِّكَ مُحَمَّد نَبِىِّ

هر كارى را بخواهى مى شود خدايا من بسويت رو كنم بوسيله پيامبرت محمد پيامبر

الرَّحْمَةِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ يا مُحَمَّدُ يا رَسُولَ اللهِ اِنّى اَتَوَجَّهُ بِكَ

رحمت درود تو بر او و آلش، اى محمد اى رسول خدا براستى من به تو رو آورده ام براى

اِلَى اللهِ رَبِّكَ وَرَبِّى لِيُنْجِحَ بِكَ طَلِبَتى اَللّـهُمَّ بِنَبِيِّكَ مُحَمَّد

رفتن به درگاه خدا پروردگار من و تو تا بلكه بوسيله تو حاجت روا گردم خدايا به حق پيامبرت محمد

وَالاَْئِمَّةِ مِنْ اَهْلِ بَيْتِهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ اَنْجِحْ طَلِبَتى

و به حق پيشوايان از خاندانش صلى الله عليه و عليهم كه حاجتم را روا كن

پس سؤال كن حاجتت را و روايت كرده است علىّ بن حديد كه حضرت موسى بن جعفر(عليه السلام) بعد از فراغ از نماز شب در حال سجده مى گفت

لَكَ الْمَحْمِدَةُ اِنْ اَطَعْتُكَ وَلَكَ الْحُجَّةُ اِنْ

براى تو است ستايش اگر پيرويت كنم و تو حجت و برهان

عَصَيْتُكَ لا صُنْعَ لى وَلا لِغَيْرى فى اِحْسان اِلاّ بِكَ يا كائِنُ قَبْلَ

بر من دارى اگر نافرمانيت كنم نه كارى از من ساخته است و نه از غير من در مورد احسان مگر بوسيله تو اى بوده پيش

كُلِّشَىْء وَيا مُكَوِّنَ كُلِّشَىْء اِنَّكَ عَلى كُلِّشَىْء قَديرٌ اَللّـهُمَّ اِنّى

از هر چيز و اى بود كننده هر چيز براستى تو بر هر چيز توانايى خدايا به تو

اَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَديلَةِ عِنْدَ الْمَوْتِ وَمِنْ شَرِّ الْمَرْجِعِ فِى الْقُبُورِ وَمِنَ

پناه برم از انحراف هنگام مرگ و از بازگشت بد در ميان گور و از

النَّدامَةِ يَوْمَ الاْزِفَةِ فَاَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَاَنْ

پشيمانى در روز قيامت پس از تو خواهم كه درود فرستى بر محمد و آل محمد و

تَجْعَلَ عَيْشى عيشَةً نَقِيَّةً وَمَيْتَتى ميتَةً سَوِيَّةً وَمُنْقَلَبى مُنْقَلَباً

قرار دهى زندگى مرا زندگى پاك و پاكيزه و مرگم را مرگى معتدل و مستقيم و بازگشتم را بازگشتى

كَريماً غَيْرَ مُخْز وَلا فاضِح اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ الاَْئِمَّةِ

گرامى كه خوارى و رسوايى در آن نباشد خدايا درود فرست بر محمد و آلش آن پيشوايانى كه

يَنابيعِ الْحِكْمَةِ وَاُولِى النِّعْمَةِ وَمَعادِنِ الْعِصْمَةِ وَاْعصِمْنى بِهِمْ مِنْ

سرچشمه هاى حكمت و ولى نعمت و معادن عصمتند و بوسيله ايشان مرا از

كُلِّ سُوء وَلا تَاْخُذْنى عَلى غِرَّة وَلا عَلى غَفْلَة وَلا تَجْعَلْ عَواقِبَ

هر بدى محافظت فرما و مگير مرا در حال غرور و نه در حال غفلت و بى خبرى و قرار مده پايان

اَعْمالى حَسْرَةً وَارْضَ عَنّى فَاِنَّ مَغْفِرَتَكَ لِلظّالِمينَ وَاَنـَا مِنَ

كارهايم را حسرت و افسوس و از من راضى شو كه راستى آمرزشت مخصوص ستمكاران است و من نيز

الظّالِمينَ اَللّـهُمَّ اغْفِرْ لى ما لا يَضُرُّكَ واَعْطِنى ما لا يَنْقُصُكَ فَاِنَّكَ

از ستمكارانم خدايا بيامرز از من آنچه را زيان به تو نزند و عطا كن به من آنچه تو را كم نيايد زيرا كه

الْوَسيعُ رَحْمَتُهُ الْبدَيعُ حِكْمَتُهُ وَاَعْطِنِى السَّعَةَ وَالدَّعَةَ وَالاَْمْنَ

رحمت تو وسيع و فرزانگيت تازه و جديد است و عطا كن به من وسعت و فراخى و امنيت

وَالصِّحَّةَ وَالْبُخُوعَ وَالْقُنُوعَ وَالشُّكْرَ وَالْمُعافاةَ وَالتَّقْوى وَالصَّبْرَ

و سلامتى و فروتنى و قناعت و سپاسگزارى و تندرستى و پرهيزكارى و شكيبايى

وَالصِّدْقَ عَلَيْكَ وَعَلى اَوْلِيآئِكَ وَالْيُسْرَ وَالشُّكْرَ وَاعْمُمْ بِذلِكَ يا

و راستى (و درستى) نسبت به تو و نسبت به دوستانت و آسانى و شكر و در اينها كه گفتم و با من شريك ساز

رَبِّ اَهْلى وَ وَلَدى وَاِخْوانى فيكَ وَمَنْ اَحْبَبْتُ وَاَحَبَّنى وَوَلَدْتُ

پروردگار من خانواده و فرزندان و برادران دينى مرا و كسانى را كه من دوست دارم يا آنان مرا دوست دارند و فرزندان آينده

وَوَلَدَنى مِنَ الْمُسْلِمينَ وَالْمُؤْمِنينَ يا رَبَّ الْعالَمينَ

و پدران گذشته من از مسلمانان و مؤمنين اى پروردگار جهانيان

ابن اُشَيْم گفته اين دعاء بعد از هشت ركعت نماز شب و پيش از نماز وِتْر است آنگاه سه ركعت وِتْر را بجا مى آورى پس چون سلام دادى بگو در حالتى كه نشسته باشى

اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى لا تَنْفَدُ

ستايش آن خدايى را سزاست

خَزآئِنُهُ وَلا يَخافُ آمِنُهُ رَبِّ اِنِ ارْتَكَبْتُ الْمَعاصِىَ فَذلِكَ ثِقَةٌ مِنّى

كه خزينه هايش پايان نپذيرد و هر كه در امان او بود هراس ندارد پررودگارا اگر من دست به نافرمانى زدم اين بخاطر آن اطمينانى

بِكَرَمِكَ اِنَّكَ تَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِكَ وَتَعْفوُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ وَتَغْفِرُ

بود كه به كرم تو داشتم براستى كه تو از بندگانت توبه شان را مى پذيرى و از گناهانشان درگذرى

الزَّلَلَ وَاِنَّكَ مُجيبٌ لِداعيكَ وَمِنْهُ قَريبٌ وَاَنـَا تائِبٌ اِلَيْكَ مِنَ

و لغزشهاشان بيامرزى و براستى كه تو خواننده ات را پاسخ دهى و به او نزديكى و من بسوى تو

الْخَطايا وَراغِبٌ اِلَيْكَ فى تَوْفيرِ حَظّى مِنَ الْعَطايا يا خالِقَ الْبَرايا

از گناهان توبه كنم و ميل دارم از درگاهت كه بهره ام را از عطاهاى خويش فراوان گردانى اى آفريننده خلايق

يا مُنْقِذى مِنْ كُلِّ شَديدَة يا مُجيرى مِنْ كُلِّ مَحْذُور وَفِّرْ عَلَىَّ

اى نجات دهنده من از هر سختى اى پناه ده من از هر خطر و چيز ترسناك

السُّرُورَ وَاكْفِنى شَرَّ عَواقِبِ الاُْمُورِ فَاَنْتَ اللهُ عَلى نَعْمآئِكَ وَجَزيلِ

خدايا نشاط و خوشحاليم را فراوان گردان و از شر پايان هر كار نگاهم دارد كه براستى اى خدا تو بر نعمتها و عطاهاى

عَطآئِكَ مَشْكُورٌ وَلِكُلِّ خَيْر مَذْخُورٌ

سرشارت مورد سپاسگزارى هستى و براى هر خير و خوبى ذخيره ما باشى

و بدان كه علماء از براى هر شب اين ماه نماز مخصوصى ذكر فرموده اند كه مقام را گنجايش نقل آن نيست. روز اوّل رجبروز شريفى است و در آن چند عمل است اوّل روزه گرفتن روايت شده كه حضرت نوح(عليه السلام) در اين روز بكشتى سوار شد و امر فرمود كسانى را كه با او بودند روزه بدارند و هر كه اين رُوز را روزه بدارد آتش جهنّم يكسال راه از او دور شود دوّم غسل كند سيّم زيارت امام حسين(عليه السلام) كند شيخ روايت كرده از بشير دَهّان از امام جعفر صادق(عليه السلام) كه فرمود هر كه زيارت كند حسين بن علىّ(عليهما السلام) را در روز اوّل رجب بيامرزد خداوند عالَم او را البته چهارم بخواند دعاى طويلى كه سيّد در اقبال نقل فرموده پنجم شروع كند به نماز سلمان(رض) بدين طريق كه ده ركعت نماز گذارد و بعد از هر دو ركعت سلام دهد و در هر ركعت يك مرتبه حمد و سه مرتبه سوره توحيد و سه مرتبه قُلْ يا اَيُّهَا الْكافِرُونَ بخواند و بعد از هر سلام دستها را بلند كند و بگويد

لا اِلـهَ

معبودى نيست

اِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيى وَيُميتُ وَهُوَ

جز خداى يگانه كه شريك ندارد فرمانروايى از آن او است و ستايش مخصوص او است زنده مى كند و مى ميراند و او است

حَىٌّ لا يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَهُوَ عَلى كُلِّشَىْء قَديرٌ

زنده اى كه هرگز نميرد هر چه خير است بدست او است و او بر هر چيزى توانا است

پس بگويد

اَللّـهُمَّ لا

خدايا جلوگيرى

مانِعَ لِما اَعْطَيْتَ وَلا مُعْطِىَ لِما مَنَعْتَ وَلا يَنْفَعُ ذَاالْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ

نيست از آنچه تو عطا كنى و عطابخشى نيست براى آنكس كه تو منعش كنى و كوشش شخص كوشا او را از تو بى نياز نكند

