من مشک آبم و از غصه داری ات خمیده ام

من آن کسم که به دوش آسمانی ات رسیده ام

هرکس برای شکر بلب ذکر و سر بخاک میزند

من ذکر سجده های خاک به پیشنانی ات شنیده ام

افتادنت نوشت سرنوشت تارو پر غم مرا

من بر زمین به گاه نا امیدی ات چکیده ام

از عرش به فرش چونکه بیفتاد پیکرت

من هم امیر آب و به لب تشنگی ات ندیده ام

برخیزمیهمان رسیده برایت سقایت رها نما

گوید خدا صاحب آب به مهمانی ات کشیده ام

وقتی پسر امیر دو عالم صدا زدی چنین

من مادری خمیده به عزاداری ات گزیده ام