پس دستها را بر روى خود كشد و در روز نيمه ماه نيز اين نماز را بهمين كيفيّت بخواند لكن عوض ايـن دعا بعد از عَلى كُلِّشَىْء قَديرٌ بگويد:

اِلهاً واحِداً اَحَداً فَرْداً صَمَداً

آن معبود يگانه يكتاى فرد بى نيازى

لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَلا وَلَداً

كه نگرفته است همدم و نه فرزندى

و در روز آخر ماه نيز چنين كند لكن بعد از عَلى كُلِّشَىْء قَديرٌ بگويد

وَصَلَّى اللهُ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ الطّاهِرينَ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ

و درود خدا بر محمد و آل پاكيزه اش باد و جنبش و نيرويى نيست

اِلاّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ

جز به خداى بلند مرتبه و بزرگ

پس دستها را بر روى خود بكشد و حاجت خود را بطلبد و از فوائد اين نماز نبايد غفلت نمود كه آن بسيار است وبدانكه از براى حضرت سلمان نيز نماز ديگرى است در روز اوّل اين ماه ده ركعت در هر ركعت حمد يكمرتبه و توحيد سه مرتبه با فضيلت بسيار كه مجملش آمرزش گناهان و محفوظ بودن از فتنه قبر و عذاب روز قيامت و رفتن جُذام و بَرَص و ذات الجنب از خواننده آن است و سيّد نيز براى اين روز چهار ركعت نماز نقل كرده هر كه خواهد به اقبال مراجعه كند و در اين روز سنه (57) پنجاه و هفت بقولى ولادت حضرت باقر(عليه السلام) واقع شده و لكن مختار داعى در سيّم صفر است و در روز دوّم اين ماه بقولى ولادت با سعادت حضرت امام علىّ نقى(عليه السلام) است سنه 212 و شهادت آن حضرت در سيّم سنه (254) دويست و پنجاه و چهار در سُرَّ مَنْ رَأى واقع شده، روز دهم بقول ابن عيّاش ولادت حضرت امام محمّد تقى(عليه السلام) واقع شده. شب سيزدهم بدانكه مستحبّ است در هريك از ماه رجب وشعبان ورمضان آنكه در شب سيزدهم دو ركعت نمازبگذارند درهر ركعت حمد يك مرتبه و يس و تَبارَكَ المُلْكُ وتوحيد بخوانند و در شب چهاردهم چهار ركعت بدو سلام بهمين كيفيّت و درشب پانزدهم شش ركعت به سه سلام بهمين كيفيّت از حضـرت صادق(عليه السلام) مـرويست كه هر كه چنين كند جميع فضيلت اين سه ماه را دريابد و جميع گناهانش غير از شرك آمرزيده شود روز سيزدهم اوّل ايّام البيض اسـت و ثـواب بسيارى براى روزه اين روز و دو روز بعد وارد شده و اگر كسى خواهد عمل اُمّ داوُد بجا آورد بايد اين روز را روزه بگيرد و در اين روز بنا بر مشهور بـعد از سـى سال از عام الفيل ولادت با سعادت حضرت امير المؤمنين(عليه السلام) در ميان كعبه مُعَظَّمه واقع شده است شب نيمه ماه رجب شب شريفى است و در آن چند عملست اوّل غسل دوّم احياء آن به عـبادت چنانكه علاّمه مجلسى فرموده سيّم زيارت امام حسين(عليه السلام) چهارم شش ركعت نماز كه در شب سيزدهم ذكر شد پنجم سى ركعت نماز در هر ركعت حمد و ده مرتبه تـوحـيد و اين نماز را سيد از حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) نقل كرده با فضيلت بسيار ششم دوازده ركعت نماز هر دو ركعت بيك سلام و در هر ركعت هر يك از سوره حمد و توحيد و فلق و ناس و آية الكرسى و قَدْر را چهار مرتبه بخواند و بعد از سلام چهار مرتبه بگويد اَللهُ اَللهُ رَبّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً وَلا اَتَّخِذُ مِنْ دُونِه وَلِيّاً و هر چه مى خواهد بخواند و اين نماز را بدين طريق سيّد از حضرت صادق(عليه السلام)روايت كرده و لكن شيخ در مصباح فرموده روايت كرده داود بن سرحان از حضرت صادق(عليه السلام)كه فرمود بجا مى آورى در شب نيمه رجب دوازده ركعت نماز مى خوانى در هر ركعت حمد و سوره و چون فارغ شدى از نماز مى خوانى بعد از آن حمد و معوذتين و سوره اخلاص و آية الكرسى را چهار مرتبه و مى گوئى بعد از آن سُبْحانَ اللهِ وَالْحَمْدُ للهِِ وَلا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وَاللهُ اَكْبَرُ چهار مرتبه پس مى گوئى اَللهُ اَللهُ رَبّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً وَما شآءَ اللهُ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ و بجا مى آورى در شب بيست و هفتم نيز مثل اين را روز نيمه رجب روز مباركيست و در آن چند عمل است اوّل غسل دوّم زيارت حضرت امام حسين(عليه السلام) از ابن ابى بصير منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام رضا(عليه السلام) كه در چه ماه زيارت كنيم امـام حسيـن(عليه السلام) را فرمود در نيمه رجب و نيمه شعبان سيّم نماز سلمان به نحويكه در روز اوّل گذشت چهارم چهار ركعت نماز  بخواند و بعد از سلام دست خود را پهن كند و بگويد

اَللّـهُمَّ يا مُذِلَّ كُلِّ جَبّار

خدايا اى خواركننده هر ستمكار سركش

وَيا مُعِزَّ الْمُؤْمِنينَ اَنْتَ كَهْفى حينَ تُعْيينِى الْمَذاهِبُ وَاَنْتَ بارِئُ

و اى عزت بخش مؤمنان تويى پناهگاه من در آن هنگام كه از راهها وامانده شوم و تويى كه از روى مهرى

خَلْقى رَحْمَةً بى وَقَدْ كُنْتَ عَنْ خَلْقى غَنِيّاً وَلَوْ لا رَحْمَتُكَ لَكُنْتُ

كه به من داشتى به خلقت من دست زدى در صورتى كه از خلقتم بى نياز بودى و اگر مهر تو نبود بطور مسلم من

مِنَ الْهالِكينَ وَاَنْتَ مُؤَيِّدى بِالنَّصْرِ عَلى اَعْدآئى وَلَوْ لا نَصْرُكَ

در زمره نابودان بودم و تويى كه مرا بوسيله يارى دادن بر دشمنانم كمك دهى و اگر يارى تو نبود

اِيّاىَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحينَ يا مُرْسِلَ الرَّحْمَةِ مِنْ مَعادِنِها

بطور حتم من از رسوايان بودم اى فرستنده رحمت از معدنهاى آن

وَمُنْشِئَ الْبَرَكَةِ مِنْ مَواضِعِها يا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالشُّمُوخِ

و اى پديد آرنده بركت از جاهاى آن اى كه مخصوص داشت خود را به بلندى مقام

وَالرِّفْعَةِ فَاَوْلِيآؤُهُ بِعِزِّهِ يَتَعَزَّزُونَ وَيا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوكُ نيرَ

و رفعت و از اينرو دوستانش به عزت او عزيز گردند و اى كه پادشاهان طوق مذلت را براى او

الْمَذَلَّةِ عَلى اَعْناقِهِمْ فَهُمْ مِنْ سَطَواتِهِ خآئِفُونَ اَسئَلُكَ بِكَيْنُونِيَّتِكَ

بر گردن نهاده اند و از سطوتهاى او ترسانند از تو خواهم به حق بود كردنت

الَّتِى اشْتَقَقْتَها مِنْ كِبْرِيآئِكَ وَاَسئَلُكَ بِكِبْرِيآئِكَ الَّتِى اشْتَقَقْتَها مِنْ

كه آنرا از كبرياى خود جدايش كردى و از تو خواهم به حق كبريايت كه آن را از عزتت

عِزَّتِكَ وَاَسئَلُكَ بِعِزَّتِكَ الَّتِى اسْتَوَيْتَ بِها عَلى عَرْشِكَ فَخَلَقْتَ بِها

برگرفتى و از تو خواهم به حق عزتت كه بوسيله آن بر عرش مستولى گشتى و بدان سبب

جَميعَ خَلْقِكَ فَهُمْ لَكَ مُذْعِنُونَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَاَهْلِ بَيْتِهِ

همه خلق خود را آفريدى و همه به خدائيت اعتراف دارند كه درود فرستى بر محمد و خاندانش

روايت است كه هر صاحب غمى اين دعا را بخواند حقّ تعالى او را از اندوه و غم آسايش بخشد پنجم عمل اُمّ داوُد كه عمده اعمال اين روز است و براى برآمدن حاجات و كشف كُرُبات و دفع ظلم ظالمان مؤثّر است و كيفيّت آن بنا بر آنچه در مصباح شيخ است آنست كه چون خواهد اين عمل را بجا آورد روزه بگيرد روز سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم را پس در روز پانزدهم نزد زوال غسل كند و چون وقت زوال داخل شود نماز ظهر و عصر را بجا آورد در حالتيكه ركوع و سجودشان را نيكو كند و در موضع خلوتى باشد كه چيزى او را مشغول نسازد و انسانى با او تكلّم ننمايد پس چون از نماز فارغ شود رو به قبله كند و بخواند حمد را صد مرتبه و سوره اخلاص را صد مرتبه و آية الكرسى را ده مرتبه و بعد از اينها بخواند سوره انعام و بنى اسرائيل و كهف و لقمان و يس و صافّات و حـم سجده و حمعسق و حم دخان و فتح و واقعه و مُلْك و ن وَ اِذَا السَّمآءُ انْشَقَّتْ و ما بعدش را تا آخر قرآن و چون از اينها فارغ شود بگويد در حالتى كه رو به قبله باشد

صَدَقَ اللهُ الْعَظيمُ الَّذى لا اِلـهَ اِلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ ذُو

درست فرمود خداى بزرگى كه معبودى جز او نيست زنده و پاينده و صاحب

الْجَلالِ وَالاِْكْرامِ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ الْحَليمُ الْكَريمُ الَّذى لَيْسَ كَمِثْلِهِ

جلالت و بزرگوارى است بخشاينده و مهربان بردبار و كريم است آنكه مانندش

شَىْءٌ وَهُوَ السَّميعُ الْعَليمُ الْبَصيرُ الْخَبيرُ شَهِدَ اللهُ اَنَّهُ لا اِلـهَ اِلاّ هُوَ

چيزى نيست و او شنوا و دانا و بينا و آگاه است، گواه است خدا كه معبودى جز او نيست

وَالْمَلائِكَةُ وَاُولوُا الْعِلْمِ قآئِماً بِالْقِسْطِ لا اِلـهَ اِلاّ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ

و فرشتگان و دانشوران گواهى داده اند كه خدايى جز او نيست كه عدالت بدو پايدار است و او عزيز و حكيم است

وَبَلَّغَتْ رُسُلُهُ الْكِرامُ وَاَنـَا عَلى ذلِكَ مِنَ الشّاهِدينَ اَللّـهُمَّ لَكَ

و پيمبران بزرگوارش نيز آنرا به مردم رساندند و من بر اين مطلب گواهى دهم خدايا از آن تو است

الْحَمْدُ وَلَكَ الْمَجْدُ وَلَكَ الْعِزُّ وَلَكَ الْفَخْرُ وَلَكَ الْقَهْرُ وَلَكَ النِّعْمَةُ

ستايش و از آن تو است مجد و براى تو است عزت و خاص تو است افتخار و شايسته تو است قهر و سطوت و مخصوص تو است نعمت

وَلَكَ الْعَظَمَةُ وَلَكَ الرَّحْمَةُ وَلَكَ الْمَهابَةُ وَلَكَ السُّلْطانُ وَلَكَ الْبَهآءُ

وازآن تواست عظمت و مخصوص تو است رحمت و براى تو است شكوه و خاص تو است سلطنت و از آن تو است درخشندگى

وَلَكَ الاِْمْتِنانُ وَلَكَ التَّسْبيحُ وَلَكَ التَّقْديسُ وَلَكَ التَّهْليلُ وَلَكَ

و مخصوص تو است نعمت بخشى و براى تو است پاكى و از آن تو است پاكيزگى و براى تو است يكتايى و مخصوص تو است

التَّكْبيرُ وَلَكَ ما يُرى وَلَكَ ما لا يُرى وَلَكَ ما فَوْقَ السَّمواتِ الْعُلى

بزرگى و ملك تو است آنچه ديده شود و آنچه ديده نشود و از تو است آنچه بالاى آسمانهاى بلند است

وَ لَكَ ما تَحْتَ الثَّرى وَلَكَ الاَْرَضُونَ السُّفْلى وَلَكَ الاْخِرَةُ

و از تو است آنچه زير زمين است و از تو است زمينهاى زيرين و از آن تو است دنيا و آخرت

وَالاُْولى وَلَكَ ما تَرْضى بِهِ مِنَ الثَّنآءِ وَالْحَمْدِ وَالشُّكرِ وَ النَّعْمآءِ

و مخصوص تو است آن و حمد و ثنا و شكرى كه تو بپسندى و آنچه نعمت است نيز از تو است

اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى جَبْرَئيلَ اَمينِكَ عَلى وَحْيِكَ وَالْقَوِىِّ عَلى اَمْرِكَ

خدايا درود فرست بر جبرئيل امين بر وحى تو و نيرومند در كار تو و آنكس

وَالْمُطاعِ فى سَمواتِكَ وَمَحالِّ كَراماتِكَ الْمُتَحَمِّلِ لِكَلِماتِكَ

كه در آسمانها و جايگاههاى كرامتهايت فرمانش برند آن كس كه سخنان تو را برساند

النّاصِرِ لاَِنْبِيآئِكَ الْمُدَمِّرِ لاَِعْدآئِكَ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى ميكائيلَ مَلَكِ

ياور پيمبرانت و سرنگون كننده دشمنانت خدايا درود فرست بر ميكائيل فرشته

رَحْمَتِكَ وَالْمَخْلُوقِ لِرَأْفَتِكَ وَالْمُسْتَغْفِرِ الْمُعينِ لاَِهْلِ طاعَتِكَ

رحمتت و آفريده شده براى بردن مهرت و آمرزش خواه و كمك كار فرمانبرانت

اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى اِسْرافيلَ حامِلِ عَرْشِكَ وَصاحِبِ الصُّورِ الْمُنْتَظِرِ

خدايا درود فرست بر اسرافيل حمل كننده عرشت و صاحب صور آنكه چشم به راه

لاَِمْرِكَ الْوَجِلِ الْمُشْفِقِ مِنْ خيفَتِكَ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى حَمَلَةِ الْعَرْشِ

دستور تو است و نگران و بيمناك است از ترس تو خدايا درود فرست بر حاملين پاكيزه عرش

الطّاهِرينَ وَعَلىَ السَّفَرَةِ الْكِرامِ الْبَرَرَةِ الطَّيِّبينَ وَعَلى مَلائِكَتِكَ

و بر سفيران گرامى و آن نيكان پاك و بر فرشتگان

الْكِرامِ الْكاتِبينَ وَ عَلى مَلائِكَةِ الْجِنانِ وَخَزَنَةِ النّيرانِ وَمَلَكِ

بزرگوار نويسنده و بر فرشتگان بهشت و نگهبانان دوزخ و فرشته

الْمَوْتِ وَالاَْعْوانِ يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى اَبينا آدَمَ

مرگ و كمك كارانش اى صاحب جلالت و بزرگوارى خدايا درود فرست بر پدر ما آدم

بَديعِ فِطْرَتِكَ الَّذى كَرَّمْتَهُ بِسُجُودِ مَلائِكَتِكَ وَاَبَحْتَهُ جَنَّتَكَ اَللّـهُمَّ

پديده خلقت كه گراميش داشتى به سجده كردن فرشتگانت و مباح كردى بر او بهشتت را خدايا

صَلِّ عَلى اُمِّنا حَوّآءَ الْمُطَهَّرَةِ مِنَ الرِّجْسِ الْمُصَفّاتِ مِنَ الدَّنَسِ

درود فرست بر مادر ما حواء كه از پليدى پاك و از چركى و آلودگى مصفا گشت و از ميان آدميان

الْمُفَضَّلَةِ مِنَ الاِْنْسِ الْمُتَرَدِّدَةِ بَيْنَ مَحالِّ الْقُدُْسِ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى

برترى داشت و در ميان جايگاههاى قدسيان رفت و آمد كرده خدايا درود فرست بر

هابيلَ وَشَيْث وَاِدْريسَ وَنُوح وَهُود وَصالِح وَ اِبْراهيمَ وَاِسْماعيلَ

هابيل و شيث و ادريس و نوح و هود و صالح و ابراهيم و اسماعيل

وَاِسْحقَ وَيَعْقُوبَ وَيُوسُفَ وَالاَْسْباطِ وَلُوط وَشُعَيْب وَاَيُّوبَ

و اسحاق و يعقوب و يوسف و اسباط (يعقوب) و لوط و شعيب و ايوب

وَمُوسى وَهارُونَ وَيُوشَعَ وَميشا وَالْخِضْرِ وَذِى الْقَرْنَيْنِ وَيُونُسَ

و موسى و هارون و يوشع و ميشا و خضر و ذى القرنين و يونس

وَاِلْياسَ وَالْيَسَعَ وَذِى الْكِفْلِ وَطالُوتَ وَداوُدَ وَسُلَيْمانَ وَزَكَرِيّا

و الياس و اليسع و ذا الكفل و طالوت و داود و سليمان و زكريا

وَشَعْيا وَيَحْيى وَتُورَخَ وَمَتّى وَاِرْمِيا وَحَيْقُوقَ وَدانِيالَ وَعُزَيْر

و شعيا و يحيى و تورخ و متى و ارميا و حيقوق و دانيال و عزير

وَعيسى وَشَمْعُونَ وَجِرْجيسَ وَالْحَوارِيّينَ وَالاَْتْباعِ وَخالِد

و عيسى و شمعون و جرجيس و حواريين عيسى و پيروانشان و خالد

وَحَنْظَلَةَ وَلُقْمانَ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَارْحَمْ

و حنظله و لقمان خدايا درود فرست بر محمد و آل محمد و رحمت فرست بر

مُحَمَّداً وَآلَ مُحَمَّد وَبارِكْ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد كَما صَلَّيْتَ

بر محمد و آل محمد و بركت فرست بر محمد و آل محمد چنانچه درود فرستادى

وَرَحِمْتَ وَبارَكْتَ عَلى اِبْرهيمَ وَآلِ اِبْرهيمَ اِنَّكَ حَميدٌ مَجيدٌ اَللّـهُمَّ

و رحمت و بركت فرستادى بر ابراهيم و آل ابراهيم كه براستى تويى ستوده و بزرگوار خدايا

صَلِّ عَلَى الاَْوْصِيآءِ وَالسُّعَدآءِ وَالشُّهَدآءِ وَاَئِمَّةِ الْهُدى اَللّـهُمَّ صَلِّ

درود فرست بر اوصياء و اهل سعادت و شهيدان و امامان راهنما خدايا درود فرست

عَلَى الاَْبْدالِ وَالاَْوْتادِ وَالسُّيّاحِ وَالْعُبّادِ وَالْمُخْلِصينَ وَالزُّهّادِ

بر ابدال (دسته اى از صلحاء) و اوتاد و سياحان و پرستش كنندگان و مخلصان و پارسايان

وَاَهْلِ الجِدِّ وَالاِْجْتِهادِ وَاخْصُصْ مُحَمَّداً وَاَهْلَ بَيْتِهِ بِاَفْضَلِ

و اهل جديت و كوشش و مخصوص گردان محمد و خاندانش را به بهترين

صَلَواتِكَ وَاَجْزَلِ كَراماتِكَ وَبَلِّغْ رُوحَهُ وَ جَسَدَهُ مِنّى تَحِيَّةً وَسَلاماً

درودهايت و فراوانترين كرامتهايت و به روح و جسدش از جانب من تحيت و سلامى برسان

وَزِدْهُ فَضْلاً وَشَرَفاً وَكَرَماً حَتّى تُبَلِّغَهُ اَعْلى دَرَجاتِ اَهْلِ

و فضل و شرافت و بزرگواريش را فزون كن به حدى كه او را به اعلى درجه اهل

الشَّرَفِ مِنَ النَّبِيّينَ وَالْمُرْسَلينَ وَالاَْفاضِلِ الْمُقَرَّبينَ اَللّـهُمَّ وَصَلِّ

شرافت از پيمبران و رسولان و فاضلان مقربت برسانى خدايا درود فرست

عَلى مَنْ سَمَّيْتُ وَمَنْ لَمْ اُسَمِّ مِنْ مَلائِكَتِكَ وَاَنْبِيآئِكَ وَرُسُلِكَ

بر هركس كه من نام بردم و هركه از فرشتگان و پيمبران و رسولان

وَاَهْلِ طاعَتِكَ وَاَوْصِلْ صَلَواتى اِلَيْهِمْ وَاِلى اَرْواحِهِمْ وَاجْعَلْهُمْ

و فرمانبردارانت را كه من نام نبردم و درودهاى مرا بر ايشان و بر ارواحشان برسان و آنان را

اِخْوانى فيكَ وَاَعْوانى عَلى دُعآئِكَ اَللّـهُمَّ اِنّى اَسْتَشْفِعُ بِكَ اِلَيْكَ

برادران من در دين و كمك كارانم در دعاى به درگاهت قرار ده خدايا من شفيع گردانم تو را پيش خودت

وَبِكَرَمِكَ اِلى كَرَمِكَ وَبِجُودِكَ اِلى جُودِكَ وَبِرَحْمَتِكَ اِلى رَحْمَتِكَ

و كرمت را پيش كرمت و جودت را پيش جودت و رحمتت را پيش رحمتت

وَبِاَهْلِ طاعَتِكَ اِلَيْكَ وَاَسئَلُكَ الّلهُمَّ بِكُلِّ ما سَئَلَكَ بِهِ اَحَدٌ مِنْهُمْ مِنْ

و اهل طاعتت را پيش درگاهت و از تو خواهم خدايا به هرچه يكى از آنها بوسيله آن تو را

مَسْئَلَة شَريفَة غَيْرِ مَرْدُودَة وَبِما دَعَوْكَ بِهِ مِنْ دَعْوَة مُجابَة غَيْرِ مُخَيَّبَة

خواسته از سؤالهاى شريفى كه برنگشته و به آنچه تو را خوانده اند از دعاى پذيرفته شده اى كه به نوميدى نكشيده

يااَللهُ يارَحْمنُ يا رَحيمُ يا حَليمُ يا كَريمُ يا عَظيمُ يا جَليلُ يامُنيلُ يا

اى خدا اى بخشاينده اى مهربان اى بردبار اى كريم اى بزرگ اى با جلالت اى بخشنده اى

جَميلُ يا كَفيلُ يا وَكيلُ يا مُقيلُ يا مُجيرُ يا خَبيرُ يا مُنيرُ يا مُبيرُ يا

زيبا اى سرپرست اى وكيل اى ناديده گير اى پناه ده اى آگاه اى روشنى ده اى نابود كن اى

مَنيعُ يا مُديلُ يا مُحيلُ يا كَبيرُ يا قَديرُ يا بَصيرُ يا شَكُورُ يا بَرُّ يا

والامقام اى چرخاننده اى جابجا كننده اى بزرگ اى توانا اى بينا اى شكرپذير اى نيكوكار اى

طُهْرُ يا طاهِرُ يا قاهِرُ يا ظاهِرُ يا باطِنُ يا ساتِرُ يا مُحيطُ يا مُقْتَدِرُ

پاك اى پاكيزه اى قاهر اى پيدا اى پنهان اى پرده پوش اى احاطه دار اى با اقتدار

يا حَفيظُ يا مُتَجَبِّرُ يا قَريبُ يا وَدُودُ يا حَميدُ يا مَجيدُ يا مُبْدِئُ يا

اى نگهبان اى داراى بزرگى اى نزديك اى محبوب همه اى ستوده اى بزرگوار اى پديدآرنده اى

مُعيدُ يا شَهيدُ يا مُحْسِنُ يا مُجْمِلُ يا مُنْعِمُ يا مُفْضِلُ يا قابِضُ يا

بازگرداننده اى گواه اى احسان بخش اى نيكوبخش اى نعمت بخش اى زياده بخش اى گيرنده

باسِطُ يا هادى يا مُرْسِلُ يا مُرْشِدُ يا مُسَدِّدُ يا مُعْطى يا مانِعُ يا

اى گشايش ده اى راهنما اى فرستنده اى رهنمون اى محكم كننده اى دهنده اى منع كننده اى

دافِعُ يا رافِعُ يا باقى يا واقى يا خَلاّقُ يا وَهّابُ يا تَوّابُ يا فَتّاحُ

جلوگيرنده اى بلند كننده اى باقى اى نگهدار اى آفريننده اى بخشش پيشه اى توبه پذير اى گشاينده

يا نَفّاحُ يا مُرْتاحُ يا مَنْ بِيَدِهِ كُلُّ مِفْتاح يا نَفّاعُ يا رَؤُفُ يا عَطُوفُ

اى زياده بخش اى رحمت بخش اى كه بدست او است هر كليد اى سودرسان اى مهربان اى باعطوفت

يا كافى يا شافى يا مُعافى يا مُكافى يا وَفِىُّ يا مُهَيْمِنُ يا عَزيزُ يا

اى كفايت كننده اى درمان بخش اى بهبودى بخش اى پاداش دهنده اى باوفا اى نگهبان خلق اى با عزت اى

جَبّارُ يا مُتَكَبِّرُ يا سَلامُ يا مُؤْمِنُ يا اَحَدُ يا صَمَدُ يا نُورُ يا مُدَبِّرُ يا

جبار اى بزرگوار اى سلامت بخش اى ايمنى بخش اى يكتا اى بى نياز اى نور اى مدبر كارها اى

فَرْدُ يا وِتْرُ يا قُدُّوسُ يا ناصِرُ يا مُونِسُ يا باعِثُ يا وارِثُ يا عالِمُ

يگانه اى تنها اى پاكيزه اى ياور اى همدم اى برانگيزنده اى ارث برنده اى دانا

يا حاكِمُ يا بادى يا مُتَعالى يا مُصَوِّرُ يا مُسَلِّمُ يا مُتَحَبِّبُ يا قآئِمُ يا

اى حكم كننده اى آغاز كننده اى برتر اى صورت بخش اى سلامت بخش اى دوستىورز اى قائم به كار خلق اى

دآئِمُ يا عَليمُ يا حَكيمُ يا جَوادُ يا بارِىءُ يا بآرُّ يا سآرُّ يا عَدْلُ يا

جاويدان اى دانا اى فرزانه اى بخشنده اى آفريننده اى نيكوكار اى شادى بخش اى دادگستر اى

فاصِلُ يا دَيّانُ يا حَنّانُ يا مَنّانُ يا سَميعُ يا بَديعُ يا خَفيرُ يا مُعينُ

جداكننده اى جزاده اى نعمت بخش اى عطابخش اى شنوا اى پديدآرنده اى پناه ده اى ياور

]مُغَيِّرُ[ ياناشِرُ ياغافِرُ ياقَديمُ يامُسَهِّلُ يا مُيَسِّرُ يا مُميتُ يا مُحْيى

اى نشر دهنده اى آمرزنده اى قديم اى آسان كننده اى همواركننده اى ميراننده اى زنده كننده

يا نافِعُ يا رازِقُ يا مُقْتَدِرُ يا مُسَبِّبُ يا مُغيثُ يا مُغْنى يا مُقْنى يا

اى سودده اى روزى ده اى با اقتدار اى سبب ساز اى فريادرس اى بى نيازكننده اى دارايى دهنده اى

خالِقُ يا راصِدُ يا واحِدُ يا حاضِرُ يا جابِرُ يا حافِظُ يا شَديدُ يا

آفريننده اى نگهبان اى يگانه اى حاضر اى جبران كننده اى نگهدار اى استوار اى

غِياثُ يا عآئِدُ يا قابِضُ يا مَنْ عَلا فَاسْتَعْلى فَكانَ بِالْمَنْظَرِ الاَْعْلى

فريادرس اى ثروت ده اى گيرنده اى كه والايى و برترى و به ديدگاه اعلايى

يا مَنْ قَرُبَ فَدَنا وَبَعُدَ فَنَاى وَعَلِمَ السِّرَّ وَاَخْفى يا مَنْ اِلَيْهِ التَّدْبيرُ

اى كه نزديكى و بسيار هم نزديك و دور است و بسيار هم دور داناى سر و نهان اى كه تدبير

وَلَهُ الْمَقاديرُ وَيا مَنِ الْعَسيرُ عَلَيْهِ ]سَهْلٌ[ يَسيرٌ يا مَنْ هُوَ عَلى ما

امور با او است و اندازه ها از او است و اى كه دشوار براى او سهل و آسان است اى كه بر هرچه بخواهد

يَشآءُ قَديرٌ يا مُرْسِلَ الرِّياحِ يا فالِقَ الاِْصْباحِ يا باعِثَ الاَْرْواحِ يا

توانا است اى فرستنده بادها اى شكافنده سپيده صبح اى برانگيزاننده ارواح اى

ذَاالْجُودِ وَالسَّماحِ يا رآدَّ ما قَدْ فاتَ يا ناشِرَ الاَْمْواتِ يا جامِعَ

صاحب جود و سخاوت اى برگرداننده آنچه از دست رفته اى زنده كننده مردگان اى گردآورنده

الشَّتاتِ يا رازِقَ مَنْ يَشآءُ ]بِغَيْرِ حِساب وَيا[ فاعِلَ ما يَشآءُ كَيْفَ

پراكنده ها اى روزى ده بى حساب بهر كه خواهى و اى انجام دهنده

يَشآءُ وَيا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا حَىُّ يا قَيُّومُ يا حَيّاً حينَ لا حَىَّ يا

هرچه بخواهى بهرطور كه خواهى و اى صاحب جلالت و بزرگوارى اى زنده اى پاينده اى زنده در آن هنگام كه زنده اى نبود اى

حَىُّ يا مُحْيِىَ الْمَوْتى يا حَىُّ لا اِلـهَ اِلاّ اَنْتَ بَديعُ السَّمواتِ

اى زنده كن مردگان اى زنده كه معبودى جز تو نيست پديدآرنده آسمانها و

وَالاَْرْضِ يا اِلهى وَسَيِّدى صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَارْحَمْ

و زمين اى معبود من و آقاى من درود فرست بر محمد و آل محمد و رحمت فرست بر

مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّد وَ بارِكْ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد كَما صَلَّيْتَ

محمد و آل محمد وبركت ده بر محمد و آل محمد چنانچه درود فرستادى

وَبارَكْتَ وَرَحِمْتَ عَلى اِبْرهيمَ وَآلِ اِبْرهيمَ اِنَّكَ حَميدٌ مَجيدٌ

و بركت دادى و رحمت فرستادى بر ابراهيم و آل ابراهيم كه براستى تويى ستوده و بزرگوار

وَارْحَمْ ذُلىّ وَ فاقَتى وَفَقْرى وَانْفِرادى وَوَحْدَتى وَخُضُوعى بَيْنَ

و رحم كن به خوارى من و پيچارگيم و نداريم و تك و تنهاييم و فروتنيم در

يَدَيْكَ وَاعْتِـمادى عَلَيْكَ وَتَضَرُّعى اِلَيْكَ اَدْعُوكَ دُعآءَ الْخاضِعِ

برابرت و اعتمادى كه بر تو دارم و زاريم به درگاهت تو را خوانم خواندن شخص فروتن

الذَّليلِ الْخاشِعِ الْخآئِفِ الْمُشْفِقِ الْبآئِسِ الْمَهينِ الْحَقيرِ الْجائِعِ

خوار خاشع ترسان هراسان پريشان بى مقدار كوچك گرسنه

الْفَقيرِ الْعآئِذِ الْمُسْتَجيرِ الْمُقِرِّ بِذَنْبِهِ الْمُسْتَغْفِرِ مِنْهُ الْمُسْتَكينِ لِرَبِّهِ

فقير پناهنده پناه خواه معترف به گناه آمرزش خواه از گناه درمانده و زارى كننده به درگاه پروردگار

دُعآءَ مَنْ اَسْلَمَتْهُ ثِقَتُهُ وَرَفَضَتْهُ اَحِبَتُّهُ وَعَظُمَتْ فَجيعَتُهُ دُعآءَ حَرِق

و خواندن شخصى كه ياران مورد اعتمادش او را واگذار ده و دوستانش او را رها كرده و درد جانسوزش بزرگ گشته خواندن شخص دلسوخته

حَزين ضَعيف مَهين بآئِس مُسْتَكين بِكَ مُسْتَجير اَللّـهُمَّ وَاَسئَلُكَ

غمگين ناتوان بى مقدار پريشان درمانده اى كه به تو پناه آورده خدايا از تو خواهم

بِاَنَّكَ مَليكٌ وَاَنَّكَ ما تَشآءُ مِنْ اَمْر يَكُونُ وَاَنَّكَ عَلى ما تَشآءُ قَديرٌ

چون تويى فرمانروا و تو چنانى كه هركارى را بخواهى مى شود و تويى كه بر هرچه بخواهى توانايى

وَاَسئَلُكَ بِحُرْمَةِ هذَا الشَّهْرِ الْحَرامِ وَالْبَيْتِ الْحَرامِ وَالْبَلَدِ الْحَرامِ

و از تو خواهم به حرمت اين ماه محترم و خانه محترم (كعبه) و شهر محترم (مكه)

وَالرُّكْنِ وَالْمَقامِ وَالْمَشاعِرِالْعِظامِ وَبِحَقِّ نَبِيِّكَ مُحَمَّدعَلَيْهِ وَ الِهِ السَّلامُ

و ركن و مقام و مشعرهاى بزرگ (جاهاى مناسك حج) و به حق پيامبرت محمد عليه و آله السلام

يا مَنْ وَهَبَ لاِدَمَ شَيْثاً وَ لاِِبْراهيمَ اِسْماعيلَ وَ اِسْحاقَ وَ يا

اى كه شيث را به آدم بخشيدى و اسماعيل و اسحاق را به ابراهيم دادى و اى

مَنْ رَدَّ يُوسُفَ عَلى يَعْقوُبَ وَيا مَنْ كَشَفَ بَعْدَ الْبَلاءِ ضُرَّ اَيُّوبَ يا

كه يوسف را به يعقوب برگرداندى و اى كه پس از مبتلا شدن ايوب ناراحتيش را برطرف كردى اى كه

رآدَّ مُوسى عَلى اُمِّهِ وَ زآئِدَ الْخِضْرِ فى عِلْمِهِ وَيا مَنْ وَهَبَ لِداوُدَ

موسى را به مادرش برگرداندى و دانش خضر را افزون كردى اى كه دادى به داود

سُلَيْمانَ وَلِزَكَرِيّا يَحْيى وَلِمَرْيَمَ عيسى يا حافِظَ بِنْتِ شُعَيْب وَيا

سليمان را و به زكريا يحيى را و به مريم عيسى را اى نگهدار دختر شعيب اى

كافِلَ وَلَدِ اُمِّ مُوسى اَسئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَاَنْ

كفالت كننده فرزند مادر موسى از تو خواهم كه درود فرستى بر محمد و آل محمد و

تَغْفِرَ لِى ذُنُوبى كُلَّها وَتُجيرَنى مِنْ عَذابِكَ وَتُوجِبَ لى رِضْوانَكَ

گناهانم را بيامرزى و از عذاب خود مرا در پناه گيرى و مرا مستوجب خوشنودى

وَاَمانَكَ وَاِحْسانَكَ وَغُفْرانَكَ وَجِنانَكَ وَاَسئَلُكَ اَنْ تَفُكَّ عَنّى كُلَّ

و ايمنى و احسان و آمرزش و بهشتت قرار دهى و از تو خواهم كه باز كنى برايم هر

حَلْقَة بَيْنى وَبَيْنَ مَنْ يُؤْذينى وَتَفْتَحَ لى كُلَّ باب وَتُلَيِّنَ لى كُلَّ

حلقه اى كه ميان من و ميان آزار كننده من است و بگشايى به رويم هر درى را و

صَعْب وَتُسَهِّلَ لى كُلَّ عَسَير وَتُخْرِسَ عَنّى كُلَّ ناطِق بِشَرٍّ وَتَكُفَّ

نرم كنى برايم هر دشوارى را و آسان كنى برايم هر مشكلى را و لال كنى از من زبان هر بدگو را و بازدارى از من

عَنّى كُلَّ باغ وَتَكْبِتَ عَنّى كُلَّ عَدُوٍّ لى وَحاسِد وَتَمْنَعَ مِنّى كُلَّ

هر زورگو را و خوار كنى دشمنان و حسودان مرا و بازدارى از من هر

ظالِم وَتَكْفِيَنى كُلَّ عآئِق يَحُولُ بَيْنى وَبَيْنَ حاجَتى وَيُحاوِلُ اَنْ

ستمگرى را و كفايت كنى از من هر مانعى را كه ميان من و حاجتم حائل شود و بخواهد كه

يُفَرِّقَ بَيْنى وَبَيْنَ طاعَتِكَ وَيُثَبِّطَنى عَنْ عِبادَتِكَ يا مَنْ اَلْجَمَ الْجِنَّ

ميان من و اطاعت تو را جدايى اندازد و از پرستش تو بازم دارد اى كه مهار كردى جنيان

الْمُتَمَرِّدينَ وَقَهَرَ عُتاةَ الشَّياطينِ وَاَذَلَّ رِقابَ الْمُتَجَبِّرينَ وَرَدَّ كَيْدَ

نافرمان را و مقهور ساختى شياطين سركش را و گردنِ گردن كشان را به خوارى كشاندى و نقشه هاى شوم

الْمُتَسَلِّطين عَنِ الْمُسْتَضْعَفينَ اَسئَلُكَ بِقُدْرَتِكَ عَلى ما تَشآءُ

مسلط شدگان را از ناتوانها بازگرداندى از تو خواهم به حق تواناييت بر هرچه خواهى

وَتَسْهيلِكَ لِما تَشآءُ كَيْفَ تَشآءُ اَنْ تَجْعَلَ قَضآءَ حاجَتى فيما تَشآءُ

و آسان كردنت هرچه را بهر نحو كه خواهى كه قرار دهى برآوردن حاجتم را در هرچه خواهى

پس سجده كن بر زمين و بر خاك بگذار دو طرف روى خود را و بگو

اَللّـهُمَّ لَكَ

خدايا براى تو

سَجَدْتُ وَبِكَ امَنْتُ فَارْحَمْ ذُلّى وَفاقَتى وَاجْتِهادى وَتَضَرُّعى

سجده مى كنم و به تو ايمان دارم پس رحم كن به خوارى من و نداريم و سعى و كوششم و زارى

وَمَسْكَنَتى وَفَقْرى اِلَيْكَ يا رَبِّ

و بيچارگى ام و نيازم به درگاهت اى پروردگار

و كوشش كن كه اشك بريزد چشمهاى تو اگر چه بقدر سرمگسى (سوزنى) باشد بدرستى كه اين علامت استجابت است روز بيست و پنجم سنه صد وهشتادوسه شهادت حضرت موسى بن جعفر(عليه السلام) بسنّ پنجاه و پنج سالگى در بغداد واقع شده و آن روزى است كه اَحْزان آل محمد(عليهم السلام) و شيعيان ايشان تازه مى شود شب بيست و هفتم شب مبعث و از ليالى متبرّكه است و در آن چند عملست اوّل شيخ در مصباح فرموده روايت شده از حضرت ابو جعفر امام جواد(عليه السلام) كه فرمود همانا در رجب شبى است كه بهتر است از آنچه كه ميتابد برآن آفتاب و آن شب بيست و هفتم رجب است كه در صبح آن پيغمبرخدا(صلى الله عليه وآله)به رسالت مبعوث گرديد و بدرستى كه از براى عامل در آن شب از شيعه ما اجر عمل شصت سال است بخدمت آنحضرت عرض شد كه عمل در آن شب چيست فرمود چون بجا آوردى نماز عشا را و برختخواب رفتى پس بيدار مى شوى هر ساعتى كه خواستى از شب تا پيش از نيمه آن و بجا مى آورى دوازده ركعت نماز مى خوانى در هر ركعتى حمد و سوره اى از سوره هاى كوچك مفصّلومفصّل ازسوره محمّد است تاآخرقرآن پس چون سلام دادى درهر دو ركعتى وفارغ شدى ازنمازها مى نشينى بعدازسلام و مى خوانى حمد را هفت مرتبه و مُعَوَّذَتَيْن را هفت مرتبه وقُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ و قُلْ يا اَيُّها الْكافِرُونَ هركدام را هفت مرتبه و اِنّا اَنْزَلْناهُ و آية الكرسى هر كدام را هفت مرتبه و بخوان در عقب همه اين دعا را

اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى

ستايش خاص خدايى است كه

لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِىٌّ مِنَ

نگيرد فرزندى و نيست براى او در فرمانروايى شريكى و نيست برايش ياورى از

الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبيراً اَللّـهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِمَعاقِدِ عِزِّكَ عَلَى اَرْكانِ

خوارى و به بزرگى كامل بزرگش شمار خدايا از تو خواهم به حق چيزهايى كه موجبات عزتت برپايه هاى

عَرْشِكَ وَمُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتابِكَ وَبِاسْمِكَ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ

عرشت مى باشد و به حق سرحد نهايى رحمتت از كتابت و به نام بزرگتر بزرگتر

الاَْعْظَمِ وَذِكْرِكَ الاَْعْلىَ الاَْعْلىَ الاَْعْلى وَبِكَلِماتِكَ التّامّاتِ اَنْ

بزرگترت و به حق ذكرت كه والاتر و برتر و اعلى است و به كلمات تام و تمامت كه

تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ وَاَنْ تَفْعَلَ بى ما اَنْتَ اَهْلُهُ

درود فرستى بر محمد و آلش و انجام دهى درباره من آنچه را تو شايسته آنى  

پس بخوان هر دعائى كه خواستى و مستحبّ است غسل در اين شب و گذشت در شب نيمه نمازيكه در اين شب نيز خوانده مى شود دوّم زيارت حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام) كه افضل اعمال اين شب است و از براى آنحضرت در اين شب سه زيارت است كه در باب زيارات به آن اشاره خواهد شد انشاءالله و بدان كه ابو عبدالله محمد بن بطوطه كه يكى از علماء اهل سنت است و در ششصد سال پيش از اين زمان بوده در سفرنامه خود كه معروفست برحله ابن بطوطه در بيان وُرود خود از مكه معظمه به نجف اشرف ذكر كرده روضه و قبر مبارك مولايمان اميرالمؤمنين(عليه السلام) را و گفته اهل اين شهر تمامى رافضى هستند و از براى اين روضه مباركه كراماتى ظاهر شده از جمله آنكه در شب بيست و هفتم ماه رجب كه نام آن شب نزد اهل آنجا لَيْلَةُ الْمَحْيا است مى آورند از عراقين و خراسان و بلادِ فارس و رُوم هر شَل و مفلوج و زمين گيرى كه هست و جمع مى شود از آنها قريب سى چهل نفر در آنجا پس بعد از عشا مى آورند اين مبتلايان را نزد ضريح مقدّس و مردم جمع مى شوند و منتظرند خوب شدن و برخاستن آنها را و اين جماعت مردم بعضى نماز مى خوانند و بعضى ذكر مى گويند و بعضى قرآن تلاوت مى كنند و بعضى تماشاى روضه مى كنند تا آنكه بگذرد نصف يا دو ثلث از شب آن وقت جميع اين مبتلايان و زمين گيران كه حركت نمى توانستند بكنند برميخيزند در حاليكه صحيح و تندرست مى باشند وعلّتى در آنها نيست و مى گويند لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ عَلَىٌّ وَلىُّ اللهِ واين امريست مشهور و مُسْتَفيض و من خودم آنشب را در آنجا درك نكردم لكن از مردمان ثقه كه اعتماد بر قول آنها بود شنيدم و هم ديدم در مدرسه اى كه مهمانخانه آن حضرت است سه نفر زمينگير كه قادر بر حركت نبودند يكى از اهل روم و ديگرى از اهل اصفهان و سيّمى از اهل خراسان بود از آنها پرسيدم چگونه شما خوب نشده ايد و اينجا مانده ايد گفتند ما به شب بيست و هفتم نرسيده ايم و همين جا مانده ايم تا شب بيست و هفتم آينده كه شفا بگيريم و از براى اين شب مردم زياد از شهرها جمع مى شوند و بازار بزرگى اقامه مى شود تا مدّت ده روز فقير گويد: مبادا استِبْعاد كنى اين مطلب را همانا معجزات و كراماتى كه از اين مشاهد مشرّفه بروز كرده و به تواتر رسيده زياده از آن است كه احصا شود و در ماه شوّال گذشته سنه هزار و سيصد و چهل و سه در حرم مطهّر حضرت ثامن الأئِمّة الهُداة و ضامِنُ الأَمَّةِ العُصاةِ مَوْلانا اَبُو الْحَسَنِ عَلِىُّ بْنُ مُوسى الرِّضا صَلَواتُ اللهِ عَلَيْهِ سه نفر زن كه هر كدام به سبب مرض فلج و نَحْو آن زمين گير شده بودند و اطبّاء و دكترها از معالجه آنها عاجز شده بودند شفا يافتند و اين معجزات از آن قبر مطهّر بر همه واضح و آشكارا گرديد مانند نمودار شدن خورشيد در سماء صاحيّه مثل باز شدن دَرِ دروازه نجف اشرف برروى عربهاى باديه وبحدِّى اين مطلب واضح بودكه نقل شد دكترهايى كه مطلّع بر مرضهاى آن زنها بودند تصديق نمودند با آنكه در اين باب خيلى دقيق بودند بلكه بعضى از آنها تصديق خود را بر شفاء آنها نوشتند و اگر ملاحظه اختصار و عدم مناسبت محل نبود قصّه آنها را نقل مى نمودم وَلَقَدْ اَجادَ شَيْخُنا الحُرُّ العامِلى فى اُرْجُوزَتِهِ:وَما بَدا مِنْ بَرَكاتِ مَشْهَدهِفي كُلِّ يَوْم اَمْسُهُ مِثْلُ غَدِهِوَكَشِفَا الْعمى وَالمَرْضى بِهِاِجابَةُ الدُّعاءِ في اَعْتابِهِ سيّم شيخ كفعمى در بلد الأمين فرموده كه در شب مبعث اين دعا را بخوانند

اَللّـهُمَّ اِنّى

خدايا از

اَسئَلُكَ بِالتَّجَلِىِ الاَْعْظَمِ فى هذِهِ اللَّيْلَةِ مِنَ الشَّهْرِ الْمُعَظَّمِ وَالْمُرْسَلِ

تو خواهم به حق بزرگترين تجلى (تو) در اين شب از اين ماه بزرگ و به حق آن فرستاده

الْمُكَرَّمِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ وَاَنْ تَغْفِرَ لَنا ما اَنْتَ بِهِ مِنّا اَعْلَمُ

گرامى كه درود فرستى بر محمد و آلش و بيامرزى براى ما آنچه را تو بدان از ما داناترى

يا مَنْ يَعْلَمُ وَلا نَعْلَمُ اَللّـهُمَّ بارِكْ لَنا فى لَيْلَتِنا هذِهِ الَّتى بِشَرَفِ

اى كه مى دانى و ما نمى دانيم خدايا مبارك گردان بر ما در اين شبى كه به واسطه شرافت

الرِّسالَةِ فَضَّلْتَها وَبِكَرامَتِكَ اَجْلَلْتَها وَبِالْمَحَلِّ الشَّريفِ اَحْلَلْتَها

رسالت آن را فضيلت دادى و به كرامت خويش بزرگش كردى و به جاى باشرافتى درش آوردى

اَللّـهُمَّ فَاِنّا نَسْئَلُكَ بِالْمَبْعَثِ الشَّريفِ وَالسَّيِّدِ اللَّطيفِ وَالْعُنْصُرِ

خدايا پس از تو خواهيم به آن بعثت شريف و آن آقاى بالطف و عنصر

الْعَفيفِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ وَ اَنْ تَجْعَلَ اَعْمالَنا فى هذِهِ

پارسا كه درود فرستى بر محمد و آلش و قرار دهى اعمال ما را در اين

اللَّيْلَةِ وَفى سايِرِ اللَّيالى مَقْبُولَةً وَذُنُوبَنا مَغْفُورَةً وَحَسَناتِنا

شب و در ساير شبها پذيرفته درگاهت و گناهانمان را آمرزيده و نيكيهايمان را مورد

مَشْكُورَةً وَسَيِّئاتِنا مَسْتُورَةً وَقُلوُبَنا بِحُسْنِ الْقَوْلِ مَسْرُورَةً

قدردانى و بديهايمان را پوشيده و دلهامان را به گفتار نيك خرسند

وَاَرْزاقَنا مِنْ لَدُنْكَ بِالْيُسْرِ مَدْرُورَةً اَللّـهُمَّ اِنَّكَ تَرى وَلا تُرى

و روزيهايمان را از نزد خود به آسانى فراوان، خدايا تو مى بينى ولى خودت ديده نمى شوى

وَاَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الاَْعْلى وَاِنَّ اِلَيْكَ الرُّجْعى وَالْمُنْتَهى وَاِنَّ لَكَ

و تو در بلندترين ديدگاهى و بطور مسلم بازگشت و پايان بسوى توست و

الْمَماتَ وَالْمَحْيا وَاِنَّ لَكَ الاْخِرَةَ وَالاُْولى اَللّـهُمَّ اِنّا نَعُوذُ بِكَ اَنْ

مرگ و زندگى بدست تو است و انجام و آغاز از آن تو است خدايا ما به تو پناه مى بريم از

نَذِلَّ وَنَخْزى وَاَنْ نَأتِىَ ما عَنْهُ تَنْهى اَللّـهُمَّ اِنّا نَسْئَلُكَ الْجَنَّةَ

خوار شدن و رسوايى و دست زدن به كارى كه تو آنرا قدغن كرده اى خدايا ما از تو درخواست بهشت را

بِرَحْمَتِكَ وَنَسْتَعيذُ بِكَ مِنَ النّارِ فَاَعِذْنا مِنْها بِقُدْرَتِكَ وَنَسْئَلُكَ مِنَ

به رحمتت داريم و پناه جوييم به تو از آتش دوزخ پس ما را به قدرت خويش از آتش پناه ده و از تو

الْحُورِ الْعينِ فَارْزُقْنا بِعِزَّتِكَ وَاجْعَلْ اَوْسَعَ اَرْزاقِنا عِنْدَ كِبَرِ سِنِّنا

حور العين درخواست كنيم پس به عزت خويش روزيمان گردان و وسيعترين روزى ما را در هنگام پيرى ما قرار ده

وَاَحْسَنَ اَعْمالِنا عِنْدَ اقْتِرابِ اجالِنا وَاَطِلْ فى طاعَتِكَ وَما يُقَرِّبُ

و بهترين اعمال ما را هنگام نزديك شدن مرگمان مقرر دار و طولانى كن عمر ما را در طاعت خود و در آنچه موجب تقرب

اِلَيْكَ وَيُحْظى عِنْدَكَ وَيُزْلِفُ لَدَيْكَ اَعْمارَنا وَاَحْسِنْ فى جَميعِ

درگاهت شود و سبب بهره مندى نزد تو و نزديكى تو گردد و در تمام

اَحْوالِنا وَاُمُورِنا مَعْرِفَتَنا وَلا تَكِلْنا اِلى اَحَد مِنْ خَلْقِكَ فَيَمُنَّ عَلَيْنا

احوال و كارهاى ما معرفتمان را كامل و نيكو گردان و ما را به هيچيك از خلق خود وامگذار كه بر سر ما منت گذارد

وَتَفَضَّلْ عَلَيْنا بجَميعِ حَوايِجِنا لِلدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَابْدَاْ بِابآئِنا وَاَبْنآئِنا

وبرما تفضل فرما به برآوردن تمام حاجتهاى دنياوآخرت ما و آغاز كن در تمام آنچه ما براى خودمان از توخواستيم براى پدران و فرزندانمان

وَجَميعِ اِخْوانِنَا الْمُؤْمِنينَ فى جَميعِ ما سَئَلْناكَ لاَِنْفُسِنا يا اَرْحَمَ

و همه برادران مؤمن ما اى مهربانترين

الرّاحِمينَ اَللّـهُمَّ اِنّا نَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ وَمُلْكِكَ الْقَديمِ اَنْ

مهربانها خدايا از تو خواهيم به حق نام بزرگت و فرمانروايى ديرينه ات كه

تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَاَنْ تَغْفِرَ لَنَا الذَّنْبَ الْعَظيمَ اِنَّهُ لا

درود فرستى بر محمد و آل محمد و اينكه بيامرزى براى ما گناه بزرگ ما را كه براستى

يَغْفِرُ الْعَظيمَ اِلاَّ الْعَظيمُ اَللّـهُمَّ وَهذا رَجَبٌ الْمُكَرَّمُ الَّذى اَكْرَمْتَنابِهِ

نيامرزد بزرگ را مگر شخص بزرگ خدايا اين ماه رجب است كه گرامى است و همان ماهى است كه ما را بدان گرامى داشته

اَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَيْنِ الاُْمَمِ فَلَكَ الْحَمْدُ يا ذَاالْجُودِ

نخستين ماه محترمى است كه ما را از ميان همه امتها بدان گرامى داشتى پس ستايش خاص تو است اى صاحب جود

وَالْكَرَمِ فَاَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ الاَْجَلِّ الاَْكْرَمِ

و بزرگوارى پس از تو خواهيم بدين ماه و به حق نام اعظم و ...... و اجل اكرم تو

الَّذى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ اِلى غَيْرِكَ اَنْ تُصَلِّىَ

كه آنرا آفريدى و در سايه ات مستقر گرديد و آن نام از تو به ديگرى نرسد كه درود فرستى

عَلى مُحَمَّد وَاَهْلِ بَيْتِهِ الطّاهِرينَ وَاَنْ تَجْعَلَنا مِنَ الْعامِلينَ فيهِ

بر محمد و خاندان پاك او و قرار دهى ما را از كسانى كه در اين ماه

بِطاعَتِكَ وَالاْمِلينَ فيهِ لِشَفاعَتِكَ اَللّـهُمَّ اهْدِنا اِلى سَوآءِ السَّبيلِ

به طاعت تو عمل كنيم و آنانكه در اين ماه آرزوى شفاعت تو را دارند خدايا ما را به راه راست راهنمايى فرما

وَاجْعَلْ مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيل فى ظِلٍّ ظَليل وَمُلْك جَزيل فَاِنَّكَ

و قرار ده جايگاه ما را در نزد خود بهترين جايگاه در سايه هميشگى رحمتت و سلطنت باعظمتت زيرا كه تو

حَسْبُنا وَنِعْمَ الْوَكيلُ اَللّـهُمَّ اقْلِبْنا مُفْلِحينَ مُنْجِحينَ غَيْرَ مَغْضُوب

ما را كافى هستى و نيكو وكيلى هستى خدايا ما را برگردان به حال رستگارى و كاميابى كه نه در زمره غضب شدگان باشيم

عَلَيْنا وَلا ضآلّينَ بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ اَللّـهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ

و نه از جمله گمراهان به رحمتت اى مهربانترين مهربانان خدايا از تو خواهم

بِعَزآئِمِ مَغْفِرَتِكَ وَبِواجِبِ رَحْمَتِكَ السَّلامَةَ مِنْ كُلِّ اِثْم وَالْغَنيمَةَ

به حق وسائل حتمى آمرزشت و به آن رحمتت كه بر خويش واجب كردى كه مرا از هر گناهى سالم دارى

مِنْ كُلِّ بِرٍّ وَالْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَالنَّجاةَ مِنَ النّارِ اَللّـهُمَّ دَعاكَ الدّاعُونَ

و از هر نيكى بهره مند سازى و به بهشتم برسانى و از آتش دوزخ نجاتم بخشى خدايا خوانندگان تو را خواندند

وَدَعَوْتُكَ وَسَئَلَكَ السّآئِلُونَ وَسَئَلْتُكَ وَطَلَبَ اِلَيْكَ الطّالِبُونَ

و من نيز خواندمت و درخواست كنندگان از تو خواستند و من نيز از تو خواستم و جويندگان از تو جويا شدند

وَطَلَبْتُ اِلَيْكَ اَللّـهُمَّ اَنْتَ الثِّقَةُ وَالرَّجآءُ وَاِلَيْكَ مُنْتَهَى الرَّغْبَةِ فِى

و من هم تو را جويا شدم خدايا تويى مورد اعتماد و اميد و بسوى تو است آخرين مرحله ميل و اشتياق در

الدُّعآءِ اَللّـهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ وَاجْعَلِ الْيَقينَ فى قَلْبى

دعاء خدايا درود فرست بر محمد و آلش و بنه يقين را در دلم

وَالنُّورَ فى بَصَرى وَالنَّصيحَةَ فى صَدْرى وَذِكْرَكَ بِاللَّيْلِ وَالنَّهارِ

و روشنى در ديده ام و خيرخواهى در سينه ام و ذكر خود را در شب و روز

عَلى لِسانى وَرِزْقاً واسِعاً غَيْرَ مَمْنُون وَلا مَحْظُور فَارْزُقْنى

بر زبانم و روزى وسيع بى منت و بى مانعى روزيم گردان

وَبارِكْ لى فيما رَزَقْتَنى وَاجْعَلْ غِناىَ فى نَفْسى وَرَغْبَتى فيما

و در آنچه نصيبم كرده اى بركت ده و بى نيازى مرا در نفس خودم قرار ده و اشتياقم را بدانچه

عِنْدَكَ بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ

نزد تو است به رحمتت اى مهربانترين مهربانان

پس به سجده برو وبگو:

اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى

ستايش خاص خدايى است كه

هَدانا لِمَعْرِفَتِهِ وَخَصَّنا بِوِلايَتِهِ وَوَفَّقَنا لِطاعَتِهِ شُكْراً شُكْراً

ما را به معرفت خويش راهنمايى كرد و به دوستى خويش مخصوص گردانيد و به طاعتش موفق داشت خدا را شكر...

صد مرتبه پس سر از سجود بردار و بگو:

اَللّـهُمَّ اِنّى قَصَدْتُكَ بِحاجَتى وَاعْتَمَدْتُ

خدايا من براى حاجتم تو را قصد كردم و در مورد

عَلَيْكَ بِمَسْئَلَتى وَتَوَجَّهْتُ اِلَيْكَ بِاَئِمَّتى وَسادَتى اَللّـهُمَّ انْفَعْنا

خواسته ام بر تو اعتماد كردم و به وسيله پيشوايان و سرورانم بسوى تو روآوردم خدايا

بِحُبِّهِمْ وَاَوْرِدْنا مَوْرِدَهُمْ وَارْزُقْنا مُرافَقَتَهُمْ وَاَدْخِلْنَا الْجَنَّةَ فى

به دوستى ايشان مارا سودمند كن ودر جايگاه آنها واردمان كن و همنشينى ايشان را روزى ما گردان و در زمره آنان ما را داخل بهشت گردان

زُمْرَتِهِمْ بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ

به رحمتت اى مهربانترين مهربانان

و اين دعا را سيّد براى روز مبعث ذكر كرده روز بيست و هفتم از جمله اعياد عظيمه است و روزى است كه حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) در آن روز به رسالت مبعوث گرديد و جبرئيل به پيغمبرى بر آن حضرت نازل شد و از براى آن چند عمل است اوّل غسل دوّم روزه و آن يكى از چهار روزى است كه در تمام سال امتياز دارد براى روزه گرفتن و برابر است با روزه هفتاد سال سيّم بسيار صلوات فرستادن چهارم زيارت حضرت رسول و اميرالمؤمنين عليهما و آلهما السَّلامُ پنجم شيخ در مصباح فرموده از رَيّان بن الصّلت مروى است كه حضرت امام جواد (عليه السلام) در زمانيكه در بغداد بود روز نيمه رجب و روز بيست و هفتم را روزه گرفت و جميع حشم آنحضرت روزه گرفتند و ما را امر فرمود كه بجا آوريم دوازده ركعت نماز كه خوانده شود در هر ركعت حمد و سوره و بعد از فراغ از نمازها خوانده شود هر يك از حمد و توحيد و مُعَوَّذَتين چهار مرتبه و لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ واللهُ اَكْبَرُ وَسُبْحانَ اللهِوَالْحَمْدُللهِِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ چهار مرتبه اللهُ اللهُ رَبِّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً چهار مرتبه لا اُشْرِكُ بِرَبِّى اَحَداً چهار مرتبه ششم و نيز شيخ روايت كرده از جناب ابوالقاسم حسين بن رُوح(رحمه الله) كه فرموده بجا مى آورى در اين روز دوازده ركعت نماز مى خوانى در هر ركعت حمد وسوره اى كه آسان باشد و تشهّد مى خوانى و سلام مى دهى و مى نشينى و مى گوئى بين هر دو ركعتى

اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فى الْمُلْكِ

ستايش خاص خدايى است كه فرزندى براى خود نگرفته و شريكى در فرمانروايى ندارد

وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِىٌّ مِنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبيراً يا عُدَّتى فى مُدَّتى يا

و ياورى از خوار شدن ندارد (چون خوارى ندارد) و به كمال بزرگى او را ياد كن اى توشه من در دوران عمرم اى

صاحِبى فى شِدَّتى يا وَليّى فى نِعْمَتى يا غِياثى فى رَغْبَتى يا

رفيق من در سختيم اى سرپرست من در نعمتم اى فريادرس من در آنچه خواهم اى

نَجاحى فى حاجَتى يا حافِظى فى غَيْبَتى يا كافِىَّ فى وَحْدَتى يا

بر آرنده حاجتم اى نگهبان من در غيابم اى كفايت كننده ام در گوشه تنهايى اى

اُنْسى فى وَحْشَتى اَنْتَ السّاتِرُ عَوْرَتى فَلَكَ الْحَمْدُ واَنْتَ الْمُقيلُ

همدمم در وحشتم تويى پرده پوش عيبهاى من پس ستايش تو را است و تويى ناديده گيرنده

عَثْرَتى فَلَكَ الْحَمْدُ وَاَنْتَ الْمُنْعِشُ صَرْعَتى فَلَكَ الْحَمْدُ صَلِّ عَلى

لغزشم پس ستايش تو را است و تويى برخيزاننده من هنگام افتادنم پس ستايش تو را است درود فرست بر

مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَاسْتُرْ عَوْرَتى وَآمِنْ رَوْعَتى وَاَقِلْنى عَثْرَتى

محمد و آل محمد و بپوشان عيبم را و ايمنى بخش هراسم را و ناديده گير لغزشم را

وَاصْفَحْ عَنْ جُرْمى وَتَجاوَزْ عَنْ سَيِّئاتى فى اَصْحابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ

و چشم بپوش از جرمم و بگذر از گناهانم در زمره بهشتيان بدان

الصِّدْقِ الَّذى كانُوا يُوَعَدُونَ

وعده راستى كه بدانها داده شده  

پس چون فارغ شدى از نماز و دعا مى خوانى هر يك از حمد و اخلاص و مُعَوَّذَ تَيْن و قُلْ يا اَيـُّهَا الْكافِرُونَ و اِنا اَنْزَلناهُ و آية الكرسى را هفت مرتبه و بعد مى گوئى لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ واللهُ اَكْبَرُ وَسُبْحانَ اللهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ هفت مرتبه و بعد مى گوئى هفت مرتبه اللهُ اللهُ رَبَّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً و مى خوانى هر دعا كه خواهى. هفتم در اقبال و در بعض نسخ مصباح است كه مستحبّ است در اين روز اين دعا را بخوانند:

يا مَنْ اَمَرَ بِالْعَفْوِ وَالتَّجاوُزِ وَضَمَّنَ نَفْسَهُ الْعَفْوَ وَالتَّجاوُزَ يا مَنْ

اى كه دستور داده به عفو و گذشت و خود او هم عفو و گذشت (از گنهكاران را) ضمانت كرده اى كه

عَفى وَتَجاوَزَ اُعْفُ عَنّى وَتَجاوَزْ يا كَريمُ اَللّـهُمَّ وَقَدْ اَكْدَى

عفو كرده و گذشت فرمودى مرا مورد عفو و گذشت خويش قرار ده اى كريم خدايا جستجو

الطَّلَبُ وَاَعْيَتِ الْحيلَةُ وَالْمَذْهَبُ وَدَرَسَتِ الاْمالُ وَانْقَطَعَ الرَّجآءُ

به جايى نرسيد و راه چاره و رفتن بسته شد و آرزوها كهنه گشت و اميد بريده شد

اِلاّ مِنْكَ وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ اَللّـهُمَّ اِنّى اَجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ اِلَيْكَ

جز از تو كه يكتايى و شريكى ندارى خدايا من بخوبى مى يابم كه راههاى جستجو بسوى تو

مُشْرَعَةً وَمناهِلَ الرَّجآءِ لَدَيْكَ مُتْرَعَةً واَبْوابَ الدُّعآءِ لِمَنْ دَعاكَ

گشوده است و آبشخورهاى اميد در نزد تو پر از آب است و درهاى دعاء براى كسى كه تو را بخواند

مُفتَّحَةً وَالاِْسْتِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِكَ مُباحَةً وَاَعْلَمُ اَنَّكَ لِداعيكَ

باز است و ياريت براى آنكس كه از تو يارى خواهد آماده و مباح است و بخوبى مى دانم كه تو آماده

بِمَوْضِعِ اِجابَة وَللصّارِخِ اِلَيْكَ بِمَرْصَدِ اِغاثَة وَاَنَّ فِى اللَّهْفِ اِلى

اجابت دعاى خوانندگانت هستى و مهياى فريادرسى فريادخواهان از درگاهت مى باشى و اين را هم مى دانم كه در پناهنده

جُودِكَ وَالضِّمانِ بِعِدَتِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الْباخِلينَ وَمَنْدُوحَةً عَمّا

شدن به جود تو و اعتماد به وعده تو عوض كاملى از منع بخيلان و بى نيازى وسيعى است از آنچه

فى اَيْدِى الْمُسْتَاْثِرينَ وَاَنَّكَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ اِلاّ اَنْ تَحْجُبَهُمُ

در دست توانگران و ثروتمندان است و مى دانم كه تو از خلق خويش در حجاب نشوى مگر آنكه اعمال ايشان

الاَْعْمالُ دُونَكَ وَقَدْ عَلِمْتُ اَنَّ اَفْضَلَ زادِ الرّاحِلِ اِلَيْكَ عَزْمُ اِرادَة

ميان تو و ايشان حجاب قرا دهد و اين را هم دانسته ام كه بهترين توشه كسى كه به سوى تو كوچ كند يك تصميم جدى

يَخْتارُكَ بِها وَقَدْ ناجاكَ بِعَزْمِ الإِرادَةِ قَلْبى وَاَسْئَلُكَ بِكُلِّ دَعْوَة

و نيرومندى است كه تو را بدان اختيار كند و با يك چنين تصميمى دل من با تو براز و نياز پرداخته از تو خواهم به حق هر دعائى

دَعاكَ بِها راج بَلَّغْتَهُ اَمَلَهُ اَوْصارِخٌ اِلَيْكَ اَغَثْتَ صَرْخَتَهُ اَوْ مَلْهُوفٌ

كه تو را دعا كرده بدان شخص اميدوارى كه به آرزويش رسانده اى يا فريادخواهى كه به درگاه تو فريادخواهى كرده و به دادش رسيده

مَكْرُوبٌ فَرَّجْتَ كَرْبَهُ اَوْ مُذْنِبٌ خاطِئٌ غَفَرْتَ لَهُ اَوْ مُعافىً اَتْمَمْتَ

يا دلسوخته گرفتارى كه تو گرفتاريش را بر طرف كرده يا گنهكار خطاپيشه اى كه تو او را آمرزيده اى يا تندرستى كه نعمتت

نِعْمَتَكَ عَلَيْهِ اَوْ فَقيرٌ اَهْدَيْتَ غِناكَ اِلَيْهِ وَلِتِلْكَ الَّدعْوَةِ عَلَيْكَ حَقٌّ

را بر او تمام كرده اى يا ندارى كه از توانگرى خود به  او داده اى و چنين دعايى به درگاهت حقى پيدا كرده

وَعِنْدَكَ مَنْزِلَةٌ اِلاّ صَلَّيْتَ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَقَضَيْتَ حَوائِجى

و در پيش تو منزلت و مقامى يافته كه درود فرستى بر محمد و آل محمد و برآورى حاجاتم را

حَوائِجَ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَهـذا رَجَبٌ الْمُرَجَّبُ الْمُكَرَّمُ الَّذى اَكْرَمْتَنا

حاجات دنيا و آخرت و اين ماه رجب المرجب و ماه گرامى است آن ماهى كه

بِهِ اَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَيْنِ الاُْمَمِ يا ذَاالْجُودِ وَالْكَرَمِ

نخستين ماه محترم است و ما را بدان گرامى داشته اى از ميان ساير امتها اى صاحب جود و كرم

فَنَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ الاَْعْظَمِ الاَْجَلِّ الاَْكْرَمِ الَّذى

پس به حق اين ماه از تو خواهم و به حق نام اعظم تو . . . . . . . . . . . آن نام برتر و گرامى ترى كه آن را

َخَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ اِلى غَيْرِكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى

آفريدى پس در زير سايه رحمتت مستقر گرديد و از تو به ديگرى نرسد كه درود فرستى بر

مُحَمَّد وَاَهْلِ بَيْتِهِ الطّاهِرينَ وَتَجْعَلَنا مِنَ الْعامِلينَ فيهِ بِطاعَتِكَ

محمد و خاندان پاكش و قرار دهى ما را از كسانى كه در اين ماه به طاعتت عمل كنيم

وَالاْمِلينَ فيهِ بِشَفاعَتِكَ اَللّـهُمَّ وَاهْدِنا اِلى سَوآءِ السِّبيلِ وَاجْعَلْ

و آنانكه در اين ماه آرزوى شفاعت را دارند خدايا ما را به راه راست هدايت فرما و جايگاه ما را

مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيل فى ظِلٍّ ظَليل فَاِنَّكَ حَسْبُنا وَنِعْمَ الوَكيلُ

در پيش خود بهترين جايگاه در زير سايه هميشگيت قرار ده كه براستى تو ما را بسى و نيكو وكيلى هستى

وَالسَّلامُ عَلى عِبادِهِ المُصْطَفَيْنَ وَصَلَواتُهُ عَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ اَللّـهُمَّ

و سلام بر بندگان برگزيده اش و درودهاى او بر ايشان همگى و نيز خدايا

وَبارِكَ لَنا فى يَوْمِنا هَذَا الَّذى فَضَّلْتَهُ وَبِكَرامَتِكَ جَلَّلْتَهُ وَبِالْمَنْزِلِ

مبارك گردان براى ما در اين روزى كه آن را برترى دادى و به كرامت خويش آن را بزرگ كردى و به جايگاه

]الْعَظيمِ[ الاَْعْلى اَنْزَلْتَهُ صَلِّ عَلى مَنْ فيهِ اِلى عِبادِكَ اَرْسَلْتَهُ

بزرگ والاترى آن را جاى دادى درود فرست بر آن كس كه او را در اين ماه به سوى بندگانت فرستادى

وَبِالْمَحَلِّ الْكَريمِ اَحْلَلْتَهُ اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ صَلوةً دآئِمَةً تَكُونُ لَكَ

و او را به مقام بزرگى درآوردى خدايا درود فرست بر او درودى هميشگى كه براى تو

شُكْراً وَلَنا ذُخراً وَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا يُسراً وَاخْتِمْ لَنا بِالسَّعادَةِ اِلى

سپاسگزارى باشد و براى ما ذخيره اى و قرار ده براى ما در كارمان آسانى و تا پايان عمرمان با خوشبختى ما را

مُنْتَهى آجالِنا وَقَدْ قَبِلْتَ الْيَسيرَ مِنْ اَعْمالِنا وَبَلَّغْتَنا بِرَحْمَتِكَ اَفْضَلَ

مقرون دار و تو اى خدا براستى چنانى كه اعمال اندك ما را پذيرفتى و به رحمت خويش به بهترين

آمالِنا اِنَّكَ عَلى كُلِّشَىء قَديرٌ وَصَلَّى اللهُ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ وَسَلَّمَ

آرزوهايمان رساندى همانا تو بر هر چيز توانايى و درود و تحيت خدا بر محمد و آلش باد

مؤلّف گويد: كه اين دعا را حضرت موسى بن جعفر (عليه السلام) خواند در آنروزى كه آن جناب را بجانب بغداد حركت دادند و آن روز بيست و هفتم رجب بود و اين دعا از مَذْخُور ادعيه رجب است هشتم سيد در اقبال فرموده بخواند اَللّـهُمَّ اِنِّى اَسْئَلُكَ بِالنَّجْلِ الاَْعْظَمِ «الدّعاء» و اين دعا به روايت كفعمى در اعمال شب اين روز گذشت. روز آخر ماه غسل در آن وارده شده و روزه اش سبب آمرزش گناهان گذشته و آينده است و نماز سلمان به نحويست كه در روز اوّل گذشت.

بررسی امنیتی. لطفا کد امنیتی را وارد کنید گوش دادن به کد